Boven op de top van de Galibier ben ik even corona vergeten. Wielrenners en rensters komen hijgend boven. Ze lopen door elkaar heen, doen een poging hun fiets even tegen de houten balken te parkeren, om vervolgens foto's te gaan bij het colbord. Iedereen vraagt aan elkaar om even een foto te nemen. Een magere Belgische renner in een Peugeot tenu geeft zelfs uitgebreide instructies aan de fotograaf, vanaf welke afstand precies en of de foto staand of liggend moet worden genomen. Dat laatste blijkt plat te heten in het Vlaams. Ik tik een dame, die ik onderweg drie keer ben tegengekomen, tegen haar arm om even een foto van mij te nemen. Niemand denkt hier aan corona, noch aan mondkapje of social distancing. Zo relaxed.
Op de top denk ik ook lang na. Het is ook domweg interessant kijkvoer, al die fietsers, allemaal moe en iedereen maakt een foto op haar manier voor het collen bord. Ik twijfel ook of ik mijn plan ten uitvoer ga brengen en dat is afdalen naar le Bourge d'Oisans en dan via de croix de fer terug. Dat rondje is natuurlijk bekend omdat het de route van de Marmotte is. Maar echt heel lekker gingen de laatste kilometers van de Galibier niet. Ik kan het mezelf ook makkelijk maken en terug fietsen naar Valloire en daar gaan eten. Na een half uur of zo besluit ik om toch maar voor de lange route te gaan. Zo vaak heb ik ook niet de kans om deze route te fietsen.
De afdaling naar le Bourge is lang en kent veel tegenwind op een col die niet eens zo steil daalt. Bevoorrading zoals in een cyclo is er uiteraard niet. Maar gelukkig zijn er terrassen waar ze fatsoenlijke lasagne serveren. Na deze maaltijd, plus appeltaart, een blikje cola en veul water kan ik er weer tegenaan. Op de naar de Croix de fer. Dat blijkt een k-col te zijn. Onderweg een stuk van twee kilometer lang aan 11%, een tweetal afdalingen in de klim en de lange afdaling naar het dal was helemaal een crime. Stuiterasfalt, wegwerkzaamheden en lange stukken met afgeschaafd asfalt en putdeksels die nu 5 cm boven het wegdek liggen. En op het eind klimt het weer een paar lange stukken in iets wat dus een afdaling hoort te zijn. Ik kom gesloopt aan in Saint-jean de Mauriene. 163 km, 4000 hoogtemeters en de laatste 30 kilometer langzaam geradbraakt.
Morgen maar eens niks doen of zo. Eens kijken hoe dat bevalt
dinsdag 30 juni 2020
maandag 29 juni 2020
Corona blog
Aangenaam rustig is het in Frankrijk te noemen. Van corona paniek zie je niks. Nou ja niet echt niks. Franssen zijn van mondkapjes gaan houden, tenminste een deel dan. En vooral in de super marchee houden ze er van. En sommige horeca ondernemers zijn inmiddels ook verkocht. En als het geen mondkapje is, dan is het wel een groot gezichtsbedekkend spatscherm. De ene ober doet het wel, de andere serveerster niet. En dat binnen hetzelfde etablissement. Handen heb ik ze ook nog niet zien schudden, kussen ook niet. En de Franssen houden doorgaans wel een beetje van geknuffel onderling.
Maar als toerist? Als toerist heb je er eigenlijk nul last van. Ok, je moet je handen wassen voordat je een restaurant binnengaat. Maar je hoeft niet met een gedesinfecteerd winkelwagentje de winkel in. Je mag zelfs zonder wagentje of mandje de winkel in. Social distancing? Ach, in Frankrijk is een meter genoeg. Dat virus is kennelijk dusdanig opgevoed om te weten dat het in sommige landen niet zo ver mag springen om van mens tot mens te geraken. En die meter voelt voor veel Franssen ook stom aan, dus minder mag ook in de praktijk.
Het gevolg is dat ik nu 'gewoon' vakantie aan het vieren ben, zonder ook maar een noemenswaardige beperking. Alles kan, alles mag. Lekker uiteten met een groot bord salade avec fromage de chèvre chaud plus een verre de vin blanc? Pas du problème. Aan de bar een wijntje drinken? Of een pression? Ook hier geen probleem. Noest zwoegend een lange steile col opfietsen of picknicken boven bij een meertje in de bergen. Ja, allemaal ja.
Een kleine kanttekening bij dit positieve verhaal. Het is nog net voorseizoen hier en ik zit in een klein dorpje in de Alpen. Ik heb geen ervaring met een grote drukke kindvriendelijke camping met zwembad en speeltuin. Die ervaringen ga ik ook niet delen hier. Zelfs voor corona probeerde ik die campings al te mijden. Ik ben nooit zo'n fan geweest om het gekrijs van andermans grut te moeten aanhoren. Maar als er mensen twijfelen om naar de Alpen te gaan voor rust, wandelen, fietsen en lekker eten. Er zijn geen beperkingen
Maar als toerist? Als toerist heb je er eigenlijk nul last van. Ok, je moet je handen wassen voordat je een restaurant binnengaat. Maar je hoeft niet met een gedesinfecteerd winkelwagentje de winkel in. Je mag zelfs zonder wagentje of mandje de winkel in. Social distancing? Ach, in Frankrijk is een meter genoeg. Dat virus is kennelijk dusdanig opgevoed om te weten dat het in sommige landen niet zo ver mag springen om van mens tot mens te geraken. En die meter voelt voor veel Franssen ook stom aan, dus minder mag ook in de praktijk.
Het gevolg is dat ik nu 'gewoon' vakantie aan het vieren ben, zonder ook maar een noemenswaardige beperking. Alles kan, alles mag. Lekker uiteten met een groot bord salade avec fromage de chèvre chaud plus een verre de vin blanc? Pas du problème. Aan de bar een wijntje drinken? Of een pression? Ook hier geen probleem. Noest zwoegend een lange steile col opfietsen of picknicken boven bij een meertje in de bergen. Ja, allemaal ja.
Een kleine kanttekening bij dit positieve verhaal. Het is nog net voorseizoen hier en ik zit in een klein dorpje in de Alpen. Ik heb geen ervaring met een grote drukke kindvriendelijke camping met zwembad en speeltuin. Die ervaringen ga ik ook niet delen hier. Zelfs voor corona probeerde ik die campings al te mijden. Ik ben nooit zo'n fan geweest om het gekrijs van andermans grut te moeten aanhoren. Maar als er mensen twijfelen om naar de Alpen te gaan voor rust, wandelen, fietsen en lekker eten. Er zijn geen beperkingen
zaterdag 27 juni 2020
Back in business
Alles is weer als vanouds. De Alpen liggen nog op hun plek, in Luxemburg is de peut nog steeds voor een prikkie en auto rijden kunnen de Fransen nog steeds niet. De Carrefour ligt nog steeds vol met de lekkerste dingen, wijn kaas en worst is er in alle soorten en smaken en de restaurants stromen op zaterdag vol. Corona hebben we gehad, back to normal life. Zo'n leven dat eruit bestaat dat je in de zomer naar Frankrijk kart en dan een partij gaat afzien om over van die vervelende hoge steile cols te fietsen.
Eindelijk! Het kan weer. Ik was echt als een kind zo blij toen ik vanmiddag op een desolate snelweg, vrijwel alleen, de hoge bergen op de achtergrond zag liggen. De zon schijnt de grenzen zijn open en Rob gaat op vakantie. Eindelijk weer hooggebergte live aanschouwen, met 130 kmh langs een grenspost razen en eindelijk gedaan met die opsluiting. Einde lockdown.
Wat gebeurde er vandaag nog meer? Wel, ik heb vandaag het resultaat mogen bezien van een gevalletje onmogelijke auto-sleurhut combinatie. Zo'n geval waarvan je denkt, wat gaat die sleurhut met die auto naar toe? Het geheel was geschaard en daardoor dwars op de autosnelweg terecht gekomen. De oorzaak was hoogstwaarschijnlijk een veel te grote sleurhut, een niet zo'n kundige chauffeur in combinatie met een maloot die zich al remmend en wringend zich van links naar rechts baant om toch nog die ene afrit af te kunnen. Dat gehannes van veel Franssen om veel te laat naar rechts uit te voegen en het plots remmen met ruim 130 op de teller om voor mij totaal onduidelijke redenen, ik weet niet of dit een nieuwigheidje is maar echt handig is het allemaal niet.
Zonder verdere ongelukken bereik in een dagje rijden de Franse Alpen. Saint-jean de Mauriene is de plaats van handeling de komende dagen. Beetje colletjes pakken en uiteraard fatsoenlijk uiteten
Eindelijk! Het kan weer. Ik was echt als een kind zo blij toen ik vanmiddag op een desolate snelweg, vrijwel alleen, de hoge bergen op de achtergrond zag liggen. De zon schijnt de grenzen zijn open en Rob gaat op vakantie. Eindelijk weer hooggebergte live aanschouwen, met 130 kmh langs een grenspost razen en eindelijk gedaan met die opsluiting. Einde lockdown.
Wat gebeurde er vandaag nog meer? Wel, ik heb vandaag het resultaat mogen bezien van een gevalletje onmogelijke auto-sleurhut combinatie. Zo'n geval waarvan je denkt, wat gaat die sleurhut met die auto naar toe? Het geheel was geschaard en daardoor dwars op de autosnelweg terecht gekomen. De oorzaak was hoogstwaarschijnlijk een veel te grote sleurhut, een niet zo'n kundige chauffeur in combinatie met een maloot die zich al remmend en wringend zich van links naar rechts baant om toch nog die ene afrit af te kunnen. Dat gehannes van veel Franssen om veel te laat naar rechts uit te voegen en het plots remmen met ruim 130 op de teller om voor mij totaal onduidelijke redenen, ik weet niet of dit een nieuwigheidje is maar echt handig is het allemaal niet.
Zonder verdere ongelukken bereik in een dagje rijden de Franse Alpen. Saint-jean de Mauriene is de plaats van handeling de komende dagen. Beetje colletjes pakken en uiteraard fatsoenlijk uiteten
zondag 31 mei 2020
Corona kilometers
Ik geef toe. Óf ik spoor niet helemaal, óf er zijn nog meer renners die een trainingsdagboek bijhouden. Ik doe dat dus ook, al meer dan 15 jaar lang en dat geeft een boel statistieken. Van die onzinnige feitjes die onweerlegbaar waar zijn en waar je op feestjes of in een blog nooit echt indruk mee maakt. Zo van, de top 10 van al mijn langste ritten ooit zijn allemaal boven de 180 kilometer. Of dat gemiddelde afstand van alle trainingen ooit in de maand Juli gedaan 72,6 km is. En die van Mei 90,6. Je hebt er niks aan.
En het nikse wat ik nu aan de statistieken heb, is dat ik kan zien dat ik in het Corona tijdperk meer fiets dan normaal. De maand maart telde dit jaar 1353 kilometer en dat is de beste maart maand ooit. Alleen in 2016 reed ik in maart net boven de duizend kilometer.April dit jaar bleek goed voor 1879 kilometer en dat bleek ook de beste April maand ooit. In 2013 kwam ik tot 1601 km in April; alle andere jaren alleen maar minder. Maar afgelopen April bleek niet alleen de beste April maand ooit. Het was sowieso een nieuw record. Alleen in de winter van 2015 kwam ik in December tot 1875 kilometer tijdens een vakantie in Vietnam, Cambodja en Thailand. En Mei dit jaar is weer een nieuw record. De beste Mei maand ooit en weer een nieuw all-time beste maand. 1929 kilometers werden er gefietst. En dat te bedenken dat ik tussendoor dus gewoon werk en alleen wat christelijke feestdagen en een paar snipperdagen als extra verlof heb. Waar houdt dit op?
Zoals ik al schreef. Waarschijnlijk kan echt niemand dit iets boeien. Maar ik als reken nerd zit toch een beetje met verbazing soms naar deze getallen te kijken
En het nikse wat ik nu aan de statistieken heb, is dat ik kan zien dat ik in het Corona tijdperk meer fiets dan normaal. De maand maart telde dit jaar 1353 kilometer en dat is de beste maart maand ooit. Alleen in 2016 reed ik in maart net boven de duizend kilometer.April dit jaar bleek goed voor 1879 kilometer en dat bleek ook de beste April maand ooit. In 2013 kwam ik tot 1601 km in April; alle andere jaren alleen maar minder. Maar afgelopen April bleek niet alleen de beste April maand ooit. Het was sowieso een nieuw record. Alleen in de winter van 2015 kwam ik in December tot 1875 kilometer tijdens een vakantie in Vietnam, Cambodja en Thailand. En Mei dit jaar is weer een nieuw record. De beste Mei maand ooit en weer een nieuw all-time beste maand. 1929 kilometers werden er gefietst. En dat te bedenken dat ik tussendoor dus gewoon werk en alleen wat christelijke feestdagen en een paar snipperdagen als extra verlof heb. Waar houdt dit op?
Zoals ik al schreef. Waarschijnlijk kan echt niemand dit iets boeien. Maar ik als reken nerd zit toch een beetje met verbazing soms naar deze getallen te kijken
zaterdag 23 mei 2020
Strava heeft geld nodig
Strava heeft geld nodig Ik trouwens ook, anders wordt het lastig om de hypotheek te betalen en mijn exotische vakanties te bekostigen. Nu staat bij mij het water niet echt aan de lippen en die vakantie planning ligt dankzij het Corona gedoe toch even in de la. Ik had altijd al veel meer vakantie plannen dan dat ik snipperdagen had, laat staan dat ik alles ooit afgevinkt krijg voordat ik oud en seniel in een verzorgingstehuis een speculaasje in mijn thee zit te verdrinken. En nu komt er een jaar vertraging bij. Maar goed,. kennelijk staat bij Strava wel het water aan de lippen want ze hebben nogal wat rigoureuze wijzigingen doorgevoerd. Er is nog maar een soort betaal abonnement ipv 6 verschillende abo's, en er is nauwelijks nog iets gratis op hun site. Ze hopen dat door deze beperkingen iedereen toch plots massaal voor de betaalde versie gaat. Of ze gaan failliet.
Ik gok eigenlijk op failliet. Tenzij de wereld bestaat uit goedgelovige sukkels die de hoofdprijs willen betalen voor bagger software. Een abonnementje Strava kost nu 60 euro per jaar. Maar volgens de marketing strategie van Strava kost het slechts een paar energierepen per maand. Ook een methode om iets uit te drukken. Geld is nog niet eens zo'n slechte index en als die niet werkt, dan is er ook altijd nog de Big Mac index. Maar bij Strava denken ze nog in energie repen. Och,...vroeger drukte ik zelf ook alles uit in flessen wijn. Ik ben daar inmiddels overheen gegroeid, maar onze vrienden van Strava zitten kennelijk nog een beetje in de pubertijd. Zestig euro dus en dus en wat krijg je daar nu precies voor terug? Nou ten eerste kun je weer de klassementen zien, verdeeld in verschillend categorieën. Per jaar, per dag, per leeftijdscategorie of alleen van de mensen die je volgt. Je krijgt er een bak statistieken bij, die ik verder wel snap, maar ik ga er geen meter harder van fietsen en er zit een routeplanner bij.
Even iets over de Strava segmenten. Hier zijn ze groot mee geworden en het is je reinste bagger. Een segment is een traject, vaak bergop maar in Nederland is het meestal een vlak stuk tussen twee dorpen of stoplichten of zo. De toptijden zijn óf super onbetrouwbaar of gereden door profs in een wedstrijd. Totaal onzinnig om mezelf te gaan vergelijken met een tijd door een brommer gezet, of foutief geklokt met een telefoon waarvan de navigatie haperde. Zo heb ik ooit een KOM (king of the mountain) gehad op de Daphne Schippers brug; mijn gemiddelde snelheid (41,2) bleek zelfs nog hoger dan de maximum snelheid van de totale rit. Grote kul dus. Op een ander segment van anderhalve kilometer lang heb ik wel eens 50 kmh gemiddeld gefietst (knal harde wind mee) en dan nog staan er 200 renners voor me, die boven de 60 zouden hebben gereden. Tuurlijk.
Nu is bijna alle onzin van Strava achter een betaal abo gestopt en enige aardige wat nu ook is verstopt is, is het feit dat ik de tijden op segmenten van mijn volgers niet meer kan zien. Maar eigenlijk is dat best prettig, nu hoef ik nooit meer te zien dat er iemand sneller was dan ik. Zo rustgevend.
Ik gok eigenlijk op failliet. Tenzij de wereld bestaat uit goedgelovige sukkels die de hoofdprijs willen betalen voor bagger software. Een abonnementje Strava kost nu 60 euro per jaar. Maar volgens de marketing strategie van Strava kost het slechts een paar energierepen per maand. Ook een methode om iets uit te drukken. Geld is nog niet eens zo'n slechte index en als die niet werkt, dan is er ook altijd nog de Big Mac index. Maar bij Strava denken ze nog in energie repen. Och,...vroeger drukte ik zelf ook alles uit in flessen wijn. Ik ben daar inmiddels overheen gegroeid, maar onze vrienden van Strava zitten kennelijk nog een beetje in de pubertijd. Zestig euro dus en dus en wat krijg je daar nu precies voor terug? Nou ten eerste kun je weer de klassementen zien, verdeeld in verschillend categorieën. Per jaar, per dag, per leeftijdscategorie of alleen van de mensen die je volgt. Je krijgt er een bak statistieken bij, die ik verder wel snap, maar ik ga er geen meter harder van fietsen en er zit een routeplanner bij.
Even iets over de Strava segmenten. Hier zijn ze groot mee geworden en het is je reinste bagger. Een segment is een traject, vaak bergop maar in Nederland is het meestal een vlak stuk tussen twee dorpen of stoplichten of zo. De toptijden zijn óf super onbetrouwbaar of gereden door profs in een wedstrijd. Totaal onzinnig om mezelf te gaan vergelijken met een tijd door een brommer gezet, of foutief geklokt met een telefoon waarvan de navigatie haperde. Zo heb ik ooit een KOM (king of the mountain) gehad op de Daphne Schippers brug; mijn gemiddelde snelheid (41,2) bleek zelfs nog hoger dan de maximum snelheid van de totale rit. Grote kul dus. Op een ander segment van anderhalve kilometer lang heb ik wel eens 50 kmh gemiddeld gefietst (knal harde wind mee) en dan nog staan er 200 renners voor me, die boven de 60 zouden hebben gereden. Tuurlijk.
Nu is bijna alle onzin van Strava achter een betaal abo gestopt en enige aardige wat nu ook is verstopt is, is het feit dat ik de tijden op segmenten van mijn volgers niet meer kan zien. Maar eigenlijk is dat best prettig, nu hoef ik nooit meer te zien dat er iemand sneller was dan ik. Zo rustgevend.
zaterdag 11 april 2020
horeca supporter
Zoiets heet de lokale economie ondersteunen, of gewoon lekker lui of alleen maar lekker. Het is maar hoe je het noemt. Vandaag doe ik aan afhaal appeltaart met slagroom plus afhaal cappuccino. Allemaal mogelijk gemaakt door een horeca gelegenheid in Wijk bij Duurstede. Binnen zitten is er niet bij maar via een grote tafel is afhaal wel mogelijk. Ik doe vandaag een relaxt tochtje op de dikke banden racer, geen haast, wel honger onderweg en dus mag ik taart.
Gisterenavond had ik breng Thai en vandaag zou het wel eens breng Gyros kunnen worden. Wederom een gevalletje makkelijk en lekker. Plus ook eens de lokale economie ondersteunen. Eigenlijk was het de bedoeling dat ik nu de Vietnamese economie een hart onder de riem aan het steken was, maar ik kwam geeneens het land in. Laat staan dat ik de kans krijg om op de lokale voedselmarkt alles te proeven. Daarnaast is mijn vlucht ook geannuleerd. Als alternatief voor de Pho en Ba-mi broodjes heb ik besloten om dan maar de lokale economie van Utrecht en omstreken een beetje vooruit blijven helpen. De kalveren kunnen niet geslacht worden want kennelijk eten we dat beest alleen in restaurants en de patat boeren kunnen kun bintjes niet gesleten krijgen aan diezelfde horeca. Wondere wereld. De visboer schijnt ook te blijven zitten met z'n dure zalmen en tongen en ander exotisch spul. Kopen we blijkbaar ook niet bij de Jumbo.
Om het echt goed te doen moet ik dus vanavond ergens kalf bestellen met frieten of sliptong. Ik denk dat ik toch voor de gyros ga. Als het goed is, wordt zoiets nog steeds van lam gemaakt en dan klikt me ook als een typisch product in de oren wat doorgaans niet in grote getallen bij de buurtsuper over de toonbank gaat. Zo brengt Corona toch weer wat extra lekkers op tafel.
Gisterenavond had ik breng Thai en vandaag zou het wel eens breng Gyros kunnen worden. Wederom een gevalletje makkelijk en lekker. Plus ook eens de lokale economie ondersteunen. Eigenlijk was het de bedoeling dat ik nu de Vietnamese economie een hart onder de riem aan het steken was, maar ik kwam geeneens het land in. Laat staan dat ik de kans krijg om op de lokale voedselmarkt alles te proeven. Daarnaast is mijn vlucht ook geannuleerd. Als alternatief voor de Pho en Ba-mi broodjes heb ik besloten om dan maar de lokale economie van Utrecht en omstreken een beetje vooruit blijven helpen. De kalveren kunnen niet geslacht worden want kennelijk eten we dat beest alleen in restaurants en de patat boeren kunnen kun bintjes niet gesleten krijgen aan diezelfde horeca. Wondere wereld. De visboer schijnt ook te blijven zitten met z'n dure zalmen en tongen en ander exotisch spul. Kopen we blijkbaar ook niet bij de Jumbo.
Om het echt goed te doen moet ik dus vanavond ergens kalf bestellen met frieten of sliptong. Ik denk dat ik toch voor de gyros ga. Als het goed is, wordt zoiets nog steeds van lam gemaakt en dan klikt me ook als een typisch product in de oren wat doorgaans niet in grote getallen bij de buurtsuper over de toonbank gaat. Zo brengt Corona toch weer wat extra lekkers op tafel.
donderdag 2 april 2020
Imaginair blog
Ik zou een antwoord van KLM gaan krijgen. Ik zou ook een antwoord van Cheaptickets gaan krijgen. Ik zou vandaag eigenlijk ook in Vietnam gearriveerd zijn. Ik zou ook een blog begonnen zijn over een grote fiets rondje vanuit Hanoi. Ik zou authentieke Vietnamese Pho gegeten hebben. Ik zou ook op zoek gegaan naar een massage shop zonder bijbedoelingen.
Allemaal niet dus.
We zijn terecht gekomen in een wereld van dingen die zouden kunnen gebeuren of die hadden moeten gebeuren. We gaan geen Champions league wedstrijden kijken, ook geen giro d'Italia zien, de spelen gaan niet door en het EK voetbal doen we wellicht volgend jaar. Wimbledon is afgelast, het rijksmuseum is dicht en nagel studio's zijn ook al dicht. Niet van alles heb ik overigens last, anderen weer wel. We kunnen niet meer naar de kapper, de tondeuses zijn uitverkocht en het euro songfestival is afgelast. Och,.... dat laatste zal me jeuken en een tondeuse had ik al Maar dat ik zondag niet even lui op de bank naar de Ronde van Vlaanderen kan kijken, daar baal ik wel een beetje van. Zelf mag ik gelukkig nog gewoon fietsen, dan nog wel.
Ik zou een lijst kunnen gaan opstellen van alle dingen die ik niet meer kan of mag heden ten dage. Dat is een beetje makkelijk, klagen kunnen we allemaal. Het is veel moeilijker om dingen te bedenken die deze crisis leuk maken. Maar wie zou dat goed kunnen? Moet alles tegen zitten voordat je mr positivo kunt zijn? Met drie puberende kinderen en een kapot huwelijk thuis proberen te blauwhelmen om de lieve vrede te bewaren en gelijktijdig online te werken met collega's waar je toch eigenlijk al een pesthekel aan hebt. Of misschien ben je wel IC-verpleegkundige en begin je af te vragen wat dat begrip vrije tijd eigenlijk inhield. Veel verder down dan dat kun je moeilijk zijn. Ik heb geen stress, geen puberende of luierende koters over de vloer, een fatsoenlijke werkplek en alle tijd om rustig te ontspannen. Ik kan alleen maar voorzichtigjes klagen. Van oh ja, mijn vakantie naar Vietnam is naar de Filistijnen en elke andere van reizen of vakantie zit er de komende maanden niet in. Een soort van verwende westerse wereldreiziger die loopt te zeiken over zijn luxe probleempjes. Ik mag wel stukjes wielrennen, normaal fatsoenlijk koken en niks doen. Ik mag best heel veel niks doen. Ik ben niet zo goed in niksnutten, zoiets lukt me alleen goed als ik 150 km of meer heb gefietst. Dan ben ik plots heel goed in lui op de bank liggen en bij en oude Bond film in slaap vallen.
Laat ik dan ook eens poging doen om positief te doen. Zo van, zo schoon als nu is mijn huis zelden geweest. Dat voelt echt prettig, zo netjes, schoon en goed opgeruimd. Ik heb nu zeeën van tijd om eens iets fatsoenlijks van mijn mini tuintje te maken. Die uitdaging heb ik al jaren en ga hem nog even koesteren. Ik ga morgen de ramen lappen, dat werd ook weer eens tijd en zoiets kan makkelijk tijdens werktijd. Af en toe de muis bewegen en iedereen denkt dat ik rete druk ben om een stom timezone probleem op te lossen. Ik heb de kans allerlei mensen in nood te helpen. Maar zolang ik nog niet weet wie dat zijn, snipper ik daar nog even mee. Misschien ga ik wel een blog bijhouden van alle dingen zie hadden kunnen gebeuren als ik vakantie zou zijn geweest. Een imaginair blog over een imaginaire wielrenner die imaginaire verhalen beleeft. Dat is ook veel makkelijk dan de werkelijkheid, niet gehinderd door logica of welke beperking dan ook. Ik zou bijvoorbeeld een verhaal kunnen verzinnen over een raar griepvirus dan de hele wereld in zijn greep houdt. Zo gek dat we niet meer weten of de economie belangrijker is dan ernstig zieke mensen. Nah,.... ik denk dat ik beters iets anders bedenk. Zo'n stupide verhaal gaat echt geen hond geloven.
Allemaal niet dus.
We zijn terecht gekomen in een wereld van dingen die zouden kunnen gebeuren of die hadden moeten gebeuren. We gaan geen Champions league wedstrijden kijken, ook geen giro d'Italia zien, de spelen gaan niet door en het EK voetbal doen we wellicht volgend jaar. Wimbledon is afgelast, het rijksmuseum is dicht en nagel studio's zijn ook al dicht. Niet van alles heb ik overigens last, anderen weer wel. We kunnen niet meer naar de kapper, de tondeuses zijn uitverkocht en het euro songfestival is afgelast. Och,.... dat laatste zal me jeuken en een tondeuse had ik al Maar dat ik zondag niet even lui op de bank naar de Ronde van Vlaanderen kan kijken, daar baal ik wel een beetje van. Zelf mag ik gelukkig nog gewoon fietsen, dan nog wel.
Ik zou een lijst kunnen gaan opstellen van alle dingen die ik niet meer kan of mag heden ten dage. Dat is een beetje makkelijk, klagen kunnen we allemaal. Het is veel moeilijker om dingen te bedenken die deze crisis leuk maken. Maar wie zou dat goed kunnen? Moet alles tegen zitten voordat je mr positivo kunt zijn? Met drie puberende kinderen en een kapot huwelijk thuis proberen te blauwhelmen om de lieve vrede te bewaren en gelijktijdig online te werken met collega's waar je toch eigenlijk al een pesthekel aan hebt. Of misschien ben je wel IC-verpleegkundige en begin je af te vragen wat dat begrip vrije tijd eigenlijk inhield. Veel verder down dan dat kun je moeilijk zijn. Ik heb geen stress, geen puberende of luierende koters over de vloer, een fatsoenlijke werkplek en alle tijd om rustig te ontspannen. Ik kan alleen maar voorzichtigjes klagen. Van oh ja, mijn vakantie naar Vietnam is naar de Filistijnen en elke andere van reizen of vakantie zit er de komende maanden niet in. Een soort van verwende westerse wereldreiziger die loopt te zeiken over zijn luxe probleempjes. Ik mag wel stukjes wielrennen, normaal fatsoenlijk koken en niks doen. Ik mag best heel veel niks doen. Ik ben niet zo goed in niksnutten, zoiets lukt me alleen goed als ik 150 km of meer heb gefietst. Dan ben ik plots heel goed in lui op de bank liggen en bij en oude Bond film in slaap vallen.
Laat ik dan ook eens poging doen om positief te doen. Zo van, zo schoon als nu is mijn huis zelden geweest. Dat voelt echt prettig, zo netjes, schoon en goed opgeruimd. Ik heb nu zeeën van tijd om eens iets fatsoenlijks van mijn mini tuintje te maken. Die uitdaging heb ik al jaren en ga hem nog even koesteren. Ik ga morgen de ramen lappen, dat werd ook weer eens tijd en zoiets kan makkelijk tijdens werktijd. Af en toe de muis bewegen en iedereen denkt dat ik rete druk ben om een stom timezone probleem op te lossen. Ik heb de kans allerlei mensen in nood te helpen. Maar zolang ik nog niet weet wie dat zijn, snipper ik daar nog even mee. Misschien ga ik wel een blog bijhouden van alle dingen zie hadden kunnen gebeuren als ik vakantie zou zijn geweest. Een imaginair blog over een imaginaire wielrenner die imaginaire verhalen beleeft. Dat is ook veel makkelijk dan de werkelijkheid, niet gehinderd door logica of welke beperking dan ook. Ik zou bijvoorbeeld een verhaal kunnen verzinnen over een raar griepvirus dan de hele wereld in zijn greep houdt. Zo gek dat we niet meer weten of de economie belangrijker is dan ernstig zieke mensen. Nah,.... ik denk dat ik beters iets anders bedenk. Zo'n stupide verhaal gaat echt geen hond geloven.
Abonneren op:
Posts (Atom)