Fiets kapot

Op de vlakke etappe van Kamphaeng Peht naar Nakhon Sawan gaat op de het eind van de rit mijn fiets kapot. De route zelf is vlak en gaat door veel rijstvelden. De route zou op de kaart een rustige weg moeten zijn maar sommige delen zijn juist erg druk. Aan voedsel en water vandaag geen gebrek. Er woont veel volk langs de route en ongeveer 1 op de 10 huizen houdt er een mini restaurantje of winkeltje op na. De rouet is niet echt lang met 128 km maar ik haal maar een gemiddelde van 22,5 kmh. Op mijn racefiets haal ik op dit soort wegen 29-30 kmh. Een zware fiets met met 10 kg aan bagage, een iets hogere zit en banden van 47 mm hebben toch zo hun effect op de snelheid. Ik ben dan ook zo'n 5 en half uur onderweg. Toch een best pittige rit daardoor. Met nog 6 km te gaan naar Nakhon Sawan zet ik nog een keer aan na even de pedalen stil te hebben gehouden om het verkeer voor me te inspecteren en trap ik dwars door de aandrijving heen. Ik denk eerst nog dat de ketting eraf ligt of dat ik mis heb geschakeld maar nadere inspectie leert dat het freewheel in de achteras het heeft begeven. Barst!

Ik heb reserve materiaal bij me voor kleine reparaties. Vier reserve spaken, een spakenspanner, een reserve achterpat, inbussleutels, 2 binnenbanden en plakmateriaal. Maar een nieuw naaf natuurlijk niet. Hoe ga ik dit oplossen, vraag ik ma af. Eerst maar eens naar een hotel wandelen en daar verder vragen. Dat is hooguit nog 6 km. Na anderhalve kilometer krijg ik een lift van een Thai die redelijk goed engels spreekt. Die pickup trucks waar iedereen hier in ronndrijdt, blijken toch verrekte handig. De man is zeer enthousiast over het feit dat ik op een Gazelle fiets. Dat is zijn favoriete merk. Ohhhhh,.... Gazelle, Gazelle blijft hij roepen. Hij heeft thuis ook nog een Spartamet en een Tomos moped staan. Hij zet me af bij de grootste en beste fietsenmaker van de stad. Hij bestaat al 3 generaties. Stel je daar overigens niet veel bij voor, hoor. Ze verkopen hier kinderfietsjes, mountainbikes en opvallend veel fixies. Hij heeft helaas geen naaf liggen voor een 32 spaaks wiel. Wel een voor 36 spaaks. Dan maar een velg erbij en 36 spaken. Binnen een uur worden een nieuw wiel voor me gespaakt en worden band en casste overgezet. Ik mag 2260 baht (zo'n 58 euro afrekenen). Nu nog even en hotel zoeken, douchen, eten en rustig slapen.

'Rustdag'

Ik poog om een dagje rust te doen in Kamphaeng Phet. Dat lukt echter niet helemaal. Volgens de Lonely Planet zit er 20 km ten noorden van Kamphaeng Phet een warm waterbron waar je kunt baden en Thaise massages kunt krijgen. Er zit ook een hele verzameling tempels rondom de stad die het bezichtigen waard schijnen te zijn maar cultuur is meestal niet zo zeer aan mij besteed. De naam van de stad betekent zoiets als diamanten muur. Niet dat er edelstenen te vinden zouden zijn maar de dikke muur rondom de stad leek wel zo sterk dat buitenstaanders in vroegere tijden geen kans zagen de stad aan te vallen. Als ik 's ochtends vroeg de stad uit fiets, zie ik de overblijfselen van die verdedigingswal. Ik zie een hoop oude stenen waar iedere krijger zo overheen klautert. Zoals ik al schreef, cultuur is niet voor mij bedoeld. Na 27 km arriveer ik bij de bronnen waar ik voor 40 baht  (= 1 euro) een zwembroek en een handdoek huur en entree betaal voor een warm waterbad. Het wat is warm en ruikt naar zwavel. En verder hebben ze hier een mooi park aangelegd rondom de bronnen. Prieeltjes, bungalows, mooie perken, rozen en planten. Inclusief een terras waar ik 2 koppen noedelsoep naar binnen werk. Naast het park zit nog wat animositeit in de vorm van extra eettentjes en 2 massage shops.

Ik ben al een tijdje bezig om alle massages uit te proberen en ik vraag nu weer naar een massage. Er zijn hier grofweg 2 soorten lichaamsmassages te vinden. De traditionele Thaise massage en de olie massage. De Thaise massage is een drukpunt massage en is in een woord te omschrijven als AU. Daar heb ik me nog geen tweede keer aan gewaagd. De olie massage is de relax massage waarbij de spieren met olie worden gemasseerd. Dat is het betere werk. Tenminste als het goed gedaan wordt. Ze hebben namelijk nogal eens de neiging om de Thaise technieken erin te verwerken en dan is het alsnog pijnlijk. Ik vraag om een olie massage en deze kan ik rustig omschrijven als de slechtste massage tot nog toe. Dit was niet leuk. Als dit je eerste massage ooit zou zijn geweest, dan zou je er hard over nadenken om zoiets nog een keer te doen. Ik roep wel eens au tijdens een massage als een bepaalde spier pijn doet. Meestal hoor ik dan een 'solly' en gaat ze verder met een zachtere hand op de betreffende spier. Hier niet. Ik roep 'au'. Ik roep nog een 'au'. En dan "AU, hallo zeg, ik zeg niet voor niets au. Doe eens rustig mens". Niet dat ze me verstaat. Ook al had ik engels gesproken. Maar ik kan de woordenstroom ook niet binnen houden. En ze is niet alleen. Ik worden door 2 vrouwen hardhandig onder handen genomen. Terwijl de ene een pijnlijk spier in mijn bovenbeen heeft ontdekt, zit de andere op een knobbel in mijn oksel te duwen. Ik denk zelfs over om ermee te kappen en halverwege weg te lopen. Maar het eind van de massage wordt het wat minder pijnlijk. En het lijkt me ook nogal bot om het geheel af te breken. Ik ga de volgende keer eens op zoek naar een massage met een happy ending. Dat zal vast weinig met masseren te maken hebben maar dat moet prettiger zijn dan deze kwelling.

markt

Markt


Ik heb nu 2 soorten markten ontdekt. Een waar het voedsel verkocht wordt en een waar het geserveerd wordt. Op de voedsel markt ligt alles bij omgevingstemperatuur uitgestald. Dat is zo'n 30 graden. Vis, vers vlees en groete en fruit. Plus nog een heleboel meer dingen die ik niet altijd thuis brengen. Er zitten op de markt geen levende kippen, vogels of andere beesten. Sommige vis leeft nog wel. En het vlees ligt ook gewoon ongekoeld uitsgetald. Onhygienisch? Misschien wel maar alles wat ik 's avonds eet zal hier vandaan komen en ik heb nog geen moment ruzie gehad met mijn maag.

Niet ver van de voedsel markt is er 's avonds een eet markt. Tientallen stalletjes met gegrild vlees, rijst gerechten, noodles soep, pannenkoekjes, gebakken bananen en ga zo maar door. Sommige dingen begrijp ik nog niet helemaal. Er staat zelden tot nooit iets engels bij en van Thai begrijp ik niet veel. Aan sommige stalletje kan ik niet afleiden wat daar nu de bedoeling van is. En het is hier druk met lokale bevolking en 4 verdwaalde toeristen. Ik krijg hier niet de indruk dat Thailand erg toeristisch is. Later in Bangkok zal dat wel anders zijn, gok ik zo.

Mae Sot - Kamphaengphet

Een kleine 160 km, verdeeld over 2 etappes. Dag 1 gaat door de bergen naar Tak. De tweede dag fiets ik langs de rivier naar Kamphaengphet. De lange klim vanuit Mae Sot verloopt deze keer meer zoals ik gewend ben. Onregelmatig is de klim nog steeds maar de klim blijft wel nagenoeg constant stijgen. Hellingspercentages van 2% worden afgewisseld met percentage van 9 en 10%. De top is een ware attractie. Er is een tempel en een mega Boedha beeld. Veel Thai stoppen hier en degene die doorrijden doen dat luid toeterend; geen idee waarom. Behalve de tempel en het beeld staan er ook nog een hele rits goedkope beelden. Inclusief een nep olifant. Aan de rand van het parkje zitten ook nog een aantal eetgelegenheden. Het is misschien oneerbiedig om te zeggen maar het is net de Efteling. De enige die ontbreekt is holle bolle Gijs. Papier hier.

Van Tak zegt mijn Lonely Planet niets, Garmin kent ook geen hotels hier. Ik vind er met wat zoeken wel een. De markt heb ik al snel gevonden. Gewoon op de geur afgaan. Als je niet van fietsen houdt, dan is dit wel DE reden om naar Thailand te gaan. Overal op het grote plein staan eetstalletjes en alles is lekker. Dingen bestellen is wel vaak een probleem. Ze spreken niet of slechts een paar woorden engels. Maar met de internationale gebarentaal hoef je echt geen honger te lijden.

Toeristen

In alle soorten en maten kom je toeristen tegen in Thailand. In Pai kom ik veel moderne hippies tegen. De alternativos of hoe ze zichzelf ook willen benoemen. Welke indruk proberen ze eigenlijk te maken? Kijk mij eens hip en alternatief zijn met met mijn rasta kapsel en mega oorbel. Hoe zie ik er toch vooral uit als een doorgewinterde wereldreiziger. Ik zie een meisje die een ongelukkig vallende pofbroek draagt in een kleur die nooit hip is geweest of zal worden; teenslippers en semi-lokale blouse waar geen enkele Thai in gezien wil worden. Ik snap het niet. Waarom draag je als toerist niet gewoon een korte broek of een rokje voor de dames. En 's avonds als het wat kouder wordt, doe je een trui aan. Er zijn ook toeristen die zich volledig niet aanpassen en blijven in hun eigen cultuur. In Mae Sariang zie ik een dikke kalende Duitser met een blauwe korte broek die net over zijn knieen valt. Wit streepjes overhemd dat in de broek valt en witte sokken met donkerbruin leren schoenen. Hij staat op het terras van het riverside hotel en maak een video opname van de kudde koeien die aan de overkant van de rivier wordt voortgedreven door lokale boeren. Op hetzelde terras zit een Thai te ontbijten. Hij 'zit' op zijn hurken op een stoel zoals wij Europeanen dat niet kunnen. Daar zijn we te stijf voor. Met platte voeten zit hij op zijn hurken op de zitting. Hij eet als ontbijt een bord rijst weg met wat vlees. Met zijn rechterhand eet hij; met zijn linkerhand bedient hij zijn smartphone.

Ik pas mijn kleding nauwelijks aan. Ik draag gewoon een zwarte koersbroek en ik rijd rond in de regenboogtrui. Waarom? Dat is gewoon de mooiste koerstrui van de wereld. Ik denk overigens niet dat de lokale Thai weten wat de trui betekent.

Mae Sariang - Mae Sot

Lonely Planet geeft heel weinig info over dit stuk Thailand. Het stuk is 223 km lang ik doe er 2 dagen over. Onderweg is het zoeken naar een slaapplaats en naar eten. Er komt hier werkelijk geen enkele toerist. Op een verdwaalde fietser na dan. En de route is prachtig. Ik fiets in een vallei tussen 2 bergketens. De rivier is de grens met Birma. En de bergketen aldaar is schitterend om langsaf te rijden. Ergens in het begin van deze route zit een saddistisch stuk weg. Ik begrijp nu steeds beter dat Thai niet fietsen. De wegen zijn er niet altijd voor ontworpen. Een klim is hier vooral nooit een klim. Een afdaling geen afdaling en een top al helemaal geen top. Tijdens de klim daal ik af en toe een stukje en afdalend moet ik soms klimmen. Het stuk over de bergkam is vandaag ronduit vervelend. Zo'n 20 km gaat het steeds op en af. En dan niet met van die kinderachtige percentage. Vandaag moet ik 2 keer van de fiets op een 20% helling. 20% omhoog; dan 20% omlaag en dan direct weer 20% omhoog. Ik krijg geen tijd om te schakelen. Als ik eenmaal in het dal ben, wordt de weg weer normaal. Ik kom op dag1 ook niets tegen onderweg. Zelfs geen winkeltje of restaurant waar ik kan eten. Pas na 93 km zie ik een winkel. Mijn 2 bidons staan al heel lang droog. Ik koop 3 flesjes water en 2 flesjes frisdrank. Twee flesjes water gaan in de bidon en de rest drink direct op. Het is nog maar 20 km naar Mae Salit waar gelukkig nog een guesthouse zit. Met wat zoeken en vragen in gebarentaal vind ik het enige restaurant. Dag2 verloopt soepeler. Ik vul mijn derde bidonhouder met een extra fles en de wegen lopen nu beter.het is nog steeds warm. Overdag zo'n 30 C en dat met een tropisch brandende zon. Tijdens het klimmen hoor ik nu soms wat aanlopen maar ik kan niet zien wat het is. Ik stop en inspecteer mijn fiets. Er zit geen slag in het wiel en de spaken staan recht. Ik snap het niet zo goed totdat ik voel hoeveel druk er op mijn achterband staat. Ik schat zo'n 6 bar op een 50 mm band. Dat is absurb veel. Door de hoge temperatuur is de druk ook flink opgelopen en de band staat nu zol bol dat hij ergens tegen het frame schuurt. Ik laat wat lucht uit de band ontsnappen en het probleem lijkt opgelost. Terwijl ik sta te prutsen aan mijn fiets stopt een lokale taxi en een monnik stapt uit. Een toeriste maakt vanuit de open taxi een foto van mij. Ik blijf blijkbaar een bezienswaardigheid.

de eerste 400 km

De eerste 400 km zitten er op. Ik ben nu in Mae Sariang. Zondag ben ik vertrokken uit Chiang Mai richting het Noord-Westen.De eerste etappe liep naar Pai, 132 km verderop. Dat bleek wellicht toch wat veel van het goede. Er zaten ook nog eens 2100 hoogtemeters in de route. Dag 2 was goed voor 105 km en 2400 hoogtemeters. Dag 3 was ik niet vooruit te branden en heb ik slechts 65 km gedaan. En gisteren weer 95 km.

Op 400 km afstand ben ik nu 5 andere fietsers tegengekomen en die zag ik allemaal in etappe 1. Daarna niets meer. Twee tegemoet komende wielrenners, 2 fietstoeristen met bagage en een lokale thai. En dat was het dan. Ik ben een soort attractie voor de loklale Thai. Er gaat geen uur voorbij of ik wordt begroet met getoeter, gezwaai en opgestoken duimen. Bovenop een berg van 1700 meter hoogte staat een Thaise familie fotos van elkaar te maken bij het uitzichtspunt. Als ze mij zien, willen ze allemaal met mij op de foto. Ik word 10 keer gefotografeerd. Er gaat zelfs een Thaise dame op mijn bagage drager zitten. Ze vinden het maar wat leuk. Waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe. "I am from Holland and I am cycling to Bangkok". Veel gelach en verbazing op hun gezichten. "you strong man" zeggen ze en waarschijnlijk denken ze erbij: "crazy farang".

Thai fietsen namelijk niet. Als je fietst, heb je geen geld om een motor te kopen. Fietsen is iets wat gekke buitenlanders (farang) doen. Trektochten in de bergen over glibberige paden, met rugzak zeulen en slapen in slechte bedden is ook iets wat Thai niet doen. Dat is voor toeristen.

Na 3 dagen door bergen fietsen heb ik besloten om de hoogste berg van Thailand links te laten liggen en meer door de dalen te gaan rijden. En die hoogste berg stond wel op mijn verlanglijstje om te beklimmen maar toch doe ik hem niet. De wegen die hier liggen, lijken namelijk niet op wat ik gewend ben van bijvoorbeeld de Franse Alpen. De wegen zijn goed geasfalteerd en breed genoeg. Het zijn ruime 2 baans wegen met weinig verkeer. Dat is perfect om op te fietsen. Maar de wegen lopen ook vaak alling steil omhoog. 10% is hier niets. Echt, helemaal niets. Als een weg omhoog loopt is 10% doodnormaal. Op een stuk van 100 km door de bergen kom je minstens 10 keer een strook tegen die 500 meter lang met 15% omhoog loopt. En na een stuk steile wand klimmen, daal je net zo goed weer de hoogtemeters die je net hebt overwonnen. En ik heb nu niet mijn carcon racefiets mee van 7,6 kg maar een vakantie fiets van 17 kg, plus nog eens 10 kg aan bagage. Op 15% kruip ik met een slakkengangetje van 5 kmh op de 22/32 omhoog. Ik heb daarna nog eens op de kaart gekeken hoe de weg loopt die naar het hoogste punt van Thailand loopt. Dat doe ik nog wel een keer op een motor.