Corsica vergelijkingsmateriaal

Île de beauté, ilha formosa. Twee talen, twee eilanden, twee werelden van verschil. Ik zit Corsica een beetje te vergelijken met andere landen waar ik ooit gefietst heb. Lijkt het nu meer op Japan, of meer of Taiwan, of meer op Frankrijk? Corsica zijn grillige bergen uit zee, Japan zijn grillige bergen uit zee, Taiwan zijn,.... Ja ook grillige bergen uit zee. De Amalfi kust in Italië? Ik ben er nooit geweest, maar uitgaande van de foto's op internet, moet dat ook schitterend zijn. Weer grillige bergen uit zee. Tot zover de overeenkomsten van het geografisch terroir. Er zijn meer overeenkomsten. Taiwanezen zijn horken in het verkeer, Fransozen alleen op de doorgaande wegen. Japanners zijn beleefd, altijd. De keuken? Nee,... dat is echt allemaal anders. De Corsicaanse keuken is een mix van Frans en Italiaans. Japan is heel veel verse vis, met noedels of rijst en veel groente. De Taiwanese keuken heeft geen smaak. Corsica is net als Frankrijk een heerlijk kampeer land en lijkt hierin niet op Italië. In Italië zijn de kampeerplaatsen twee keer zo klein en twee keer zo duur als in Frankrijk.  Corsica is wat dit betreft echt Frans. Japan is een klein beetje een kampeer land. Taiwan nauwelijks. Al heb ik er wel ooit een sleurhut zien rond rijden.

Lijkt Corsica op Spanje? Nee. Spanjaarden versta ik beter en die grillige bergen uit zee heb ik daar nog nooit gezien. Het is een ook een stuk goedkoper eten. Zwitserland? Ook nee. Zwitsers zijn horken in het verkeer en daar buiten vaak ook. En zee hebben ze ook niet. Een fatsoenlijke keuken ook niet. Italië dan? Redelijk, maar Corsica voelt toch veel meer Frans aan. Ook al zie ik soms graffiti met teksten als Corse ce n'est pas France. Overal praat iedereen Frans. Corsicaans hoor ik nergens. Lijkt het op Nederland? In helemaal niks. Nou ja, ze hebben hier ook tegenwind.

De hele dag had ik vandaag een knalharde wind tegen staan. Maar godzijdank is het super mooi hier. Anders was ik nu een stuk chagrijniger geweest.

Onderweg naar Corsica

 Het aantal opties om van Utrecht naar Corsica te reizen zijn legio. Vliegen,  trein plus boot, auto plus boot, bus en dan dus ook weer een boot. Vliegen naar Nice en de boot kan ook. Er simpelweg heen fietsen is ook nog een optie. En dan uiteraard weer de boot. Alleen rechtstreeks vliegen is de enige manier om aan de boot te ontkomen. Ik heb alle opties onderzocht op prijs, gemak en hoeveel tijd kost het. Rechtstreeks vliegen? Onhandig. Of vanaf Brussel zuid (lees Charleroi), of via overstappen in Parijs of vanaf Rotterdam en dan om 7 uur vertrekken op de enige vlucht op maandag ochtend te halen. En dan krijg ik het gedoe erbij om een grote fietstas mee te zeulen en die ergens op Corsica te bewaren. De boot komt zo al rap in zicht. Trein dan? Goed voor het milieu, naar het schijnt. Maar het  duurt een eeuwigheid, vrij prijzig en ik moet mijn fiets reduceren tot een mini pakketje om met de TGV mee te mogen. Of met de reguliere Franse treinen. En da's nog langer onderweg en de info om een fiets mee te mogen nemen is al helemaal een crime om te achterhalen. De fietsbus was nog een redelijk goede optie maar dat kwam net niet uit met mijn andere vakantie plannen. Het grote voordeel van mijn eigen auto blijkt toch wel dat niemand er moeilijk over doet als ik daar een fiets in meeneem.

Auto plus boot dus. En zo kom ik weer door Luxemburg en Frankrijk heen. De boot vanaf Toulon naar Ajaccio. Met hut. Dat is echt een aanrader als je 's nachts vaart. Een heus bed met lakens en een deken, en 's ochtends even douchen. Ik kwam uitgerust op île de rousse aan. Oh ja,.... vanwege verwacht noodweer werd de overtocht aangepast.

Onderweg naar die boot zul je een aantal keer moeten stoppen onderweg. Franse, Luxemburgse en eventueel Belgische tankstations. Er is één reden om in Luxemburg te stoppen. Goedkope peut. Dat is eerste en enige reden. Er zitten twee tankstations langs de snelweg, Capellen en Berchem. Allebei krankjorum druk. Zowel met tanken, als parkeren, als met een kop koffie halen. Waarom leggen ze daar geen derde of vierde aan? Aan klandizie zal het niet liggen. Franse tankstations daarentegen zijn super ruim, super rustig, relaxed. Alles wat je nodig hebt om even uit te rusten. Zelfs de toiletten zijn gratis en schoon. Heel wat anders dan die gebarricadeerde vesting in Luxemburg waar je eerst met met je pinpas 50 cent moet afrekenen om te mogen plassen.

Oh ja,... Ik ben nu in Corsica. Île de beauté en dat is geen leugen. Het slechte weer dat de boot deed uitwijken is nog niet helemaal uitgeraasd. Ik heb daarom maar even voor de optie hotel gekozen. Gisterenavond flikkerde hier een zwembad uit de lucht. En het waait soms kanonnen hard. Maar dat weer waait ook wel weer weg. En dat ziet het er ongeveer zo uit:

De Iraniër in Metz

 Het duurt even voordat ik iets te eten heb gekregen in Metz. Pas bij restaurant numéro drie heb ik prijs. Metz stond niet echt op de planning, ik rij vandaag gewoon naar huis vanuit Zuid-Frankrijk. Dat kan eigenlijk net niet in een dag. Twaalf honderd kilometer en de eerste 200 kilometer over een tweebaansweg door de bergen heen. Toch geeft de navigatie halverwege aan dat ik rond elven thuis kan zijn. Maar tegen vijven heb ik moeite mijn ogen open te houden en dan is het nog zo'n zes honderd kilometer. Zo doorgaan lijkt me niet verstandig. Ik draai bij Metz de snelweg  af en zoek de camping municipal op die aan het water ligt en ook dicht bij de stad ligt.

De stad wemelt van de restaurants en het is zaterdagavond vandaag, dus druk is het ook. Behalve bij de Chinees, daar zit nog geen mens. Ik zou natuurlijk in Frankrijk Frans kunnen gaan eten, maar dan ben je in Metz net niet helemaal aan het goede adres. Thais, Chinees, Perzisch, Libanees,  Japans, Iraans, Afghaans. Ja, allemaal ja. Ik ga bij de Chinees zitten, maar na het bestuderen van de kaart, ben ik ook rap weer weg. Alle lekkere menus zijn op zaterdagavond niet beschikbaar. Geen wonder dat er geen hond zat. Dan maar een zeer groot Frans restaurant met een mega terras dat bijna helemaal vol zit. Dat zegt wat over de keuken. Helaas is het daar zo stervensdruk dat ik na een kwartier wachten nog steeds geen menukaart in mijn handen gedrukt heb gekregen. Laat staan dat ik een glaasje wijn heb kunnen bestellen. Zodoende stap ik ook daar op. Op naar de volgende. Een Iranees. En gelukkig werkt het daar wel allemaal. Binnen vijf minuten zit aan het voorgerecht. Volgens mij is dit ook mijn eerste keer Iraans eten. En het smaakt vooralsnog uitstekend. 

Ondertussen in Frankrijk

Ik maak me niet zo'n zorgen om Poly, stomme naam ook. Ik ben ook niet thuis en de parasol staat niet buiten. Naar mijn werk fietsen hoeft dus ook al niet.

Ik ben maar weer eens bezig met rondje numéro zoveel in Frankrijk plus een lunch onderweg. Col de la Cayole heet vandaag de pukkel waar ik bovenop wil staan. Tweeduizend driehonderd zevenendertig meter hoog en boven op de col is slechts een parkeerplaats en gedenksteen die als colbord dient. De tour passeerde hier in totaal drie keer, de laatste keer is al 50 jaar geleden. Ik zie ook geen enkele tourheld uit het verleden hier op het wegdek geschilderd. Geen gele fietsen op de weg geschilderd of andere memorablia van een vorige tour. De Cayolle mag de tour niet, of andersom. Misschien heeft de Mercantour, die deze col doorkruist geen zin in reclame, of ze hebben het geld er niet voor over om le grand boucle door dit gebied heen te krijgen. De tour rijdt vandaag door de Pyreneeën over de col de Marie Blanque, da's ook geen nieuwkomer.

Wat valt er nog meer op vandaag? Weinig fietsers op deze berg, iets meer motorrijders en een enorme bak tegenwind als ik terug het dal in fiets. Ik moest werken om naar beneden te komen. De zon schijnt wederom uitbundig. Het wegdek is soms super mooi en veelal super prut. Zo prut dat ik de fiets niet kan laten lopen in de afdaling. Niet omdat er een bocht aankomt, maar boven de 50 per uur trilt het stuur uit mijn handen. Dan kan ik simpelweg de remmen niet meer bedienen. Ik moet continue de snelheid eruit halen om zeker te zijn dat ik straks kan remmen als er echt een bocht aankomt.

Wat nog meer? Oh ja,.... de tarte myrthilles was weer erg lekker. 

Col des Champs en Gorge val Daluis

Verwacht geen drietal onafhankelijke fotografen die wielrenners op de gevoelige plaat zetten en daar een boterham mee proberen te verdienen. Verwacht ook geen collonne wielrenners op de berg, of een rits aan campers met ondeskundige bestuurders. Verwacht ook geen restaurant boven op de top, of een col bordje. Verwacht ook vooral niet dat het hier niet fors omhoog loopt.

De col des Champs is een van de velen cols in Frankrijk waar niet elk jaar de tour overheen komt. Daar wemelt het er in dit land van. Gisteren fietste ik over de de col d'Allos, vandaag de col des Champs. Is daar de tour ooit overheen getrokken? De Allos misschien nog wel,  de des Champs vermoedelijk niet. Deze regio is niet zo populair bij le grand boucle. Het is hier geen Alpe d'Huez of les deux Alpes. Dat heeft voordelen. Nou ja, er zijn niet zoveel restaurants, maar honger lijden ga je hier ook niet. En als je indruk wil maken met indrukwekkende col namen op collega's of vrienden die de ballen verstand hebben van wielrennen, dan ben je ook aan het verkeerde adres.

Frankrijk heeft meer te bieden dan de Tourmalet en de Mont Ventoux. Ook meer dan de Gorges du Verdon of de Gorges de l'Ardêche. Waarom noem ik hier ook die twee gorges? Om de simpele reden dat ik vandaag door de Gorge val Daluis ben gefietst. Die lag op de route naar de col des Champs. De Daluis is een van de meeste spectaculaire kloven waar ik ooit doorheen ben gefietst. Een hele smalle enge kloof met rood gesteente waar op bizarre wijze een weg doorheen is gehakt. FENOMENAAL!! Maar kennelijk staat het in weinig boekjes en ze sturen Pojacar en Vinegaard er niet doorheen. Dus samen met een paar motorrijders, die redelijk netjes rijden, heb ik deze wegen voor mezelf. Ik zeg houden zo.

Alsacienne 2023

Kramp in mijn poten, een pijn grimas op mijn gezicht, ingewanden die protesteren tegen de kwelling die ik mijn lichaam aandoe. Echt alles is gelukt deze cyclo. Mijn laatste twee cyclos waren de Rad am Ring en de Velomediane eind 2019. Toen kwam corona en daarna raakte bij mij de klad erin. Ik ging andere fiets avonturen aan, van Barcelona naar huis fietsen of 2000 km dwars door Spanje heen. Dat soort werk. Dit jaar na vier jaar eindelijk weer eens een cyclo. Omdat het kan, omdat ik het ooit leuk vond en ik wilde bezien of dat laatste nog steeds waar is.

De cyclo is 100% geslaagd. Kramp? Ja. Steendood? Ja. Heb ik iets te zoeken in de uitslag? Nee,... p102 op ruim 400 deelnemers. De cyclo begint met een stukje vals plat dalen over een afgezette weg en dan de col d'Oderen, gevolgd door de col de Page. Ik kijk naar mijn hartslag, de cadans en naar de mensen om me heen. Ik haal er een aantal in, sommigen stuiven aan me voorbij. Denk ook een beetje aan mijn ego, wil ik ze meegeven, maar daar fietsen ze te rap voor. Wat ik echter slecht snap, is dat 100 km verderop op het parkoers dat me nog steeds gebeurd. Ingehaald worden alsof de koplopers je voorbij komen stuiven. Hoezo dan? Waar komen die gasten vandaan dan? De Oderen gaat lekker, de Page ook. Dan dalen over hobbel asfalt, een tussendoor colletje en dan over een brede route national een super afdaling rijden. Na de makkelijke Oderen volgt nu de klim naar le Markstein over een klein pesterig steil binnendoor weggetje. Ik verteer dit nog goed, beulen op 13% en wat rustiger aan op 8%. Wat nu volgt is veel afdalen en twee tussendoor colletjes. De Banstein en de firtsplan, waarbij opgemerkt dat die laatste gewoon 7 km klimmen is. Ik plas een keer onderweg en ik kijk naar de hf meter en de cadans meter. Het voelt nog steeds goed, maar dat gevoel is compleet weg op de petit Ballon, die we bereiken na weer een stuiter afdaling. Van dat oud asfalt dat zo hard trilt, dat ik maar met moeite de remmen kan bedienen. De naam van de petit Ballon mag lieflijk en klein lijken, de praktijk is anders. Het is een kreng. En vul nog nog maar wat meer scheldwoorden in. Nu beginnen een voor een mijn lichaamsonderdelen te protesteren. Maag, nieren, zelfs mijn biceps beginnen te zeuren. De pols wil niet echt meer de hoogte in en het is inmiddels 28 graden en ik fiets in de volle zon. En waarom toch steeds 7 % afwisselen met 13% . Welke wegenlegger is hier op afgestudeerd? Ik trek dit nu niet goed meer. Na wederom een stuiter afdaling waar mijn rug een paar rot klappen te verduren krijgt, volgt de laatste klim, de col de Platzerwazel. Het klinkt ook allemaal zo Frans hier. Ik heb ooit eerder de Platzerwazel gedaald en ik kan me goed herinneren dat het een schitterende daalweg was. Constant 8-9% naar beneden en immer gerade aus. Nu mag ik omhoog. Ik tel kilometers af. En ik voel me miserabel. Nog 7,5 km, nog 7 km, nog 6,5 km, nog 6 km. Het is een pokke eind naar de top. Van groepjes is nu helemaal geen sprake meer. Ik krijg als eenling nog wel steeds voorrang op het overige verkeer als ik de Route des crêtes opdraai. Nog een beetje klimwerk en daarna een bijtrap afdaling. Onderaan de afdaling slaat plots de kramp toe. Ik kan die er net onder krijgen. Het laatste klimmetje bij de finish kan ik niet meer voluit gaan. Het lichaam is leeg en verkrampte poten finish ik na 6 uur en 17 minuten. Dat was ook de tijd die ik vooraf realistisch had geschat.

En stiekem vond ik het nog best leuk, maar op het eind ook allejezus zwaar 

Cyclo Alsacienne,..... waarom dan toch?

De voorbereiding begint ergens halverwege dit jaar met twijfelen of ik weer eens een cyclo wil rijden. Corona heeft twee jaar roet in het eten gegooid. In 2020 werd alles afgelast, terecht uiteraard en in 2021 verkeerde de wereld in blinde paniek gecombineerd met burgelijke onwil. Het gevolg was dat er cyclos werden georganiseerd met allemaal mondkapjes op bij de start, hutje mutje op het parkeerplein van de supermarkt. En bij het startschot mochten de mondkapjes af. Wel fietsen, geen prijsuitreiking en ook geen ronde miss. Die laatste mocht wellicht ook niet vanwege woke onzin, het zou namelijk raar overkomen als een man door een mooie vrouw wordt gekust. Of zoiets. Ik had geen zin in die onzin. Organiseer het dan niet in plaats van half slappe fantasie maatregelen waar de honden geen brood van lusten. In 2022 had het eigenlijk best weer gekund. De paniek was grotendeels verdwenen en er konden weer op een menselijke manier evenementen worden georganiseerd, zonder deelnemers als parasitaire buitenaardse wezens, vol met vreselijke enge ziektes, te 'verwelkomen'. De harde les van de Nürburgring in 2019 zat echter nog in mijn achterhoofd. Ik werd oud en dat bleek goed te zien aan de tijden die ik reed. Ik dacht in vorm te staan maar Strava bepaalde anders. Dus waarom zou ik in 2023 wel weer een cyclo gaan rijden? Om mijn tijden te verbeteren? Nee. Om top 10 of top 100 te rijden. Nee. Om bij iets of iemand een goede indruk te maken. Nee. Voor mijn gezondheid? Nee. Alleemaal nee. Er is maar een reden cq vraag te noemen die moet worden beantwoord. En dat is of ik wielrennertje spelen nog leuk vind?

 

En ik fiets echt heel graag. Welke halve zool fietst anders van Barcelona naar huis? Of je spoort niet, of je lijkt op mij. Maar een cyclo rijden is wat anders dan met een fiets en bepakking van restaurant, naar camping, naar bakker fietsen. En me totaal niet druk maken over snelheid, dagafstanden of Strava tijden. Hoe rap of langzaam ik ook ergens fiets, ik kan altijd als excuus gebruiken dat ik mijn wielrenfiets niet bij heb. Cyclo rijden is wedstrijd fietsen, is het onderste uit de kan halen om daarna te bezien hoe hoog of in mijn geval hoe laag je ergens in de einduitslag staat. Cyclo rijden is een lange marteling van start tot finish. Van monter en fris aan de start tot een pijngrimas en kramp in je poten aan de finish. En behalve de cyclo zelf, moet er in de voorbereiding ook nog een beetje deftig orden getraind. Je moet er maar van houden en ik hield er ook van. Corona killed it. Geen cyclos, geen wedstrijden, geen evenementen. Vermaak je zelf maar of zo. En dat kan ik redelijk, twee duizend, twee honderd kilometer dwars door Spanje en de Franse Pyreneen heen. Pas du problême.

 

Ergens kriebelde het nog. Ik vond dat vroeger echt leuk, ik leefde ervoor. Totaal onzinnig uiteraard, maar dat vatte ik zelf ook wel. Ik heb dit jaar nog geen koers gereden, ook niet op Sloten. Maar een cyclo….. dat kriebelde. Keuze te over weer in 2023 en dus toch mezelf maar ingeschreven voor de  Alsacienne. Ze moeten mij toch eens een keer de regio's in Frankrijk beter gaan uitleggen. Ik ken omgeving in de buurt van de Grand Ballon toch echt als de Vogezen. Ze kennen hier vier afstanden, waarbij de langste 195 km en 4850 hoogtemeters telt. Dat vond ik toch net iets te gortig, daarom doe ik de 146  km versie met 3800 hoogtemeters. Dat was vroeger tegen mijn principes, de langste is de langste en verder niet zeiken. Maar ik ben ook geen 18 meer, dus de principes worden ook wat minder.

 

Morgen is de start, ik heb een mini huisje geboekt op 17 km van de start omdat ik veels te laat heb besloten hier te willen fietsen en toen was uiteraard alles al vol. Het uitzicht is overigens fenomenaal mooi vanaf mij balkon waar ik dit relaas typ, dat maakt het dan weer goed. Het enige dat we een beetje zorgen baart is de vorm van de dag. Ik heb hopeloos slecht geslapen gisteren en morgen is de cyclo. Ik hoop toch echt een betere nachtrust te krijgen. Ik had niet eens honger vanochtend en dat is een slecht teken. Maar ach,…. Er kan eigenlijk helemaal niks mis gaan morgen. Nou ja, ik heb geen zin om weer een ziekenhuis blog te schrijven. Maar als ik morgen een prut tijd klok, zal het me ook jeuken. Maar vorm is leuker. Zes uur in het zadel en langzaam sterven en met verkrampte spieren sprinten om P569 tegen onbekende Belg, dat doe ik toch het liefst.