Valencia vs Alicante

Vorig jaar november was ik 2 weken in Valencia voor een beetje fietsen, lekker eten en genieten van de najaarszon, dit jaar Alicante. En ik kan nu goed vergelijken. Alicante is iets warmer en vooral een stuk kleiner. Dat zijn 2 voordelen, ten eerste is het dus warmer weer en ik ben eerder de stad uit. Toch wint Valencia het in mijn optiek. Valencia is gewoon een veel mooiere stad. Het kent verschillende hoogtepunten en Alicante is gewoon een dertien in een dozijn stad. Daarnaast is het fietspaden systeem in Alicante een lachertje. De stad leent zich ook niet goed voor fietsen, het is te bergachtig, ook midden in de stad om grote groepen fietsers aan te trekken. Maar ook is er nauwelijks animo van de e-steps. En dat bergachtige zit ook buiten de stad. Je kan er prachtig klimmen. En als je zin hebt in een vlakke route, dan kun je er nog steeds prachtig klimmen. Je zit met niet veel moeite op 1000 meter hoogte. En het aantal wegen in die bergen is beperkt. Het aantal wegen is sowieso beperkt. Er is maar een vlak stuk beschikbaar en daar zijn nauwelijks wegen. De omgeving van Valencia is minder bergachtig, maar het kent domweg meer mogelijkheden. Dat, plus het feit dat de futuristische gebouwen van Calatrava altijd wel weer langskomen, maakt Valencia voor mij mooier als najaarsfietsuitvalbasis.

En dan is er nog iets met de luchthaven. Als je nog ooit een luchthaven zoekt waar je honderduit grappen kan maken over Spaanse inefficiënte, dan raad ik aan om via Alicante te vliegen. Het aantal stupiditeiten loopt van minuut tot minuut op. Valencia, Girona, Barcelona, Madrid, Sevilla, allemaal geweest, maar Alicante wint het echt dik op punten qua klungeligheid. Het begint met een bagage trolley die super zwaar loopt en waar geen bocht mee te maken is. En vervolgens gaat de ene teleurstelling vloeiend over in de volgende. 

Najaarsfietsuitvalbasis, wat te doen op een najaarsfietsuitvalbasis? Mijn vakantie bestond uit rondjes in de omgeving fietsen, onderweg een menu del dia eten en 's avonds in mijn appartement koken. Wijntje erbij, podcasts luisteren, beetje code uitproberen op mijn laptop en heel ouderwets een boek lezen. En dat 2 weken lang. Elke dag, zelfde routine. Ik had dat makkelijk nog een week kunnen volhouden. Sin problemas y practicando mi Espanyol tambien. En af en toe uit leedvermaak naar het Nederlandse weerbericht kijken. Dat ook. Leven als een god in Frankrijk, maar dan in Spanje.

Fiets foetsie

Bagage kwijtraken is niet business as usual, die koffers komen doorgaans wel aan. Niet altijd dus, en nu dus ook, anders blog ik er niet over. 

Ik ben drie keer mijn bagage kwijt geraakt. Een keer in Venezuela, na een super snelle tussenstop in Madrid. Een keer in Thailand na weer een super snelle tussenstop in Parijs. En ook nog een keer op weg naar huis, na een tussenstop op Heathrow. Daar hadden ze wel tijd, maar geen efficiëntie. Bagage kwijtraken op weg naar huis is eigenlijk alleen maar makkelijk. Ik kan gewoon naar huis, geen gezeul met bagage, en ze brengen mijn fiets weer thuis. 

Ik ben nu ook mijn bagage kwijt geraakt op een traject waar ik het nooit van had gedacht. Amsterdam - Alicante, ruim te voren op Schiphol mijn bagage bij de afwijkende bagage band afgegeven. Een vlucht, geen tussenstop, rustig stabiel weer, geen hoogseizoen. How can this possibility go wrong?

Ja, dat kan dus. En ongelukkigerwijs niet alleen mijn fiets, maar ook de gewone tas is foetsie. De grond stewardess dacht dat het beter was om mijn grote rugzak ook via de afwijkende bagage te versturen. Er zaten teveel uitstekende lusjes aan en die zou mogelijk in het bagage systeem ergens vast komen te zitten. 

Ik heb een uur staan wachten bij band 14 in Alicante, totdat ik het beu was en daarna op zoek gegaan naar hulp. Geen Transavia helpdesk, waar dan wel hulp zoeken? Volgens de AI Gemini moet ik bij Aveopartner zijn, maar die blijken dicht. AI zat weer eens vol overtuiging de plank mis te slaan. Ik moet me bij Menzis melden, die hebben namelijk een minuscuul logotje van Transavia ergens op de balie geplakt. Tuurlijk. Na drie keer vragen, kom ik daar ook achter. De medewerker in kwestie is behulpzaam en ziet heel rap dat mijn bagage Amsterdam nooit heeft verlaten. Ik moet een formulier invullen en geduld hebben. Misschien best veel geduld legt hij uit. Want de volgende dag is Allerheiligen en dat is een nationale feestdag in Spanje.

Ik heb nauwelijks wat bij me, toilettasje, één schone onderbroek en verder niks. Ook geen telefoon oplader. Dan maar met de taxi naar het appartement. Slapen en morgen verder zien.

Vandaag is dus morgen en ik heb net bij een mini bazaar supermarktje, die gelukkig open was, ontbijt gekocht een nieuwe telefoon oplader. 

Alicante, let the fun begin 😏

Maastricht -> Aix en Provence

- 15 etappes en 2 dagtrips

- 1704 km

- 21.772 hoogtemeters 

- 1 lekke band 

- een tot op het canvas versleten buitenband

- een lek luchtbed 

- kussentje naar de vergallemiezen geholpen 

- warm, puf warm

- gemiddelde camping prijs: 13 euro 

- 4 liter water per dag

- heel veel pain au chocolat, pain au raisins en croissants 

- een paar keer serieus kramp

- elke dag kleding wassen 

- een wielrenbroek tot versleten verklaard en gedumpt 

- 3 keer regen onderweg, elke keer op een punt waar schuilen onmogelijk bleek

- 4 boeken gelezen 

- elke dag uiteten, echt elke dag

- Tarte citron, eclair fraise, tarte aux myrtilles

- hamburger, pizza, menu du jour en grote salades

- familie bezoek 

- zonnepaneel werkte weer heel matig 

- veel bagage fietsers onderweg. Dat werd duidelijk minder in de bergen 

- 2 keer ketting smeren en remblokken controleren 

- een overwoekerd MTB pad downhillen. Op de gravelbike dus, met bagage. Dat was geen succes.

- een paar gravel wegen, merendeels alles asfalt. En een hopeloze steenslag weg

- fietsen op een oefen MTB parkoers. Achteraf zag ik dat dat alleen mocht onder begeleiding.

- drukke campings en ook volledig uitgestorven campings, als in 10 van de 100 plaatsen bezet.

- vin rouge

- max snelheid: 68,2 kmh

- max stijgingspercentage: 16 %. Dat is ook de categorie maximaal vloeken 

- elke dag primitief kamperen in een ukkepuk tentje 

- een tube zonnebrand, factor 50

- een wat ontheemd gevoel in Luxemburg en ik mensen zie lopen met een verhuisdoos aan sigaretten 

- een lange nachtelijke busreis naar huis

Baby badje

Van lang niet alle camping faciliteiten maak ik doorgaans gebruik. Douche, toilet, wasbak, wastobbe (indien aanwezig) allemaal ja. De jeu de  boules baan laat ik links liggen, geen ijzeren ballen mee in de fietstassen. Het zwembad idem dito. Bij de camping snackbar eet ik alleen als er niks anders voorradig is. Het kinderspeeltuintje heb ik vandaag als droogrek gebruikt, geen kind haalde het in zijn hoofd om met 33°C in de brandende zon op een wipwap te gaan zitten. Maar normaliter misbruik ik deze faciliteiten ook niet. 

Gisteren heb ik voor de allereerste keer het babybadje op de camping gebruikt. Een keer moet de eerste zijn. Maar waar kan een fietser dat nu voor gebruiken? Nou,...het luchtbed was lek. Net nieuw en nu al kaduuk. Gevalletje potjandorie en ook gevalletje elke 3 uur 's nachts wakker worden, luchtbed bij blazen en weer in slaap vallen. Het bleek zo'n mini mini gaatje dat niet met het blote oog te vinden was. Ook niet met goed voelen met een vlakke hand of er ergens lucht uitblaast. Nee, deze moest onder gedompeld worden om het lek te kunnen vinden. Ik had dus een badkuip nodig en baby badje was het beste wat ik kon vinden.

Het badje bleek net groot genoeg en de stroom belletje gaf de plaats van het lek prijs. Daarna terug naar de tent, goed schoon en droog maken, plakker er op en hopen dat het werkt. Vooralsnog werkt het en nu hopen dat vannacht blijft werken.

Maastricht Aix en Provence

Valt er nog iets te bloggen?

Je suis en vacances, je roule en vélo. Rust en regelmaat en nog een keer rust en regelmaat, dat is alles wat er tot nog tot gebeurt. Inmiddels ben ik zes dagen verder en alles valt in categorie normaal, geen problemen, zijn gangetje en voorspelbaar.

Zelfs mijn plan lukt. Mijn plan is namelijk het niet hebben van een plan en gewoon van dag tot dag te leven en te genieten van lekker eten onderweg en mooi weer. En gewoon zuidelijk blijven koersen, dan gaat het ongeveer de goede kant op. Iets zegt mij dat dit geen epische tocht gaat worden, vol verhalen, nipte ontsnapping en een roemruchte verhaallijn. Ik fiets niet in een moeilijk exotisch land waar ik de taal niet van spreek, buiten de Europese Unie, zonder lokale fietsers. Misschien had ik toch beter kunnen gaan fietsen in de Braziliaanse favelas. Dat had geheid verhalen opgeleverd, wellicht nooit verteld of geschreven, omdat het gruwelijk mis ging. Wellicht zit ik daarom ook wel in Frankrijk, lekker makkelijk, lekker veilig, en lekker eten. 

Dag een bestond uit huis opruimen, fiets bepakken een treinreis naar Maastricht. Stukje fietsen en kamperen in het uiterste puntje van Nederland. Dag twee bestond uit België en kamperen in Houffalize. Dag drie was fietsen en kamperen in Luxemburg. Dag vier Frankrijk, dag vijf Frankrijk, dag zes Frankrijk. Het enige tot nog tot opvallende fenomeen zijn de campings. De Nederlandse camping werd gerund door Peruanen. De Belgische camping werd bevolkt door en gerund door Nederlanders. Voor de camping in Luxemurg eenzelfde verhaal. De camping, 15 km ten zuiden van Metz, werd welliswaar gerund door Franssen, maar stond uiteraard weer vol met gele kentekenplaten. En nee, geen Luxemburgse kentekenplaten. Weer een camping verder, weer gerund door Franssen en weer veel Nederlanders. Het lijkt erop alsof wij Hollanders gek zijn op kamperen, ongeacht in welk land we zijn en of door wie de boel bestierd wordt. 

Hoe gaat dit nu verder? Nog meer fietsen? Nog meer lekker eten? Nog meer mooi landschap? Misschien komt er nog een keer iets blogwaardigs.

Vietnam hoody

Hoodies als oplossing voor een brandende zon en 36 graden Celsius. Vietnam en de vele verassingen. Als ik bedenk dat ik alle gekkigheid heb gezien, is er altijd wel weer een nieuwe verbazing te aanschouwen.

Ten eerste worden brommers hier voor alles ingezet. Het vervoeren van een koe, 5 honden in een kooi of ruim 1000 eieren. Kan allemaal, niet tegelijkertijd, er zijn drie brommers voor nodig. Maar het kan. Brommers worden verbouwd zodat grote vrachten mee kunnen. Het maakt niet uit hoe breed, lang of hoog het geheel wordt, zolang het nog maar net bestuurbaar blijft. Tien meter aan bamboe stammen die over de grond schuren, 5 meter aan gordijn rails op de schouders en die exact recht naar voren zien te houden, of 10 jerrycans van 10 liter water elk? Allemaal voorbij zien komen. En dat zijn dus alleen de bagage voorbeelden. Ook mensen zijn met gemak op een brommertje te proppen. Papa, mama, kind plus baby. Met gemak. Het kind zit voorop op een speciaal geconstrueerd krukje dat tussen de buddyseat en de stuurkolom is vast geklemd. Papa rijdt, mama houdt de baby vast. Komt vast allemaal goed bij een aanrijding. Papa en mama dragen tenslotte een helm die verder weinig voorstelt. En baby en kind hebben kennelijk geen bescherming nodig.

Bescherming voor de huid is wel essentieel. Ik kreeg de eerste paar keer dat ik op de massagetafel lag de opmerking dat ik lange mouwen en een lange broek moest aan doen. Die bruine armen benen van mij, dat bleek echt geen porum. Zo wil de Vietnamees niet door het leven gaan, die wil graag blank blijven. En dus dragen velen hier alleen maar lange kleding. Voor dames is er een soort jellabah jas. Het heeft niks met de islam te maken, moskeeën en hoofddoeken zie je hier niet, maar de jas die ze dagen is een lange jas top op de enkels met er aan vast een grote capuchon. En speciale flappen die over de handpalmen heen vallen. De stof is nog redelijk aan de dunne kant. Maar nu komt het idiote, heel veel jeugd draagt een hoody, en dan niks geen dunne stof, gewoon een dikke warme hoody. Zesendertig graden Celsius en liever ontploffen qua hitte dan een bruine tint op je wangen.

En het is bloed warm, niet in de zon kunnen staan warm. Dertig seconden en je wil naar de schaduw, of nog liever de airco. Een hoody, hoe bedenk je het?

Zuid Vietnam

Katholicisme en hangmatten kenmerken Zuid Vietnam. En brutaliteit. Nu weet ik weer wat ik me van Zuid Vietnam herinner, ze laten me niet met rust.

Als ik eten wil bestellen, gebeuren er doorgaans twee dingen. Ze blijven naast me staan en kijken hoe ik chocola probeer te maken van de menukaart. Dat kost heel veel tijd, ten eerste omdat er heel veel gerechten op staan, en ten tweede omdat ik dat allemaal moet vertalen met een app die ook nadenk tijd nodig heeft plus een telefoon die ook zijn eigen behoeftes heeft. Ga nou niet uit domme telefoon, je ziet toch dat ik bezig ben. Als de obers, of soms verzameling obers, zich er niet passief mee bemoeien, is er ook nog een actieve variant. Dan trekken ze de menukaart uit mijn handen en gaan ze in het Vietnamees aanwijzingen geven. Zich totaal niet bewust van hun eigen lompigheid, of het besef van de nutteloosheid om in hun eigen taal tegen een westerling te praten. Dit is doorgaans het punt waarop ik me begin te ergeren. Ik wilde graag eten bestellen, geen gevecht wie de menukaart mag vasthouden.

Het tweede opvallende zijn kerken en hangmatten. Niet in de kerk uiteraard. Maar zodra kerken tempels verdringen als gebedshuizen, dan verschijnen ook de koffie tenten waar meer hangmatten hangen dan dat er stoelen staan. Er is een duidelijke correlatie, het oorzakelijk verband ontgaat me. Mocht het bestaan.