Zuid Vietnam

Katholicisme en hangmatten kenmerken Zuid Vietnam. En brutaliteit. Nu weet ik weer wat ik me van Zuid Vietnam herinner, ze laten me niet met rust.

Als ik eten wil bestellen, gebeuren er doorgaans twee dingen. Ze blijven naast me staan en kijken hoe ik chocola probeer te maken van de menukaart. Dat kost heel veel tijd, ten eerste omdat er heel veel gerechten op staan, en ten tweede omdat ik dat allemaal moet vertalen met een app die ook nadenk tijd nodig heeft plus een telefoon die ook zijn eigen behoeftes heeft. Ga nou niet uit domme telefoon, je ziet toch dat ik bezig ben. Als de obers, of soms verzameling obers, zich er niet passief mee bemoeien, is er ook nog een actieve variant. Dan trekken ze de menukaart uit mijn handen en gaan ze in het Vietnamees aanwijzingen geven. Zich totaal niet bewust van hun eigen lompigheid, of het besef van de nutteloosheid om in hun eigen taal tegen een westerling te praten. Dit is doorgaans het punt waarop ik me begin te ergeren. Ik wilde graag eten bestellen, geen gevecht wie de menukaart mag vasthouden.

Het tweede opvallende zijn kerken en hangmatten. Niet in de kerk uiteraard. Maar zodra kerken tempels verdringen als gebedshuizen, dan verschijnen ook de koffie tenten waar meer hangmatten hangen dan dat er stoelen staan. Er is een duidelijke correlatie, het oorzakelijk verband ontgaat me. Mocht het bestaan.

Dingen die opvallen in Vietnam 🇻🇳

Links naast me staat een emmer met ijsblokken en rechts naast me staat een doos met 24 blikjes Tiger bier. Ik had inderdaad bier besteld bij mijn gegrild geitenvlees, maar dit lijkt me ook wat overdreven. De serveerster van dienst begrijpt mijn vragende blik en legt uit dat ik alleen betaal voor wat ik opdrink.

Google maps loopt 5 jaar achter. Het kan ook drie zijn of acht, maar de praktijk loopt vooruit op de digitale informatie. Bedrijven komen en gaan en komen en gaan heel rap. Een restaurant is met gemak binnen 2 jaar failliet, maar Google maps vermeld nog wel dat ze bestaan. Zo stond ik bij een plek wat op Google maps een museum was, en er stonden ook wat oude tanks bij het hek, maar in de praktijk werd ik bij de entree door een soldaat met een geweer tegengehouden. Ook reviews kloppen vaak niet. Zo kan bij een massage winkel staan dat ze de auto goed en vakkundig hebben gerepareerd, maar inmiddels zit er alweer een cafe. Ik heb in een guesthouse verbleven dat wemelde van de 5 sterren beoordelingenen en alles aan dat guesthouse deugde niet. Ze zouden 4 sterren hebben en daar was de prijs ook naar, maar een ster was al hoog gegrepen voor ze.

Restaurants verkopen vaak één gerecht. Bijvoorbeeld Bun Bu Hue, dat is een soort soep, iets anders hebben ze niet. Dit zijn de typische aan huis restaurant. Je kijkt zo de woonkamer in en de brommers van de familie staan tussen de goedkope lage plastic tafeltjes. Kun je het zelf voorstellen dat er langs van de weg in Nederland een bord staat met Kippensoep. En daar kun je dan een kop kippensoep krijgen. Geen brood erbij. Tomatensoep? Nee. Championsoep? Ook niet. Gegrilde kip? Nee, alleen maar kippensoep. Maar hier werkt dat dus wel.

Vertaal apps werken. Google Lens ook. Ik kan menukaarten 'lezen' en Engels praten tegen een app en dan zie ik een lap Vietnamese tekst die door de lokale bevolking wordt begrepen.

Agoda is een klungel app. Je kan daar met gemak een hotel boeken dat helemaal vol zit. Geen punt. Je krijgt er ook een bevestigingsmail bij.

Mijn navigatie speeltje Wahoo vindt de doorgaande weg eng. Ik word met regelmaat van de grote weg gestuurd en via allerlei kleine achteraf weggetjes weer naar die zelfde grote weg geleid. De enige manier namelijk om ergens te komen, is via die doorgaande grote weg. En eng is die weg allesbehalve. Ja, er rijden vrachtwagens en grote bussen, maar ik voel me redelijk veilig op de mini vluchtstrook. Op de achteraf weggetjes zit welliswaar veel minder verkeer, maar het wegdek is hopeloos slecht. Zelfs de erbarmelijke kapot gereden wegen in België zijn beter. Google maps doet sowieso niet aan fiets navigatie. Wel voor autos, brommers, openbaar vervoer en wandelaars. Fietsers begrijpt Google niet in Vietnam. Dat is wel onhandig, want alleen bij wandelen krijg ik er hoogte informatie bij. Maar de wandel route pakt niet altijd de doorgaande weg.

Stoplichten werken met een aftel systeem. Bij elk stoplicht loopt een teller af hoe lang het nog rood blijft, en hoe lang nog groen. En dat werkt heel erg goed. Ze doen ook niet aan over optimalisatie. Zo van, eerste deze ene baan voor linksaf op groen en verder alles op rood, dan die ene baan voor rechtdoor en dan weer de fietsers. Hier staat bij een regulier kruispunt de ene weg op rood en de ander op groen en 30 seconden later andersom. Als je linksaf wil, moet je tussen het tegemoetkomend verkeer door laveren. Dat klinkt als een recept voor chaos, de praktijk is dat het vlot doorrijdt.

 

Midden Vietnam

Als je het als toerist goed wil doen, dan moet je vooral niet teveel mijn blog lezen. Ik ben een slechte toerist, ik kan het gewoon niet. Ik heb wel de Lonely Planet van Vietnam aangeschaft en ik ben in Hue, Da Nang en Hoi An geweest, precies zoals de voorschriften het dicteren in de boekjes. Ik heb zelfs de Hai Van pas gedaan, blijkbaar was die bekend vanuit Top Gear. Op de fiets uiteraard. Maar een tien met een griffel zal ik wel niet krijgen voor mijn uitmuntende toeristen gedrag. Ik heb Hue, Da Nang en Hoi An afgeraffeld. In Hue en Da Nang geslapen en in Hoi An geluncht. Het uitgaansgebied van Da Nang gezien, het strand niet. En ik heb geen gids geboekt met een hopeloos Engels accent over de geschiedenis van Hoi An. Aan Hue heb niet eens meer een actieve herinnering. 

In de drie genoemde steden ben ik van de duizenden toeristen die zich met de Grab app van Banh Mi broodjes tent naar een koffiezaak laten vervoeren. Het is geen straf en de Vietnam egg coffee is super lekker. In wielertenu ben ik een bezienswaardigheid en buiten het toeristengebied ben ik altijd een bezienswaardigheid. Veel Vietnamezen lachen me toe en zeggen Hello. Ze zouden ook dolgraag een praatje met me maken, maar ze zijn de Engelse taal machteloos. Ik gedij gewoon slecht in een oud stadscentrum waarin elk huis een souvenir winkel, café, kledingwinkel, restaurant of massage zaak is geworden, bevolkt door karrenvrachten aan massa toerisme. Ik voel me gewoon meer in mijn element op een fiets op een berg met mooi landschap en de constante zorg genoeg te drinken en te eten. Plus op mijn eigen energie voorraad letten. Dat velen dat zwoegen op een fiets in de brandende zon met 37 graden maar als een stompzinnige vermoeiende bezigheid bestempelen, die conclusie snap ik. Maar waarom zie ik nul toeristen op de Trung Son Dong? Nul! Dat is een prachtige nieuw aangelegde weg door de bergen met schitterende vergezichten. En je kunt overal brommers huren. Staan dit soort dingen niet in de boekjes of zo? 

Noord vs Zuid

Laat ik eens een 'gedegen' vergelijking doen tussen Noord en Zuid Vietnam. Om voor eens en voor altijd duidelijkheid te verschaffen over de verschillen in mentaliteit tussen deze twee werelden te duiden. Ahum.

Noord en Zuid Vietnam, dat is altijd zo'n dingetje geweest. Ooit waren het echt twee landen met een heuse grensovergang. Dat begon in 1954 na de akkoorden van Genève, maar in 1955 brak de Vietnam oorlog al uit. 20 jaar later, miljoenen doden verder, een volledig verwoest land en daarna was er een Vietnam. Ik ga geen blog schrijven over de oorlog. Ik probeer verschillen te zien tussen Noord en Zuid. En dat doe ik nu op basis van een tweetal observaties die beiden gekleurd zijn en ook totaal verschillend.

Mijn observatie van het Zuiden stamt uit 2015 en is dus 11 jaar oud en leunt op mijn geheugen. Dat is natuurlijk allemaal niet echt betrouwbaar, maar toch is er een groot verschil tussen de reis van 11 jaar geleden en nu. Is Vietnam veranderd? Klopt mijn geheugen niet? Of is Noord echt anders dan Zuid? Mijn redenen om na 2015 niet meer naar Vietnam was best een lange lijst. Eigenlijk was er maar een goede reden om terug te gaan en dat was de keuken. De rest was redelijk waardeloos. Vooral de ongelofelijk lompe mentaliteit van de bevolking stoorde me. Ze reden met hun brommertje achteruit tegen mensen aan op het trottoir om ze vervolgens vuil aan te kijken waarom ze niet aan de kant gingen. Dat soort werk. Overal werden wissel truckendozen uitgehaald tussen US dollars en Dongs en elke keer probeerden ze me een poot uit te draaien. Ik werd elke dag minimaal een keer een vrouw aangesmeerd. Alsof ik een loslopende portemonnee met was met seks op mijn voorhoofd getatoeëerd.

De ervaringen deze reis die nu zo'n beetje van Noord naar het midden van Vietnam is verstreken, is totaal anders. Het verkeer is veel minder verschrikkelijk dan elf jaar geleden. Ja, ze toeteren veel en er lijkt een soort toetoettaal te bestaan, maar ik voel me wel veilig in het verkeer. En iedereen is super vriendelijk. Opvallend. Ze smeren me hier geen vrouwen aan, maar er komt een motorrijder naast me rijden die me en gekoeld flesje water aanrijkt. Da's toch duidelijk andere kost. Nagenoeg elke scholier roept heel enthousiast hello. Als ze een vraag stellen is het natuurlijk altijd, where are you from. Ik weiger om Holland te zeggen, dus ik zeg altijd braaf, the Netherlands. Niemand snapt dat. Echt niemand. Buitenlanders, zijnde niet-Vietnamezen zag ik alleen in Hanoi en op de Ho Chi Minh route zag ik westerlingen in oude Amerikaanse jeeps rondrijden. Verder niks. Dit lijkt een typisch geval van de negenennegentig regel. 99% van de toeristen gaan naar 1% van het land. Ze klonteren samen op de Lonely Planet hotspots.

Over weekje kom ik zuidelijker en ik ben benieuwd hoe de wereld er daar nu uitziet. 

Malheur aan de remmen plus een zichzelf benoemde 'handige' Harrie

Een laconieke pompbediende die zich op tien meter van het volgende tafereel bevindt, zal zich gedurende het uur dat ik aan mijn fiets staat te prutsen geheel afzijdig houden. Geen boe of bah komt eruit, zijn telefoon blijkt honderd keer interessanter dan een wereldfietser met malheur aan de achterrem. En mijn vermoeden is dat hij enige technische kennis en hopelijk ook beter gereedschap heeft, maar hij doet nul moeite om daar blijk van te geven. Ik krijg wel hulp van een passant die ik halverwege zijn ijverig gekluns de huid moet volschelden, voordat hij er met zijn ijverige totaal onkundig tengels er nog een grotere puinhoop van maakt.

Wat was er vandaag gaande?

De achterrem knarste en bleef continue maar knarsen. Na elke remactie was er geknars wat langzaam weg ebte, maar nooit helemaal verdween. De achterrem zat ook onder de opgedroogde modder van de viezige bergwegen. Tijd om eens de boel grondig schoon te maken en ik stop bij een benzinestation. Daar heb ik schaduw, ruimte, een toilet om mijn handen te wassen en wellicht nog wat hulp. Tijdens het demonteren van de remblokjes bleek er meer aan de hand te zijn. Een blokje had nog een halve millimeter koolstof, de ander niks meer. Dat was remmen met ijzer op ijzer. Volledig naar de vergallemiezen en dus tijd voor nieuwe, die ik gelukkig ook meegenomen heb. Lang leve goede paklijsten. Er was echter een probleem. Ik kreeg met geen mogelijkheid de nieuwe blokjes in de remklauw. De zuigers van de rem waren te ver naar binnen gedrukt en ik kreeg die onmogelijk terug. Het gereedschap dat ik hier voor nodig heb, ligt bij mij in de schuur en nu moet ik het doen met een Zwitsers zakmes. En daar krijg ik niks mee voor elkaar. Behalve frustratie opbouwen.

Dit is het punt waar 'handige' Harrie om de hoek komt kijken. Zo'n iemand die altijd graag wil helpen. Ook als hij toevallig een kaakchirurg aan het werk ziet, even kijken of hij nog was kan doen. Enige vorm van zelf reflectie of zelfkennis of hulp wel soelaas biedt, ontbreekt. Eerst krijg ik vragen in het Vietnamees, ik geef netjes antwoord in het Nederlands. Daarna gaat hij foto's maken en zijn telefoon bevragen. Na wijzen van mijn kant en gebarentaal valt het kwartje. Die zuigers moet terug worden gedrukt en hij biedt een schroevendraaier aan als wrikmiddel. Dat helpt helaas niks. Dan pakt hij mijn multitool en begint ongevraagd de gehele remklauw te demonteren. Dat is het moment waarop ik bijna ontplof.

NO DON'T DO THAT,  YOU ARE ONLY MAKING THINGS WORSE!! Ik ruk mijn multitool uit zijn handen en gebiedt hem te wieberen. Wat een halve gare, ongevraagd aan andermans fiets zomaar wat lukraak demonteren. Ik pak mijn telefoon en ga eens googelen hoe dit op te lossen. En waarempel, ik krijg goede tips. Met de oude blokjes krijg ik de zuigers wat terug geduwd en ik draai bij de remgreep de remvloeistof inbus was los om wat remvloeistof te lozen. Uiteindelijk lukt het om de nieuwe blokjes te monteren. Nog een klein beetje een aanlopende rem, maar dat laat ik even zitten. Ik sta al een uur te prutsen en ik was vanochtend niet vroeg weg. Nog een uurtje fietsen voor ik bij mijn volgende hotel ben.

Overal Vietnamese vlaggetjes

 Minimaal duizend en een Vietnamese vlaggen heb ik al gezien. En die duizend en een gebruik ik alleen omdat makkelijk schrijft. Het werkelijke aantal is een veelvoud daarvan. Maar acht duizend en acht bekt niet zo lekker. In elk dorp, elk gehucht, elk ook maar enigszins bebouwd gebied is vol gehangen met vlaggen. Elke lantaarnpaal een vlag, veel huizen hebben nog extra vlaggen en winkelstraten zijn overdekt met linten met mini vlaggetjes. Die omgekeerde Nederlandse vlaggen van boze BBB boeren is een lachertje vergeleken met de hoeveelheid hier. En hier hangen ze goed, het is ook onmogelijk deze vlag verkeerdom te hangen.

Wat ik met afvroeg, is wat hier nu de gedachte achter is. Dit is niet iets Vietnamees, ook Thailand hangt vol met vlaggen, hun eigen vlag uiteraard. Cambodja hangt helemaal vol met vlaggen over Siem Raep, dat overwoekerde tempel complex. Wat is dit voor soort nationaal gevoel dat moet worden uitgedrukt? Zo van, wij zijn Vietnam! Wij zijn Vietnam! Wij zijn Vietnam! En dat om de twintig meter. Zou dat een idee zijn van de lokale bevolking? Mocht dat zo zijn, dan zit het diep verankerd in de volksaard van Vietnam, want geen dorp is onversierd. Of zou het van hogerhand opgelegd zijn? Het zou me niks verbazen in een communistisch land.

Een ander opvallend ding is, dat er geen 7/11 winkeltjes zijn. Ook de andere ketens ontbreken. Ik moet beter mijn best doen om winkeltjes te spotten om frisdrank en koekjes te vinden. Vaak is het een soort van schuur aan huis waar wat winkelvoorraad staat uitgestald. Een grote kastenwand met gekoelde drankjes ontbreekt. Vaak is er maar een koelkast met de lokale verzameling zoete drankjes, water en bier. Ook eten onderweg is complexer dan in Thailand. Hier stop ik ergens bij iets wat op een eetgelegenheid lijkt, ik wijs lukraak een gerecht op de kaart aan en wacht af wat ik krijg. Vooralsnog stelt de keuken me niet teleur.

En het verkeer valt mee. Mijn laatste ervaring was Java en Bali. Goede raad, ga daar nooit fietsen, echt nooit. Van alle wezens op aarde, zij het automobilisten, vrachtwagen chauffeurs, wandelaars, brommer rijders, kleine kinderen, kippen en bacteriën. Compleet onderaan de lijst van levende wezens staan wielrenners. Ze reden me nog liever om ver dan uit te wijken of te remmen. Niet dat Vietnam nu hele hoge ogen scoort wat betreft fiets veiligheid of verkeersveiligheid in het algemeen. Ik ben niet bang om hier ongelukken te krijgen. 

Hanoi

 

De zon piept even tussen de wolken door in Hanoi. Dat betekent twee dingen, een dat Vietnam wat meer glans krijgt, en twee dat ik de reis als oorlogstoerist heb overleefd.

Dubai airport is groot, echt super groot. Drie terminal, 6 pieren die eindeloos lijken door te lopen. Van gate C50 naar F17 ben je een half uur onderweg en onderweg kun je Schotse whisky, Zwitserse uurwerken, heel veel koffie en taartjes en drie Louis Vitton tassen kopen. Bij drie verschillende locaties dus. Koop je liever parfum, sierraden of een nieuwe Mercedes? Kan ook. En personeel is er in overvloed. Of ik kan beter zeggen, reizigers zijn er maar mondjesmaat. Vliegen via het Midden-Oosten blijkt vooralsnog eng en de tickets voor mijn vluchten waren pas een paar geleden beschikbaar. Emirates kondigde pas recent een nieuw beperkt vluchtschema aan, en op animo kon het niet rekenen.

Mijn beide vluchten zitten allesbehalve vol. Zo'n 20% vulling. Nogal onzinnig om daarvoor een Airbus A380, het grootste pssagierstoetsel ter wereld, in te zetten. Mijn reis levert dus veel beenruimte op plus een surrealistische gevoel op Dubai airport. Zelden in zo'n kolossaal gebouw zo weinig mensen zien lopen. Inchecken ging super vlotjes. Alleen bij de vlucht naar Hanoi stonden we nog heel lang bij de pier stil voordat de kist ging taxi-en. Dat was het enige moment dat ik me afvroeg of het luchtruim toch plots dicht was gegaan. Daarna volgde ook nog een taxi rit van een half uur voordat de startbaan was gevonden. En daarna dus gewoon met 400 duizend kilogram de lucht in, op weg naar Vietnam.

Op de luchthaven van Hanoi trekt mijn grote fietsdoos de aandacht van menig taxi chauffeur. Oh,.... bicycle, I have big taxi, follow me. Ik zet echter mijn negeer gezicht op en ga koffie drinken, eten plus een nieuwe sim kaart kopen. Om daarna met de Grab app een taxi te boeken die normale prijzen hanteert. Hotel, inchecken, kamer, bed, slapen. Mijn jetlag was moe.

De foto is van de volgende dag. Een beetje door Hanoi fietsen.