Maastricht Aix en Provence

Valt er nog iets te bloggen?

Je suis en vacances, je roule en vélo. Rust en regelmaat en nog een keer rust en regelmaat, dat is alles wat er tot nog tot gebeurt. Inmiddels ben ik zes dagen verder en alles valt in categorie normaal, geen problemen, zijn gangetje en voorspelbaar.

Zelfs mijn plan lukt. Mijn plan is namelijk het niet hebben van een plan en gewoon van dag tot dag te leven en te genieten van lekker eten onderweg en mooi weer. En gewoon zuidelijk blijven koersen, dan gaat het ongeveer de goede kant op. Iets zegt mij dat dit geen epische tocht gaat worden, vol verhalen, nipte ontsnapping en een roemruchte verhaallijn. Ik fiets niet in een moeilijk exotisch land waar ik de taal niet van spreek, buiten de Europese Unie, zonder lokale fietsers. Misschien had ik toch beter kunnen gaan fietsen in de Braziliaanse favelas. Dat had geheid verhalen opgeleverd, wellicht nooit verteld of geschreven, omdat het gruwelijk mis ging. Wellicht zit ik daarom ook wel in Frankrijk, lekker makkelijk, lekker veilig, en lekker eten. 

Dag een bestond uit huis opruimen, fiets bepakken een treinreis naar Maastricht. Stukje fietsen en kamperen in het uiterste puntje van Nederland. Dag twee bestond uit België en kamperen in Houffalize. Dag drie was fietsen en kamperen in Luxemburg. Dag vier Frankrijk, dag vijf Frankrijk, dag zes Frankrijk. Het enige tot nog tot opvallende fenomeen zijn de campings. De Nederlandse camping werd gerund door Peruanen. De Belgische camping werd bevolkt door en gerund door Nederlanders. Voor de camping in Luxemurg eenzelfde verhaal. De camping, 15 km ten zuiden van Metz, werd welliswaar gerund door Franssen, maar stond uiteraard weer vol met gele kentekenplaten. En nee, geen Luxemburgse kentekenplaten. Weer een camping verder, weer gerund door Franssen en weer veel Nederlanders. Het lijkt erop alsof wij Hollanders gek zijn op kamperen, ongeacht in welk land we zijn en of door wie de boel bestierd wordt. 

Hoe gaat dit nu verder? Nog meer fietsen? Nog meer lekker eten? Nog meer mooi landschap? Misschien komt er nog een keer iets blogwaardigs.

Vietnam hoody

Hoodies als oplossing voor een brandende zon en 36 graden Celsius. Vietnam en de vele verassingen. Als ik bedenk dat ik alle gekkigheid heb gezien, is er altijd wel weer een nieuwe verbazing te aanschouwen.

Ten eerste worden brommers hier voor alles ingezet. Het vervoeren van een koe, 5 honden in een kooi of ruim 1000 eieren. Kan allemaal, niet tegelijkertijd, er zijn drie brommers voor nodig. Maar het kan. Brommers worden verbouwd zodat grote vrachten mee kunnen. Het maakt niet uit hoe breed, lang of hoog het geheel wordt, zolang het nog maar net bestuurbaar blijft. Tien meter aan bamboe stammen die over de grond schuren, 5 meter aan gordijn rails op de schouders en die exact recht naar voren zien te houden, of 10 jerrycans van 10 liter water elk? Allemaal voorbij zien komen. En dat zijn dus alleen de bagage voorbeelden. Ook mensen zijn met gemak op een brommertje te proppen. Papa, mama, kind plus baby. Met gemak. Het kind zit voorop op een speciaal geconstrueerd krukje dat tussen de buddyseat en de stuurkolom is vast geklemd. Papa rijdt, mama houdt de baby vast. Komt vast allemaal goed bij een aanrijding. Papa en mama dragen tenslotte een helm die verder weinig voorstelt. En baby en kind hebben kennelijk geen bescherming nodig.

Bescherming voor de huid is wel essentieel. Ik kreeg de eerste paar keer dat ik op de massagetafel lag de opmerking dat ik lange mouwen en een lange broek moest aan doen. Die bruine armen benen van mij, dat bleek echt geen porum. Zo wil de Vietnamees niet door het leven gaan, die wil graag blank blijven. En dus dragen velen hier alleen maar lange kleding. Voor dames is er een soort jellabah jas. Het heeft niks met de islam te maken, moskeeën en hoofddoeken zie je hier niet, maar de jas die ze dagen is een lange jas top op de enkels met er aan vast een grote capuchon. En speciale flappen die over de handpalmen heen vallen. De stof is nog redelijk aan de dunne kant. Maar nu komt het idiote, heel veel jeugd draagt een hoody, en dan niks geen dunne stof, gewoon een dikke warme hoody. Zesendertig graden Celsius en liever ontploffen qua hitte dan een bruine tint op je wangen.

En het is bloed warm, niet in de zon kunnen staan warm. Dertig seconden en je wil naar de schaduw, of nog liever de airco. Een hoody, hoe bedenk je het?

Zuid Vietnam

Katholicisme en hangmatten kenmerken Zuid Vietnam. En brutaliteit. Nu weet ik weer wat ik me van Zuid Vietnam herinner, ze laten me niet met rust.

Als ik eten wil bestellen, gebeuren er doorgaans twee dingen. Ze blijven naast me staan en kijken hoe ik chocola probeer te maken van de menukaart. Dat kost heel veel tijd, ten eerste omdat er heel veel gerechten op staan, en ten tweede omdat ik dat allemaal moet vertalen met een app die ook nadenk tijd nodig heeft plus een telefoon die ook zijn eigen behoeftes heeft. Ga nou niet uit domme telefoon, je ziet toch dat ik bezig ben. Als de obers, of soms verzameling obers, zich er niet passief mee bemoeien, is er ook nog een actieve variant. Dan trekken ze de menukaart uit mijn handen en gaan ze in het Vietnamees aanwijzingen geven. Zich totaal niet bewust van hun eigen lompigheid, of het besef van de nutteloosheid om in hun eigen taal tegen een westerling te praten. Dit is doorgaans het punt waarop ik me begin te ergeren. Ik wilde graag eten bestellen, geen gevecht wie de menukaart mag vasthouden.

Het tweede opvallende zijn kerken en hangmatten. Niet in de kerk uiteraard. Maar zodra kerken tempels verdringen als gebedshuizen, dan verschijnen ook de koffie tenten waar meer hangmatten hangen dan dat er stoelen staan. Er is een duidelijke correlatie, het oorzakelijk verband ontgaat me. Mocht het bestaan.

Dingen die opvallen in Vietnam 🇻🇳

Links naast me staat een emmer met ijsblokken en rechts naast me staat een doos met 24 blikjes Tiger bier. Ik had inderdaad bier besteld bij mijn gegrild geitenvlees, maar dit lijkt me ook wat overdreven. De serveerster van dienst begrijpt mijn vragende blik en legt uit dat ik alleen betaal voor wat ik opdrink.

Google maps loopt 5 jaar achter. Het kan ook drie zijn of acht, maar de praktijk loopt vooruit op de digitale informatie. Bedrijven komen en gaan en komen en gaan heel rap. Een restaurant is met gemak binnen 2 jaar failliet, maar Google maps vermeld nog wel dat ze bestaan. Zo stond ik bij een plek wat op Google maps een museum was, en er stonden ook wat oude tanks bij het hek, maar in de praktijk werd ik bij de entree door een soldaat met een geweer tegengehouden. Ook reviews kloppen vaak niet. Zo kan bij een massage winkel staan dat ze de auto goed en vakkundig hebben gerepareerd, maar inmiddels zit er alweer een cafe. Ik heb in een guesthouse verbleven dat wemelde van de 5 sterren beoordelingenen en alles aan dat guesthouse deugde niet. Ze zouden 4 sterren hebben en daar was de prijs ook naar, maar een ster was al hoog gegrepen voor ze.

Restaurants verkopen vaak één gerecht. Bijvoorbeeld Bun Bu Hue, dat is een soort soep, iets anders hebben ze niet. Dit zijn de typische aan huis restaurant. Je kijkt zo de woonkamer in en de brommers van de familie staan tussen de goedkope lage plastic tafeltjes. Kun je het zelf voorstellen dat er langs van de weg in Nederland een bord staat met Kippensoep. En daar kun je dan een kop kippensoep krijgen. Geen brood erbij. Tomatensoep? Nee. Championsoep? Ook niet. Gegrilde kip? Nee, alleen maar kippensoep. Maar hier werkt dat dus wel.

Vertaal apps werken. Google Lens ook. Ik kan menukaarten 'lezen' en Engels praten tegen een app en dan zie ik een lap Vietnamese tekst die door de lokale bevolking wordt begrepen.

Agoda is een klungel app. Je kan daar met gemak een hotel boeken dat helemaal vol zit. Geen punt. Je krijgt er ook een bevestigingsmail bij.

Mijn navigatie speeltje Wahoo vindt de doorgaande weg eng. Ik word met regelmaat van de grote weg gestuurd en via allerlei kleine achteraf weggetjes weer naar die zelfde grote weg geleid. De enige manier namelijk om ergens te komen, is via die doorgaande grote weg. En eng is die weg allesbehalve. Ja, er rijden vrachtwagens en grote bussen, maar ik voel me redelijk veilig op de mini vluchtstrook. Op de achteraf weggetjes zit welliswaar veel minder verkeer, maar het wegdek is hopeloos slecht. Zelfs de erbarmelijke kapot gereden wegen in België zijn beter. Google maps doet sowieso niet aan fiets navigatie. Wel voor autos, brommers, openbaar vervoer en wandelaars. Fietsers begrijpt Google niet in Vietnam. Dat is wel onhandig, want alleen bij wandelen krijg ik er hoogte informatie bij. Maar de wandel route pakt niet altijd de doorgaande weg.

Stoplichten werken met een aftel systeem. Bij elk stoplicht loopt een teller af hoe lang het nog rood blijft, en hoe lang nog groen. En dat werkt heel erg goed. Ze doen ook niet aan over optimalisatie. Zo van, eerste deze ene baan voor linksaf op groen en verder alles op rood, dan die ene baan voor rechtdoor en dan weer de fietsers. Hier staat bij een regulier kruispunt de ene weg op rood en de ander op groen en 30 seconden later andersom. Als je linksaf wil, moet je tussen het tegemoetkomend verkeer door laveren. Dat klinkt als een recept voor chaos, de praktijk is dat het vlot doorrijdt.

 

Midden Vietnam

Als je het als toerist goed wil doen, dan moet je vooral niet teveel mijn blog lezen. Ik ben een slechte toerist, ik kan het gewoon niet. Ik heb wel de Lonely Planet van Vietnam aangeschaft en ik ben in Hue, Da Nang en Hoi An geweest, precies zoals de voorschriften het dicteren in de boekjes. Ik heb zelfs de Hai Van pas gedaan, blijkbaar was die bekend vanuit Top Gear. Op de fiets uiteraard. Maar een tien met een griffel zal ik wel niet krijgen voor mijn uitmuntende toeristen gedrag. Ik heb Hue, Da Nang en Hoi An afgeraffeld. In Hue en Da Nang geslapen en in Hoi An geluncht. Het uitgaansgebied van Da Nang gezien, het strand niet. En ik heb geen gids geboekt met een hopeloos Engels accent over de geschiedenis van Hoi An. Aan Hue heb niet eens meer een actieve herinnering. 

In de drie genoemde steden ben ik van de duizenden toeristen die zich met de Grab app van Banh Mi broodjes tent naar een koffiezaak laten vervoeren. Het is geen straf en de Vietnam egg coffee is super lekker. In wielertenu ben ik een bezienswaardigheid en buiten het toeristengebied ben ik altijd een bezienswaardigheid. Veel Vietnamezen lachen me toe en zeggen Hello. Ze zouden ook dolgraag een praatje met me maken, maar ze zijn de Engelse taal machteloos. Ik gedij gewoon slecht in een oud stadscentrum waarin elk huis een souvenir winkel, café, kledingwinkel, restaurant of massage zaak is geworden, bevolkt door karrenvrachten aan massa toerisme. Ik voel me gewoon meer in mijn element op een fiets op een berg met mooi landschap en de constante zorg genoeg te drinken en te eten. Plus op mijn eigen energie voorraad letten. Dat velen dat zwoegen op een fiets in de brandende zon met 37 graden maar als een stompzinnige vermoeiende bezigheid bestempelen, die conclusie snap ik. Maar waarom zie ik nul toeristen op de Trung Son Dong? Nul! Dat is een prachtige nieuw aangelegde weg door de bergen met schitterende vergezichten. En je kunt overal brommers huren. Staan dit soort dingen niet in de boekjes of zo? 

Noord vs Zuid

Laat ik eens een 'gedegen' vergelijking doen tussen Noord en Zuid Vietnam. Om voor eens en voor altijd duidelijkheid te verschaffen over de verschillen in mentaliteit tussen deze twee werelden te duiden. Ahum.

Noord en Zuid Vietnam, dat is altijd zo'n dingetje geweest. Ooit waren het echt twee landen met een heuse grensovergang. Dat begon in 1954 na de akkoorden van Genève, maar in 1955 brak de Vietnam oorlog al uit. 20 jaar later, miljoenen doden verder, een volledig verwoest land en daarna was er een Vietnam. Ik ga geen blog schrijven over de oorlog. Ik probeer verschillen te zien tussen Noord en Zuid. En dat doe ik nu op basis van een tweetal observaties die beiden gekleurd zijn en ook totaal verschillend.

Mijn observatie van het Zuiden stamt uit 2015 en is dus 11 jaar oud en leunt op mijn geheugen. Dat is natuurlijk allemaal niet echt betrouwbaar, maar toch is er een groot verschil tussen de reis van 11 jaar geleden en nu. Is Vietnam veranderd? Klopt mijn geheugen niet? Of is Noord echt anders dan Zuid? Mijn redenen om na 2015 niet meer naar Vietnam was best een lange lijst. Eigenlijk was er maar een goede reden om terug te gaan en dat was de keuken. De rest was redelijk waardeloos. Vooral de ongelofelijk lompe mentaliteit van de bevolking stoorde me. Ze reden met hun brommertje achteruit tegen mensen aan op het trottoir om ze vervolgens vuil aan te kijken waarom ze niet aan de kant gingen. Dat soort werk. Overal werden wissel truckendozen uitgehaald tussen US dollars en Dongs en elke keer probeerden ze me een poot uit te draaien. Ik werd elke dag minimaal een keer een vrouw aangesmeerd. Alsof ik een loslopende portemonnee met was met seks op mijn voorhoofd getatoeëerd.

De ervaringen deze reis die nu zo'n beetje van Noord naar het midden van Vietnam is verstreken, is totaal anders. Het verkeer is veel minder verschrikkelijk dan elf jaar geleden. Ja, ze toeteren veel en er lijkt een soort toetoettaal te bestaan, maar ik voel me wel veilig in het verkeer. En iedereen is super vriendelijk. Opvallend. Ze smeren me hier geen vrouwen aan, maar er komt een motorrijder naast me rijden die me en gekoeld flesje water aanrijkt. Da's toch duidelijk andere kost. Nagenoeg elke scholier roept heel enthousiast hello. Als ze een vraag stellen is het natuurlijk altijd, where are you from. Ik weiger om Holland te zeggen, dus ik zeg altijd braaf, the Netherlands. Niemand snapt dat. Echt niemand. Buitenlanders, zijnde niet-Vietnamezen zag ik alleen in Hanoi en op de Ho Chi Minh route zag ik westerlingen in oude Amerikaanse jeeps rondrijden. Verder niks. Dit lijkt een typisch geval van de negenennegentig regel. 99% van de toeristen gaan naar 1% van het land. Ze klonteren samen op de Lonely Planet hotspots.

Over weekje kom ik zuidelijker en ik ben benieuwd hoe de wereld er daar nu uitziet. 

Malheur aan de remmen plus een zichzelf benoemde 'handige' Harrie

Een laconieke pompbediende die zich op tien meter van het volgende tafereel bevindt, zal zich gedurende het uur dat ik aan mijn fiets staat te prutsen geheel afzijdig houden. Geen boe of bah komt eruit, zijn telefoon blijkt honderd keer interessanter dan een wereldfietser met malheur aan de achterrem. En mijn vermoeden is dat hij enige technische kennis en hopelijk ook beter gereedschap heeft, maar hij doet nul moeite om daar blijk van te geven. Ik krijg wel hulp van een passant die ik halverwege zijn ijverig gekluns de huid moet volschelden, voordat hij er met zijn ijverige totaal onkundig tengels er nog een grotere puinhoop van maakt.

Wat was er vandaag gaande?

De achterrem knarste en bleef continue maar knarsen. Na elke remactie was er geknars wat langzaam weg ebte, maar nooit helemaal verdween. De achterrem zat ook onder de opgedroogde modder van de viezige bergwegen. Tijd om eens de boel grondig schoon te maken en ik stop bij een benzinestation. Daar heb ik schaduw, ruimte, een toilet om mijn handen te wassen en wellicht nog wat hulp. Tijdens het demonteren van de remblokjes bleek er meer aan de hand te zijn. Een blokje had nog een halve millimeter koolstof, de ander niks meer. Dat was remmen met ijzer op ijzer. Volledig naar de vergallemiezen en dus tijd voor nieuwe, die ik gelukkig ook meegenomen heb. Lang leve goede paklijsten. Er was echter een probleem. Ik kreeg met geen mogelijkheid de nieuwe blokjes in de remklauw. De zuigers van de rem waren te ver naar binnen gedrukt en ik kreeg die onmogelijk terug. Het gereedschap dat ik hier voor nodig heb, ligt bij mij in de schuur en nu moet ik het doen met een Zwitsers zakmes. En daar krijg ik niks mee voor elkaar. Behalve frustratie opbouwen.

Dit is het punt waar 'handige' Harrie om de hoek komt kijken. Zo'n iemand die altijd graag wil helpen. Ook als hij toevallig een kaakchirurg aan het werk ziet, even kijken of hij nog was kan doen. Enige vorm van zelf reflectie of zelfkennis of hulp wel soelaas biedt, ontbreekt. Eerst krijg ik vragen in het Vietnamees, ik geef netjes antwoord in het Nederlands. Daarna gaat hij foto's maken en zijn telefoon bevragen. Na wijzen van mijn kant en gebarentaal valt het kwartje. Die zuigers moet terug worden gedrukt en hij biedt een schroevendraaier aan als wrikmiddel. Dat helpt helaas niks. Dan pakt hij mijn multitool en begint ongevraagd de gehele remklauw te demonteren. Dat is het moment waarop ik bijna ontplof.

NO DON'T DO THAT,  YOU ARE ONLY MAKING THINGS WORSE!! Ik ruk mijn multitool uit zijn handen en gebiedt hem te wieberen. Wat een halve gare, ongevraagd aan andermans fiets zomaar wat lukraak demonteren. Ik pak mijn telefoon en ga eens googelen hoe dit op te lossen. En waarempel, ik krijg goede tips. Met de oude blokjes krijg ik de zuigers wat terug geduwd en ik draai bij de remgreep de remvloeistof inbus was los om wat remvloeistof te lozen. Uiteindelijk lukt het om de nieuwe blokjes te monteren. Nog een klein beetje een aanlopende rem, maar dat laat ik even zitten. Ik sta al een uur te prutsen en ik was vanochtend niet vroeg weg. Nog een uurtje fietsen voor ik bij mijn volgende hotel ben.