Corsica op een fiets, een kleine samenvatting

Waarom moet je vooral niet naar Corsica?
Er wonen Fransen en ze kunnen niet autorijden. Als je hier een stokbrood koopt en een flesje wijn, krijg je er gratis een rijbewijs bij. Tijdens corona tijd hoefde je in Frankrijk maar 1 meter afstand aan te houden, geen anderhalf of twee, zoals in veel andere landen. Ik weet niet of het daar iets mee te maken heeft, maar afstand bewaren tussen fietser en automobilist, dat zit er hier niet in. Er staan wel bij tijd en wijlen borden langs de weg, met als tekst 'partageons en la route' en daarop afgebeeld een fietser en een auto. Tussen die twee staat een pijl en 1,5 meter. Die borden staan er niet veel en ze zijn met 80 kmh niet te lezen. Alleen ik zie ze waarschijnlijk. Op kleine smalle weggetjes door de bergen willen de meesten Fransen wel wachten. Op de drukke doorgaande weg zelden. Toetoet en ze knallen met zestig kilometer per uur snelheidsverschil langs me af. Zonder pardon. Ik kan de grote routes helaas niet overal vermijden en ook op kleine weggetjes hebben ze soms heel erg veel haast. Met vijftig per uur naar beneden fietsen over een weg van anderhalve baan breed plus bar slecht wegdek en dan zit er een auto achter me te claxonneren dat ik aan de kant moet. Mijn eigen veiligheid lijkt van totaal ondergeschikt belang. En alcohol, dat schijnt hier nog steeds ook een groot probleem te zijn. Ik heb een Fransman gesproken die in een ongeluk twee benen heeft gebroken, plus zijn rug en arm. Aangereden door een stomdronken bestuurder met 170 per uur. Ze zouden die Fransozen hier beter kunnen opruimen en vervangen door Spanjaarden of Duitsers. Die hebben wel respect voor tweewielers. Of dat rijbewijs bij een flesje wijn afschaffen. En die eikels hier een keer opvoeden. Daarom moet je dus niet naar Corsica. Tenminste niet op een fiets.

Waarom wel?
Stel je voor dat je het verkeer overleeft en een blog zou kunnen schrijven, dan kan ik uitleggen waarom wel.

Ten eerste,  Corsica laat zich omschrijven als grillige bergen uit zee. En dat is mooi. Punt. Altijd al zo geweest. Gaat nooit veranderen. Ik ben in Japan geweest, grillige bergen uit zee. En in Taiwan, grillige bergen uit zee. Fenomenaal mooi. Geen speld tussen te krijgen. Ten tweede is dit buitenlands Frankrijk. Het is net zo Frans als dat de Elzas Frans is. En toch voel je je net buiten Frankrijk, maar er ook net zo goed in. In de Elzas is nagenoeg elke plaatsnaam Duitstalig. In Corsica Italiaans. Ajaccio, Propriani, Bonifacio, Porto Vechio, Calvi, Zonza en ga zo maar door. Maar ze spreken Frans, bij elke bakker kun je 's ochtends croissants en pains au chocola kopen. Pasta is hier nooit een primero. Elke dag stokbrood. Maar die plaatsnamen geeft me toch een soort ander Frankrijk gevoel.

Ten derde. De natuur is hier schitterend. Stop. Lees dit aub nog vijf. De natuur is s c h i t t e r e n d. Kaal, dor, bramen, rotsen, gras, olijven, kastanjes, eeuwenoude dennebomen, dorpjes tegen de bergwand geplakt, jeu de boules op het dorpsplein, mini mini kerkjes, knal blauwe hemel. Het houdt nooit met fenomenale vergezichten. De mooie bergen uit de Alpen plus de zonnigheid uit de Provence vloeien hier samen. Iedereen zou eigenlijk een keer in zijn leven tenminste een weekje in La Corse moeten verblijven. 

Bonifacio Efteling

Noordoosten wind voert me vandaag naar Bonifacio. Dat was net het duwtje in de rug,  letterlijk dus, wat ik nodig had om deze meest zuidelijke vesting van Corsica te bezoeken. Er is vanuit Porto Vecchio een route mogelijk en die is lang, recht en saai. En voornamelijk is het de doorgaande route waar veel Franssen absoluut nul rekening houden met tweewielers en ze er rijden doodleuk met tachtig per uur langs af op nauwelijks een halve meter. Ik haat dit. Echt, ik kan hun bloed drinken. En op 28 kilometer kom ik gegarandeerd een zo'n eikel tegen. Ik schrik me altijd de tyfus, want het gevaar komt zoal verwacht onverwacht en van achteren. Dit keer bleek het een Italiaan in een witte Volvo te zijn. Op zo'n moment kan ik alleen nog maar in scheldwoorden denken.

Is Bonifacio dat dan echt waard? Ja en nee. Nee, want ik zie geen Bonifacionist in het echt. Ik zie alleen maar toeristen. Het voelt deels als een Efteling attractie die om acht uur 's avonds sluit. Terwijl dit ook een gewone stad is waar mensen wonen. Ik voel me deels een domme toerist zoals ze door Ilja Leonard Pfeijffer worden omschreven in Hotel Europa. Niet iets om trots op te zijn. Ik struikel over restaurants en souvenirs winkels. En de zoveelste lokale markt waar voor woeker prijzen lokale worst en kazen worden verkocht. Plus een toeristen treintje. Plus een mega file om je auto geparkeerd te krijgen. Daarom nee, dus. Het is ook een mooi dorpje, gelegen op een berg en een fenomenaal uitzicht op zee en je kan vanaf hier Sardinië zien liggen, dat ook. Daarom ja, maar  de inmense belangstelling van toeristen is boven proportioneel.

Ik wilde voornamelijk ook het meest zuidelijke puntje van Corsica meepakken in mijn grand tour. Dat is gelukt. Het verkeer en de toeristen heisa had voor mij niet gehoeven. En nee, bewust geen foto hier. Ik ga voor het mooie uitzicht geen reclame maken hier.

Back in time

Nee, dat mag niet. Het is echt tegen elke internationale wetgeving, deze praktijk. Totaal ontoelaatbaar. De receptie dame kijkt me vol ongeloof aan en toont met een zekere trots, zo van zo handelen wij hier al jaren een camping dus dan moet het wel goed zijn, een volle bak met rijbewijzen en paspoorten. Ik schrik van haar totale onkunde en naïviteit omtrent identiteit en paspoort fraude. Ze heeft niet eens in de gaten wel misdrijf ze hier pleegt en wat de potentiële consequenties voor haar camping gasten zijn. Die bak met paspoorten is een goudmijn voor elke geïnteresseerde crimineel.

Let op, een hotel of camping mag slechts beperkte gegevens van je paspoort en/of rijbewijs noteren. Ze mogen nooit een kopie maken en ze mogen niet je burger service nummer (BSN) noteren. Ze hebben er domweg niks mee te schaften en het is een potentiële risico als dit in kwaadwillende handen terecht komt. Bij identiteitsfraude kan een crimineel een rekening openen, een auto huren, schulden maken, een bedrijf oprichten en god weet wat nog meer. Allemaal op Jouw naam. De overheid gaat op jou de schulden verhalen. En alhoewel het niet vaak voorkomt en alles meestal met een sisser afloopt. Zo'n proces kan jaren duren en een enorme bak aan stress opleveren. En van baan veranderen, of scheiden, of welke andere grote gebeurtenis in je leven dan ook is gedurende die periode of onmogelijk of een crime.

Ik had niet goed opgelet de vorige dag en zie tot mijn schrik dat ook mijn rijbewijs ergens in een bak op een camping had rond geslingerd. Dat gebeurt me geen tweede keer deze vakantie. Bij de eerstvolgende camping vragen ze er echter weer om. Ik vraag mijn rijbewijs terug nadat ze mijn naam had opgeschreven. Deze receptie dame kijkt me wederom vragend aan. Nee, zegt ze, die wil ik bewaren. Ik kijk haar aan een zeg nee. Over my dead body straalt mijn houding uit. Echt niet. Of ik dan direct wil afrekenen. Tuurlijk, geen probleem en ik pak mijn pinpas. Maar dat kon ook niet. Alleen cash. Ok dan cash. Ik betaal met briefje van 50, kleiner had ik niet, en nu kan ze niet wisselen. Ja denk ik, ga dan gewoon mee in de moderne tijd en accepteer pin betalingen. Ga dan maar ergens muntjes zoeken of zo.

Of dit nu typisch Corsicaans is, weet ik nog niet zeker, maar gevoelsmatig lopen ze hier 15 jaar achter. Iemands rijbewijs confisqueren om op een camping te mogen slapen..... stelletje achterlijken.

Corsica vergelijkingsmateriaal

Île de beauté, ilha formosa. Twee talen, twee eilanden, twee werelden van verschil. Ik zit Corsica een beetje te vergelijken met andere landen waar ik ooit gefietst heb. Lijkt het nu meer op Japan, of meer of Taiwan, of meer op Frankrijk? Corsica zijn grillige bergen uit zee, Japan zijn grillige bergen uit zee, Taiwan zijn,.... Ja ook grillige bergen uit zee. De Amalfi kust in Italië? Ik ben er nooit geweest, maar uitgaande van de foto's op internet, moet dat ook schitterend zijn. Weer grillige bergen uit zee. Tot zover de overeenkomsten van het geografisch terroir. Er zijn meer overeenkomsten. Taiwanezen zijn horken in het verkeer, Fransozen alleen op de doorgaande wegen. Japanners zijn beleefd, altijd. De keuken? Nee,... dat is echt allemaal anders. De Corsicaanse keuken is een mix van Frans en Italiaans. Japan is heel veel verse vis, met noedels of rijst en veel groente. De Taiwanese keuken heeft geen smaak. Corsica is net als Frankrijk een heerlijk kampeer land en lijkt hierin niet op Italië. In Italië zijn de kampeerplaatsen twee keer zo klein en twee keer zo duur als in Frankrijk.  Corsica is wat dit betreft echt Frans. Japan is een klein beetje een kampeer land. Taiwan nauwelijks. Al heb ik er wel ooit een sleurhut zien rond rijden.

Lijkt Corsica op Spanje? Nee. Spanjaarden versta ik beter en die grillige bergen uit zee heb ik daar nog nooit gezien. Het is een ook een stuk goedkoper eten. Zwitserland? Ook nee. Zwitsers zijn horken in het verkeer en daar buiten vaak ook. En zee hebben ze ook niet. Een fatsoenlijke keuken ook niet. Italië dan? Redelijk, maar Corsica voelt toch veel meer Frans aan. Ook al zie ik soms graffiti met teksten als Corse ce n'est pas France. Overal praat iedereen Frans. Corsicaans hoor ik nergens. Lijkt het op Nederland? In helemaal niks. Nou ja, ze hebben hier ook tegenwind.

De hele dag had ik vandaag een knalharde wind tegen staan. Maar godzijdank is het super mooi hier. Anders was ik nu een stuk chagrijniger geweest.

Onderweg naar Corsica

 Het aantal opties om van Utrecht naar Corsica te reizen zijn legio. Vliegen,  trein plus boot, auto plus boot, bus en dan dus ook weer een boot. Vliegen naar Nice en de boot kan ook. Er simpelweg heen fietsen is ook nog een optie. En dan uiteraard weer de boot. Alleen rechtstreeks vliegen is de enige manier om aan de boot te ontkomen. Ik heb alle opties onderzocht op prijs, gemak en hoeveel tijd kost het. Rechtstreeks vliegen? Onhandig. Of vanaf Brussel zuid (lees Charleroi), of via overstappen in Parijs of vanaf Rotterdam en dan om 7 uur vertrekken op de enige vlucht op maandag ochtend te halen. En dan krijg ik het gedoe erbij om een grote fietstas mee te zeulen en die ergens op Corsica te bewaren. De boot komt zo al rap in zicht. Trein dan? Goed voor het milieu, naar het schijnt. Maar het  duurt een eeuwigheid, vrij prijzig en ik moet mijn fiets reduceren tot een mini pakketje om met de TGV mee te mogen. Of met de reguliere Franse treinen. En da's nog langer onderweg en de info om een fiets mee te mogen nemen is al helemaal een crime om te achterhalen. De fietsbus was nog een redelijk goede optie maar dat kwam net niet uit met mijn andere vakantie plannen. Het grote voordeel van mijn eigen auto blijkt toch wel dat niemand er moeilijk over doet als ik daar een fiets in meeneem.

Auto plus boot dus. En zo kom ik weer door Luxemburg en Frankrijk heen. De boot vanaf Toulon naar Ajaccio. Met hut. Dat is echt een aanrader als je 's nachts vaart. Een heus bed met lakens en een deken, en 's ochtends even douchen. Ik kwam uitgerust op île de rousse aan. Oh ja,.... vanwege verwacht noodweer werd de overtocht aangepast.

Onderweg naar die boot zul je een aantal keer moeten stoppen onderweg. Franse, Luxemburgse en eventueel Belgische tankstations. Er is één reden om in Luxemburg te stoppen. Goedkope peut. Dat is eerste en enige reden. Er zitten twee tankstations langs de snelweg, Capellen en Berchem. Allebei krankjorum druk. Zowel met tanken, als parkeren, als met een kop koffie halen. Waarom leggen ze daar geen derde of vierde aan? Aan klandizie zal het niet liggen. Franse tankstations daarentegen zijn super ruim, super rustig, relaxed. Alles wat je nodig hebt om even uit te rusten. Zelfs de toiletten zijn gratis en schoon. Heel wat anders dan die gebarricadeerde vesting in Luxemburg waar je eerst met met je pinpas 50 cent moet afrekenen om te mogen plassen.

Oh ja,... Ik ben nu in Corsica. Île de beauté en dat is geen leugen. Het slechte weer dat de boot deed uitwijken is nog niet helemaal uitgeraasd. Ik heb daarom maar even voor de optie hotel gekozen. Gisterenavond flikkerde hier een zwembad uit de lucht. En het waait soms kanonnen hard. Maar dat weer waait ook wel weer weg. En dat ziet het er ongeveer zo uit:

De Iraniër in Metz

 Het duurt even voordat ik iets te eten heb gekregen in Metz. Pas bij restaurant numéro drie heb ik prijs. Metz stond niet echt op de planning, ik rij vandaag gewoon naar huis vanuit Zuid-Frankrijk. Dat kan eigenlijk net niet in een dag. Twaalf honderd kilometer en de eerste 200 kilometer over een tweebaansweg door de bergen heen. Toch geeft de navigatie halverwege aan dat ik rond elven thuis kan zijn. Maar tegen vijven heb ik moeite mijn ogen open te houden en dan is het nog zo'n zes honderd kilometer. Zo doorgaan lijkt me niet verstandig. Ik draai bij Metz de snelweg  af en zoek de camping municipal op die aan het water ligt en ook dicht bij de stad ligt.

De stad wemelt van de restaurants en het is zaterdagavond vandaag, dus druk is het ook. Behalve bij de Chinees, daar zit nog geen mens. Ik zou natuurlijk in Frankrijk Frans kunnen gaan eten, maar dan ben je in Metz net niet helemaal aan het goede adres. Thais, Chinees, Perzisch, Libanees,  Japans, Iraans, Afghaans. Ja, allemaal ja. Ik ga bij de Chinees zitten, maar na het bestuderen van de kaart, ben ik ook rap weer weg. Alle lekkere menus zijn op zaterdagavond niet beschikbaar. Geen wonder dat er geen hond zat. Dan maar een zeer groot Frans restaurant met een mega terras dat bijna helemaal vol zit. Dat zegt wat over de keuken. Helaas is het daar zo stervensdruk dat ik na een kwartier wachten nog steeds geen menukaart in mijn handen gedrukt heb gekregen. Laat staan dat ik een glaasje wijn heb kunnen bestellen. Zodoende stap ik ook daar op. Op naar de volgende. Een Iranees. En gelukkig werkt het daar wel allemaal. Binnen vijf minuten zit aan het voorgerecht. Volgens mij is dit ook mijn eerste keer Iraans eten. En het smaakt vooralsnog uitstekend. 

Ondertussen in Frankrijk

Ik maak me niet zo'n zorgen om Poly, stomme naam ook. Ik ben ook niet thuis en de parasol staat niet buiten. Naar mijn werk fietsen hoeft dus ook al niet.

Ik ben maar weer eens bezig met rondje numéro zoveel in Frankrijk plus een lunch onderweg. Col de la Cayole heet vandaag de pukkel waar ik bovenop wil staan. Tweeduizend driehonderd zevenendertig meter hoog en boven op de col is slechts een parkeerplaats en gedenksteen die als colbord dient. De tour passeerde hier in totaal drie keer, de laatste keer is al 50 jaar geleden. Ik zie ook geen enkele tourheld uit het verleden hier op het wegdek geschilderd. Geen gele fietsen op de weg geschilderd of andere memorablia van een vorige tour. De Cayolle mag de tour niet, of andersom. Misschien heeft de Mercantour, die deze col doorkruist geen zin in reclame, of ze hebben het geld er niet voor over om le grand boucle door dit gebied heen te krijgen. De tour rijdt vandaag door de Pyreneeën over de col de Marie Blanque, da's ook geen nieuwkomer.

Wat valt er nog meer op vandaag? Weinig fietsers op deze berg, iets meer motorrijders en een enorme bak tegenwind als ik terug het dal in fiets. Ik moest werken om naar beneden te komen. De zon schijnt wederom uitbundig. Het wegdek is soms super mooi en veelal super prut. Zo prut dat ik de fiets niet kan laten lopen in de afdaling. Niet omdat er een bocht aankomt, maar boven de 50 per uur trilt het stuur uit mijn handen. Dan kan ik simpelweg de remmen niet meer bedienen. Ik moet continue de snelheid eruit halen om zeker te zijn dat ik straks kan remmen als er echt een bocht aankomt.

Wat nog meer? Oh ja,.... de tarte myrthilles was weer erg lekker.