Vietnam trafiic

In een woord, verschrikkelijk. Mijn eerste ervaringen met de Vietnamese wijze van verkeersregels is niet positief. Ik schrik enorm van de onbeleefdheid in het verkeer. Ze zijn volledig respectloos ten opzichte van elkaar. Ik kan er helaas niks positiefs over schrijven.

Ik ben vaak in reisgidsen verhalen over het verkeer in den vreemde tegen gekomen. Reizen over Thailand, Laos, Portugal. Elke reisgids neemt een paar van die standaard zinnen op. Iets van dat achterop komend verkeer verantwoordelijk is voor het gedrag van hun voorligger. Dat er bumper op bumper wordt gereden. Of dat voorrangsregels niet zo'n betekenis hebben. Je kent ze misschien wel. Een gewaarschuwd mens telt voor twee en laten we het vooral een beetje aandikken zodat de schrijver van de reisgids niet het verwijt kan krijgen niet te hebben gewaarschuwd. De praktijk viel mij tot nu toe altijd mee. Het was nooit zo erg als omschreven was. Soms een tikkie chaotischer dan in Nederland maar lang niet zo erg als de opgeklopte verhalen uit de reisgidsen.

Vietnam is het eerste land waar ik geschrokken ben van de onbeleefdheid in het verkeer. Saigon was een drama en ik had gehoopt dat als ik eenmaal de grote stad uit zou zijn en in rustiger verkeer zou komen dat ook de chaos zou verdwijnen. Niet dus. Een paar kleine voorbeeldjes om een indruk te krijgen. Voetgangers kunnen nergens veilig oversteken. Nergens. Er zijn wel zebra's maar niemand stopt daarvoor. Iedereen moet tussen de auto en brommers door naar de overkant laveren. Niemand stopt voor een voetganger en oudere mensen moet naar de overkant worden geholpen. Een toeterende vrachtwagen betekent ongeveer het volgende: "Ja, ik heb jullie brommers wel gezien en jullie rijden in de weg. Ik claxonneer om duidelijk te maken dat ik niet ga remmen. Opzouten!". Een lamp aan op je brommer is s avondspits niet nodig. Ongeveer een kwart rijdt onverlicht rond. Als je linksaf wilt en het is druk, dan druk je gewoon je voertuig ertussen. De rest remt maar voor je. Fietsers rijden vaak tegen het verkeer in aan de linkerkant. Niemand lijkt te kijken of er ander verkeer is. Eerst doen, dan claxonneren en daarna heel misschien nog een keer denken.

De enige manier om hier ooit ergens te komen, om ooit een weg over te kunnen steken om ooit links-of rechtsaf te kunnen gaan, is domweg de Vietnamese mentaliteit aannemen. Gewoon jezelf lomp er tussen smijten en het andere verkeer met gebaren en claxon tot stoppen dwingen. Veel kruisingen zijn ook zodanig ontworpen dat lompheid het enige alternatief is. Op een kruisigen krijgen twee tegemoet komende banen tegelijkertijd groen. Verkeer van links en rechts moet dan wachten en ze houden zich hier wel aan de stoplichten. Tenzij je rechtsaf moet, dan natuurlijk niet. Als je op die kruising linksaf wil draaien moet je dus dwars door het tegemoet komende verkeer in. En zodra het rood is, springt het stoplicht van de baan links en rechts op groen. Jezelf ertussendoor proppen is dan het enige alternatief.

Ho Chi Minh City

Ho Chi Minh is hectisch druk, veel drukker dan ik vooraf gedacht had. Ik dacht dat Bangkok hectisch was maar vergeleken met Ho Chi Minh is Bangkok een soort Nieuwegein van zuid-oost Azië; een oase van rust. Ze rijden hier spiegel aan spiegel, elk stukje ruimte wordt ingepikt. Of dat nu handig is of niet. Een gaatje laten vallen om ruimte te maken voor een ander zit er hier niet in. Ik begrijp ook niks van het gedrag van mijn taxi chauffeur. De hele rit lang probeert hij de brommertjes op de rechterbaan weg te drukken. En niet om rechtsaf te gaan bij de volgende kruising. Als hij ze bijna allemaal aan de kant heeft gedrukt, stuurt die weer vrolijk naar links. Het verkeer rijdt verder erg langzaam en dus heel kort en naast elkaar. Een auto ontdekken zonder krassen is een als zoeken naar een klaviertje vier op de maan. De claxon werkt op elk rijdend voertuig en ook de knipperlichten worden gebruikt. Beide worden ingezet als een soort breekijzer om duidelijk te maken wat je gaat doen. En mijn eerste wijze verkeersles is dat als iemand zijn knipper naar links aanzet, hij ook daadwerkelijk naar links gaat. Of er nu ruimte is of niet.

De eerste keer dat ik een grote weg oversteek, loop ik veiligheidshalve mee achter een Vietnamese dame. Ze loopt weliswaar over de zebra heen maar de brommertjes stoppen niet voor haar. Ze laveert zich tussen de langs tuffende brommer naar de overkant. De volgende oversteken doe ik ook nog even met hulp van derden. Pas na een keer of vijf durf ik alleen de straat over te steken. Ik lijk zowel op een kleuter van 5 die zijn oversteek diploma aan het behalen is. De hoeveelheid oplettendheid die hier nodig is, is voor een kleuter van vijf niet op te brengen. Ik zou als ouder mijn kleine kinderen nooit maar dan ook nooit hier de straat laten oversteken. De kans dat ze na 4 wegen overgetrokken te zijn en nog niet aangereden te zijn is verwaarloosbaar.

Visa voor Vietnam

Twee maanden geleden heb ik in Nederland een letter of arrival gekocht en nu moet ik Ho Chi Minh AirPort nog een stempel in mijn paspoort krijgen. Als ik de kist uitstap wordt heel verrassend nogmaals om mijn boarding pas gevraagd. Honderd meter verder moet ik een geel formulier inleveren dat de meesten in het vliegtuig al hadden ingevuld maar toen lag ik waarschijnlijk te slapen. Dat bleek een soort gezondheidsverklaring die ik ter plekke invul. Als je daar een kruisje teveel zet, mag je direct de quarantaine ruimte in. De stempel in mijn paspoort haal ik bij de landing visa waar ik het thuis ingevulde formulier en de bijbehorende letter of arrival inlever. Plus twee pasfoto's waarvan ik er weer een terug krijg.

Een Vietnamees roept vervolgens na een tijdje je naam om en dan mag je 25 USD afrekenen en krijg je je paspoort weer terug, met stempel  De Vietnamese doet heel hard zijn best om de vreemde namen goed uit te spreken en kijkt daarna heel hoopvol de ruimte in of er iemand reageert. Van alle names die in hoor, kan ik niks zinnigs breien. En het zijn allemaal Europese namen die genoemd worden en mensen reageren ook direct. Ook ik blijk als door een mug gestoken te reageren op ghemi ros. Ik herken wonderbaarlijk genoeg mijn eigen naam daar in. De volgende horde is de paspoort controle. Er zijn heel veel paspoort loketten open en overal zijn de rijen kort. Hooguit 10 man voor en toch sta ik 10 minuten in de rij. Op het bureau van de douanebeambte zie ik een vooroorlogse pc staan wat goed een pentium V zou kunnen zijn. Zijn bureau blad zie blauw van de stempel inkt en na een minuut naar mijn paspoort te hebben getuurd, krijg ik die weer terug.

Nu nog even een taxi zoeken en naar mijn hotel toe laten brengen. Over het verkeer kan ik nog minstens 10 blogs vol schrijven maar dat komt later wel. Eerst eens wat slaap inhalen.

Op vakantie naar Vietnam

Zachtjes gepiep vult de ruimte terwijl ik sta te wachten in de centrale hal. Maandag morgen op Utrecht centraal. Het is druk in de stationshal, de pas geopende nieuwe stationshal, de nog niet helemaal voltooide nieuwe stationshal die al tekenen van lekkage heeft getoond. Als er een trein leegstroomt en er een nieuwe golf reizigers uitcheckt, draaien de pas scanners overuren.  Straks pak ik de trein naar Schiphol maar nu sta ik hier een partij te blauwbekken. Mijn kleding keuze is gericht op iets meer omgevingswarmte. Alle kleding die ik bij me heb, is gericht op 4 weken fietsen onder tropische temperaturen in zuid-oost Azië, niet op koukleumen op Utrecht centraal. Alles wat ik aan warme kleren gepakt heb, en dat is bitter weinig, heb ik nu aan. Sandalen met warme sokken. Een lange maar helaas ook dunne broek, een warm onderhemd, overhemd, fleece trui en winddicht regenjack. Muts, handschoenen? Nee, dat niet.

In de trein en op Schiphol is het aangenamer en begin ik langzaam te ontdooien. Als ik een fietsdoos heb gekocht en de fiets heb geprepareerd om in de doos te proppen, heb ik het eindelijk weer warm. Nu nog even met de mega doos door half Schiphol heen rollen om in te checken en het geheel af te geven bij de 'odd size luggage'. Koffie drinken, mijn vriendin een dikke kus geven en dan ga ik de gate door. Ik ga naar Vietnam toe.

Vietnam stond al langer op mij todo list. Duidelijk uitleggen waarom Vietnam er prominent opstond en andere landen in deze wereld niet, kan ik niet uitleggen. China staat ook heel hoog op mijn lijstje van landen waar ik beslist een keer wil zijn geweest. Japan trouwens ook en de lijst is mogelijk nog wel langer dan dat ik ooit bezocht kan krijgen. Er vallen wel eens landen af van het lijst, maar eerder nog komen er weer nieuwe landen bij. Zuid-Korea moet ook en zuid-Afrika ook. En het Midden-Oosten ook nog eens maar die regio is veel te onrustig. De komende 10 jaar of langer zal dat er wel niet in zitten. Nagenoeg alle landen in zuid-Amerika staan niet op de lijst. Een paar midden Amerikaanse landen dan weer wel. Er is echt geen peil op te trekken op mijn todo landen lijstje. Want de redenen die ik aanhaal om Vietnam te willen zie, zou je net zo goed op andere landen in deze wereld kunnen toepassen. Lekker eten, mooi weet, dat soort dingen. In het geval van Vietnam zit het hem waarschijnlijk in de geschiedenis van dit land. De Vietnam oorlog waar Amerika tot op de dag van vandaag nog een trauma over heeft. De legendarische films over die oorlog. De bootvluchtelingen, de jarenlange afzondering, het communisme. Het beeld van het typische Vietnamese hoofddeksel, de kung fu films. Alhoewel ik niet eens zeker weet of dat laatste Vietnamees is. Ik wil dit land gewoon zien.

Maar echt zeker van mijn zaak ben ik nog niet. Ik heb niet gekozen voor vier weken Vietnam; dat had namelijk ook gekund. Ik fiets deze reis ook nog door Cambodja en Thailand heen. Veel reizigers keren na een Vietnam niet reis niet terug naar het land. Thailand gangers blijven terugkomen. Daar moet iets achter schuilen. Zou reizen in Thailand dan echt zo veel prettiger zijn dan reizen in Thailand? Ik ga het deze vakantie meemaken. Vietnam en Cambodja, beide landen met een zeer heftige geschiedenis plus nog wat kilometer in het land de eeuwig glimlach. Ik ga het zien. Nu eerst nog twee lange vluchten in een kist van Qatar airways. Eerst naar Doha en daarna naar Ho Chi Minh City. Een paar uur lang hangen en wachten op luchthavens en vliegtuigstoelen.

Wielrennen in Cambodja. Wie wil dat nu niet?

Vorige week begon mijn vakantie met het innemen van een malaria pil. Morgen begint het echt. Dan vlieg ik naar Ho Chi Minh City toe om 4 weken later weer vanuit Bangkok naar huis te vliegen. Misschien begon mijn vakantie nog wel eerder dan vorige week. De planning en het boeken van een ticket is al een paar maanden eerder gedaan. Maar afgelopen zondag zat ik op een Vietnamese verjaardag en ben ik begonnen met slikken van anti-Malaria pillen. Lariam deze keer en geen Malarone. Van die laatste krijg ik maag- en darmproblemen. Van Lariam schijn je slecht te kunnen gaan slapen met allerlei nachtmerries erbij maar daar heb ik nog geen last van gehad. Op de Vietnamese verjaardag kon ik alvast proeven wat me straks te wachten staat. Lekker, lekker en lekker. En ook pittig.

 
En, oh ja,… ik wil nog graag even melden dat ik 37 dagen vrij ben. 37? Ja, zevenendertig. Vijf weken lang plus een weekend. Ik hoef heel 2015 niet meer te werken. Lucky me. Indien mijn reputatie op mijn werk van  de altijd-op-vakantie-zijnde collega dit jaar een deukje zou hebben gekregen, dan zit dat bij deze wel weer snor. Afgelopen dinsdag heb ik al iemand een ‘tot volgend jaar’ gewenst. Dat voelde wel geinig. Ja,….. ik ben er ‘even’ niet. 

En wat voor exotische reis is het dit jaar? Wielrennen in Cambodja!

Eigenlijk is het iets meer dan dat maar feit is wel dat ik op een wielrenfiets door Cambodja ga koersen. Waarom? Eigenlijk heel simpel. Het land ligt gewoon tussen Vietnam en Thailand in. Ik wil Vietnam een keer zien en ik wil deze winter ook nog even in Thailand zijn. Enige oplossing voor een fietsreis is dan om ook maar door Cambodja te fietsen. Een mogelijkheid om Cambodja te mijden is er omheen fietsen en via Laos te reizen. Maar dat is wel een behoorlijke omweg en van Laos heb ik al een stempel in mijn paspoort; Cambodja nog niet. Echt heel gerust gesteld over fietsen in dit land was ik op voorhand echter niet. Ik heb lang getwijfeld hoe er door heen te reizen. Gewoon met de fiets of toch een stuk afsnijden per trein, boot of bus of er domweg overheen vliegen. Vliegen was een van de betere alternatieven, over de bus, trein en boot heb ik weinig positieve verhalen gelezen. Onbetrouwbaar, geen comfort en tijdrovend. Zelf fietsen lijkt wonderbaarlijk genoeg toch makkelijker.  Na het lezen van een paar geschiedenis boeken en een aantal reisgidsen ben ik inmiddels wel redelijk gerust gesteld. Het schijnt er normaal reizen te zijn en mijn route kent voldoende hotels en eetgelegenheden. 

Dus JA: Ik  ga wielrennen in Cambodja!

Voorjaarsgevoel in November

Korte broeken weer in November. Gisteren was het zover; 18 graden en een forse zuidenwind. Veel bladeren en troep op de weg maar wel korte broekenweer. Vorig weekend verliep nog geheel droog maar toen was de temperatuur net een paar graden minder. Dat was net geen korte broekenweer maar wel een groot lentegevoel. Het enige wat je daarvoor hoefde te doen was niet naar al die bladeren op de weg te kijken. De herfstkleuren waren schitterend maar het gevoel was lenteachtig. De vorm is al een tijdje groeiende; dat is ook zo’n typisch voorjaar dingetje en na de koude oktober start voelde het zelfs behaaglijk aan. Het was ook heerlijk fietsen. De wegen waren droog en lagen vol met bladeren die onder de wielen weg knispereden. Een voorzichtig zonnetje erbij, ook al zo’n typische voorjaar dingentje. Zelfs toen ik thuis kwam, rook ik de barbecue lucht in de tuin van de buren. Net alsof we die winter overslaan en direct weer aan de zomer gaan beginnen. Van mij mag het.

En dit weekend heb ik dus nog in korte broek gefietst. En dat voor een notoire koukleum als ik. Een korte broek in november. Het moet niet gekker worden. Nog even en ik hoef in de winter geen 4 weken durende overwinter vakantie meer te houden in Thailand. Helaas is de regen wel terug gekeerd dit weekend waardoor  de wegen vol lagen met natte bladeren en dat is weinig bevorderlijk voor de grip op de weg. Als een meisje de bocht door, zoiets dus. Maar het fietsgenot is er niet minder om. De route vandaag ging langs Meerkerk, Noordeloos, Arkel om vervolgens een lang stuk langs de Linge te fietsen tot aan Geldermalsen toe. Daarna naar Culemborg en daarna over de Lekdijk terug naar Utrecht. 101 km op de teller en een fiets die wel weer eens een poetsbeurt mag hebben.

Speed-biken

Zijn vooroordelen waar? Leuke retorische vraag en mijn ervaring is dat het antwoord hier op is, meestal wel. Zo heb ik zelf ook een heleboel vooroordelen over e-bikes en speed-bikes. Maar klopt hier ook iets van? Met die vraag in mijn achterhoofd bezocht ik afgelopen weekend de bike-Motion; dat is zo’n beetje de grootste beurs in de Benelux voor racefietsers en mountainbikes. Een van mijn vooroordelen over e-bikes is dat deze helemaal niets te zoeken hebben op een sportieve beurs. De organisatie dacht daar kennelijk anders over en er was zelfs een heus buitenparkoers waar de e-bikes konden worden getest. Ik wil geen e-bike, ik wil geen speed-bike en ik wil er al helemaal niet op gezien worden. Maar ik wilde ze wel voor een keertje testen. De gewone e-bike die slechts 25 kmh kan, vind ik compleet oninteressant maar de speed-bike die 45 kmh schijnt te kunnen, die onzin wil ik wel eens aan den lijve ondergaan.

Vooroordeel 1: Op een speed-bike hoef je nauwelijks moeite te doen om hard te fietsen.

Helemaal waar! Met speels gemak rij ik 30-35 kmh, even versnellen en ik zit op de 40 kmh. Geen centje pijn, niets vermoeiends aan. De ondersteuning stond op maximaal; dat betekent dat ik er 500 Watt aan vermogen aan de fiets wordt gegeven.

Vooroordeel 2: een speedbike heeft helemaal niets met fietsen te maken.

Half waar. Een speed-bike ziet eruit als een fiets en de gehele zithouding plus de trappende beweging zorgt ervoor dat het net voelt alsof je echt fietst. Het voelt ongeveer alsof je van een 4% helling naar beneden fiets en een beetje moet bijtrappen om de snelheid niet onder de 25 te laten komen. Kracht, vermoeidheid of inspanning zijn allemaal zaken die niet voorkomen bij speedbiken. De snelheid is die van een brommer, het gevoel is van een niet al te steile helling af fietsen.

 
Vooroordeel 3: Je bent beter af met een brommer of een snor scooter.
Helemaal waar! De fiets waarop ik reed, kostte maar liefst 4000 euro. Van hetzelfde merk (Stromer) waren ook fietsen te koop van 6500 euro. Een scooter kost hooguit 2000 euro en van dat geld dat je overhoudt, kun je makkelijk genoeg benzine kopen om 50.000 km te kunnen scooteren. En op een scooter hoef je ook niet meer te trappen.

Vooroordeel 4: Je houdt jezelf voor de gek als je denk dat je toch nog iets doet.

Ook helemaal waar! De inspanning die nodig is om vooruit te komen is vrijwel verwaarloosbaar. Het lijkt nog met meest op een fietsen op een spinningfiets met heel weinig weerstand op een laag tempo.

Toch fijn van de bike-Motion dat ze me de kans boden die speed-bikes te mogen testen. Speed-bikes zijn dus enorm duur nep-fietsen die meer weg hebben van een brommer en iedere berijder mag ik gewoon dagelijks voor de gek houden. Ik stel bij deze ook voor om een nieuwe naam voor de e-bikes en speed-bikes te bedenken. Mijn voorstel is de Luiwammes-fiets. Bedoeld voor echt luiwammesen.