Hard trainen

Ik ben net terug van vakantie en het is tijd voor trainen. In het eerste weekend van september wordt op de Nürburgring de Rad am Ring gehouden. Dat is een fietskoers op het legendarische auto circuit in de Duitse Eifel. Voornamelijk bekend natuurlijk van allerlei autoraces. Maar er werd ook wielergeschiedenis geschreven. Kneteman werd er in 1978 wereldkampioen door Moser in de finale nipt te verslaan. Er wordt daar in september een 24 uurs race gehouden maar dat is niets voor mij. Ik stel mijn nachtrust zeer op prijs. Maar behalve deze nachtbrakers race is er ook een 150 km race. Dat is meer is iets voor mij en daar doe ik ook dus aan mee.

Maar dat betekent dus ook dat er weer serieus getraind moet worden. En na 2 weken niets doen en alleen maar motorrijden was ik erg benieuwd of ik nog vorm had. Vorige week vrijdag was ik thuis gekomen van vakantie en zaterdag ben ik maar meteen gaan koersen. En zondag nog eens een lange trainingsrit van 130 km. Zondagmiddag lag ik als een dood vogeltje op de bank. Dat was wel een beetje veel allemaal in een keer. En tijdens de koers werd er niet zunig gereden. Een gemiddelde van 42,7 kmh en een chaotische massaspurt. Die eindsprint verloopt daar elke weer op een volledige ongecontroleerde manier. 40 tot 50 renners stormen als een bende mongolen op de finish af en alleen de eerste 10 rijden prijs. Als je ergens op P40 zit, kun je beter eieren voor je geld kiezen, lijkt me zo. Maar die mening wordt door weinig renners gedeeld. Er was ook nog een valpartij. Ik vind ook dat er gesprint moet worden en dat er fanatiek moet worden gereden. Het is tenslotte competitie en we rijden op een afgezet wielerparkoers. Maar ik heb geen zin in valpartijen.

Dit weekend heb ik het recept van hard trainen nog maar eens herhaald. Zaterdag koersen en vandaag een training van 100 km. De koers van gisteren ging nog harder dan vorige week. Dit keer was het goed voor 43,0 kmh en we mochten ook nog eens een ronde langer rijden waardoor we op een afstand van 60 km uitkwamen. Ik had geen zin de chaotische finale maar ik kom hier wel om deftig te trainen. Alleen maar achteraan in het peloton volgen is niet de reden om aan wedstrijden deel te nemen. Ik besluit vandaag om maar gewoon op kop te gaan rijden tijdens de eindsprint. Dat is eigenlijk heel gemakkelijk. In de voorlaatste ronde door de wind naar voren rijden en in de laatste ronde gewoon de kop nemen en 50 kmh gaan rijden. Met nog anderhalve km te gaan lig ik op kop en besluit om de sprint aan te trekken en een paar 100 m voor de finish aan de kant te gaan. Dat laatste lukt echter niet helemaal. Met nog 300m te gaan sprinten de renners uit mijn wiel weg en ik zit midden op de weg. Het hele peloton komt nu over me heen en ik kan geen kant op. Nu zit ik alsnog in het midden van het gewring. Volgende week moet ik met misschien anders gaan doen. Het is waarschijnlijk makkelijker om de laatste km gewoon 60 kmh te gaan rijden. Dan kan het peloton toch niet volgen.

Maar ja,..... 60 kmh is wel heel hard en dat zit niet in mijn benen. Ik moet gewoon harder gaan fietsen. Dat maakt winnen een stuk gemakkelijker.

Details,...? wat een gedoe

Ik ga op vakantie en ik heb een vast omlijnd plan. Voor mij is alles duidelijk. Alles wat ik wil regelen van te voren is gedaan en toch moet ik een heleboel vragen van voornamelijk collega's onbeantwoord laten.

Het is vakantietijd in Nederland. Iedereen trekt er wel op uit deze zomer. Of ze nemen gewoon 3 weken vrij om een beetje rustig thuis te zitten. Het is een een beetje de standaard vraag geworden tijdens de lunch gesprekken. Waar ga je heen; wat ga je doen? Heb je al een hotel gereserveerd; in welk plaatsje zit je? Ik krijg ook deze vragen en meestal zeg ik dan: “geen idee”. Maar ga je dan wel weg? Is de volgende vraag.

Pffffff,... al die details. Ik doe niet zo aan planningen. Ik heb 2 weken vrij gepland om de nieuwe motor uit te gaan testen. Dat is het plan. Niet meer dan dat. Ook niet meer details. Route? Geen idee. Duur? Twee weken en dan ben ik terug. Tenminste,... dat denk ik zo. Iets gereserveerd? Neuh. Globaal idee van de route? Ook dat niet. Nou ja, een beetje zuidelijk want ik wil wel mooi weer hebben en er moeten mooie wegen liggen. De Oostblok landen vallen daardoor een beetje af. Het zullen wel de Alpen worden. En daarna zie ik wel weer. Een blik op de kaart geeft mij de indruk dat ik 12 landen in een keer zou kunnen doen. Nederland, België, Luxemburg, Duitsland, Zwitserland, Liechtenstein, Oostenrijk, Italië, Frankrijk, Monaco, Spanje en Andorra.

Tsjeeesus, dat begint een beetje op planning te lijken. Ik heb echter geen idee hoe lang die route is. Ik ga het ook niet uitzoeken; dat zie ik onderweg wel weer. En als me dat plan me halverwege de route niet bevalt, dan doe ik gewoon wat anders. Het is vakantie. Maar morgen ga ik eerst nog fietsen. Zaterdagavond een tas met spullen vullen en zondagmorgen de motor starten. Laat de vakantie maar komen. Ik zie wel wat het wordt,......

De tour is ook maar een koers

Dit weekend start de tour in Luik. Een week eerder dan gebruikelijk. Zo sluit de tour precies aan op het EK voetbal in Polen en Oekraïne en is er nog een paar dagen sport stilte tussen het einde van de tour en het begin van de spelen in Londen. Het meest opvallende aan de tour is de massale media aandacht. Op het werk kan ik er gewoon over praten met niet-wielrenners en niet-sportvolgers. Dat is voor mij een uitzondering. Ik zou elke dag kunnen praten over wielrennen. De ronde van Spanje, de tour de suisse of de nationale kampioenschappen. Het maakt mij niet uit. Ik kijk alles. Maar normaal gesproken vind ik geen luisterend oor bij collega's. Nu wel.

De kranten staan vol met de tour. Prognoses over de winnaar van de diverse truien. De inbreng van de Nederlanders en hun kansen. Het parkoers en in welke etappe wat zou kunnen gebeuren. En veel interviews met renners die niets te vertellen hebben. Dat laatste is gewoon grappig. Niet om de inhoud van zo'n interview te lezen maar om te zien dat het bestaat. De tour is namelijk ook maar gewoon een wedstrijd. Er starten 200 renners en eentje wint er. De rest niet. Er zijn nog wat sprokkel prijzen. Een bollentrui, een groene trui, een witte trui en een verzameling etappes. Heel veel renners starten in de tour zonder doel. Althans geen doel om iets te winnen. De waterdragers, de knechten, de mannen die de kopman uit de wind houden. Die renners moeten er ook zijn. Wiggins gaat de tour niet alleen winnen. Hij heeft 8 knechten bij zich die zich alleen maar voor hem inzetten. En die renners hebben geen verhaal te vertellen, behalve dat ze gewoon hun werk doen. Maar met dit soort renners zijn er ook interviews. Waarom?

Heel simpel. Heel veel journalisten en die een hele verzameling kranten moeten vol schrijven en ze kunnen niet allemaal een interview krijgen met een topper. Dan maar een knecht interviewen.En dan krijg je dus dit:

• LUIK - Rob Ruijgh moest het grootste deel van de proloog zaterdag volgen vanuit het hokje van de dopingcontrole. De renner van Vacansoleil-DCM had vlak na zijn race moeite met plassen. (bron: nusport.nl)
• LUIK - Van Johnny Hoogerland is in deze Ronde van Frankrijk weer voldoende aanvalsdrang te verwachten. De Zeeuw van Vacansoleil-DCM werd 176e op 47 seconden van winnaar Fabian Cancellara. (bron: nusport)  
• Wout Poels opende de Tour de France met een 52e plaats in de proloog, hij eindigde op 24 seconden van Fabian Cancellara. Poels kijkt tevreden terug op zijn proloog. (bron: wielerland.nl)

Het is gewoon weinig boeiend. Maar dat is wielrennen. Eigenlijk een hele saaie sport om naar te kijken. Er starten 200 man en er wint er een. Gisteren was de proloog. Cancelara won. Vandaag is er een vlakke etappe en Sagan wordt gezien als de grootste kanshebber. Er is een klassiek koersverloop met een kopgroep die in de laatste 10 km wordt teruggepakt en daarna wordt er gesprint om de dagzege. Cavendish ziet zich niet als kanshebber. De laatste paar kilometers gaan bergop. Dat is niet zijn specialiteit. De koers wordt al vanaf 14h30 uitgezonden en dat betekent dat er heel lang wielrennen op TV is. En dat is eigenlijk dodelijk saai. Ik zit uiteraard wel voor de buis. Ik ben wielrenner en ik kijk alles.

 

Nederland Portugal

Oranje fans zijn rare mensen. Ik moet aan een aantal dingen denken als ik over oranje supporters schrijf. Het eerste wat in me op komt is boter of je hoofd. Er lijkt wel een een pak Blue Band over elk oranje hoofd te zijn uitgesmeerd. Hoe fanatiek kun je zijn of hoe onnozel kun je zijn als je blijft denken dat we de volgende ronde kunnen halen door van Portugal te winnen? Ze blijven geloven. Geloven in de successen voor oranje. Tegen beter weten in. Geen mens is nog gelovig in Nederland; gelovig in de zin van geloven in een kerk of god. Op een enkeling na dan. Veel mensen hechten wel waarde aan een kerk of geloofsgemeenschap maar echt geloven in een hiernamaals, dat is echt iets van de vorige eeuw. Maar in oranje geloven we wel. We blijven kijken. Hoe dramatisch het spel ook is en hoe tenenkrommend het wedstrijdbeeld ook is, we blijven kijken. We zullen de gifbeker tot op de laatste drup opdrinken.

Neem nu de wedstrijd tegen onze oosterburen. Op het einde van de tweede helft staan de Duitsers met 2-1 voor en ze kiezen er nu voor om de wedstrijd uit te spelen. Spelen op bal behoud en de bal ver van eigen doel houden. Een logische keuze. Nederland zou nu op de proppen moeten komen met een furieus slot offensief. Proberen de 2-2 te maken en vol op de aanval spelen. Dit mislukt aan alle kanten. We komen niet tot kansen; we komen niet eens tot aanvallen. De Duitsers hebben de bal en we kunnen zelfs de bal niet eens afpakken.

Zo slecht was oranje. Niet eens de bal kunnen afpakken. Om je diep voor te schamen. Als je dat als speler meemaakt, zou ik niet weten hoe me te schamen. Ik zou het liefst een kuil willen graven ergens bij de cornervlag en de me daar de komende drie jaar in verschuilen. En nu moeten we nog tegen Portugal spelen. Als we met 2-0 winnen en als de Denen verliezen en als Pasen en Pinksteren op een dag vallen, dan......... Ik denk dat de kans groter is dat Pasen en Pinksteren op een dag vallen, dan dat Nederland dit toernooi nog iets wint. Maar alle oranje supporters zullen natuurlijk kijken want de gifbeker moet leeg. Tot de laatste drup.

De Jean Nelissen Classic 2012

Eerst even reclame maken voor deze tocht voordat ik bij de belangrijk details kom. Ten eerste verdient deze tocht een hele verzameling complimenten. Voor 12 luttele euros is er een goed gepeilde tocht uitgezet door een prachtige omgeving met heel veel mooie klimmen. Zeer goede bevoorradingen onderweg met een nagenoeg onbeperkte hoeveelheid wafels en Snelle Jelle's. Goede douche na afloop en voldoende parkeer gelegenheid. Een aanrader voor iedereen die in Luxemburg een mooie toertocht wil rijden.

Maar ik heb ook iets te zeuren. Er is een ding wat heel specifiek opvallend is aan deze toertocht. En dat is de naam. Het is niet het feit dat een vereniging in Driebergen (Nederland dus) een toertocht organiseert in Luxemburg. Dat is 300 km van Utrecht vandaan en tocht staat gewoon op de Nederlandse NTFU kalender. Het vreemde zit hem in de naam. Jean Nelissen Classic. Een gewone naam eigenlijk voor een wielerklassieker. Een grote naam uit het wielrennen en de term classic achter elkaar. Niets vreemds aan zou je zeggen. Zo is er ook een gran fondo Macro Pantani, de gran fondo Eddy Mercks, de Steven Rooks classic en de Gerrie Kneteman classic. OK, Nelissen was dan weliswaar geen wielrenner maar hij staat wel in Nederland bekend als een groot wielerjournalist die jarenlang samen met Mart Smeets de tour de France heeft verslagen. Denk je aan Nelissen, dan denk je aan een smeuiig verhaal over een ver vervlogen verleden plus een nerveuze Smeets ernaast die een poging doet iets over de koers te vertellen. Nelissen kon mooi vertellen. Hij was niet voor niets journalist.

En toch deugt het niet. Jean Nelissen deugt wel. Daar is niets mee mis. In 2010 overleed de goede man aan een Bourgondische levensstijl. En over de doden niets dan goeds. En ook over de een Bourgondische levensstijl ook niets dan goeds. Dat is wat niet iets wat past bij onze Calvinistische achtergrond maar het is wel een veel prettiger leven dan wat die ascetische azijnprediker uit de protestante kerk ons willen laten geloven.

Deze tocht heeft gewoon de verkeerde naam. Het is een schaamteloze truc geweest van de DTC om juist deze naam te gebruiken. De hele tocht heeft namelijk helemaal niets te maken van Jean Nelissen. Niets, maar dan echt ook helemaal niets. Jean woont niet in Luxemburg; hij heeft er nooit gewoond. Hij heeft nul binding met het gebied, de route of de organisatie. In 2003 stond deze toertocht voor het eerst op het programma en nu in 2012 wordt de tocht voor de 10de keer gereden. Een jubileum dus. De eerste tocht ging nog onder de naam de Ronde van Luxemburg en trok 160 renners. Niet echt een goed begin om op voort te borduren. Nu trekt de tocht meer dan 1000 renners. Vorig jaar zelfs 1700. En dat is danken aan een hotelier uit Vianden die stom toevallig ook Jean Nelissen heet. Deze man overtuigde de DTC om de tocht voor een tweede keer te organiseren. En nu draagt de tocht als sinds jaren zijn naam. In het programma boekje wordt het verhaal van de hotelier uitgelegd maar er staat geen woord over waarom de journalist Jean Nelissen naamgever is van deze tocht. Er wordt alleen maar verteld dat deze man ook bestaat. Het boekje is ook niet duidelijke naar wie de tocht nu is genoemd. De link naar de journalist Jean Nelissen wordt niet genoemd. Juist uit het ontbreken van deze info kan alleen maar de conclusie worden getrokken dat er makkelijk gebruik is gemaakt van een bekende journalist. Ik vind het het niet echt netjes.

Gran fondo Marcialonga

Dit was een deceptie van de eerste orde. Veroorzaakt door een laks organisatie commitee dat zich moet schamen voor hun communicatie met de buitenwereld. Dit evenement verdient de naam gran fondo niet. Ze verdienen eigenlijk niets hier.

Tot zover het negatieve commentaar. Ik zou nog een tijdje door kunnen gaan met schelden op de organisatie want ik ben goed pissig. Eerst even de feiten op een rijtje. De gran fondo Marcialonga is een fiets evenement voor geoefende wielrenners en wordt dit jaar voor de zesde keer verreden. Het deelnemers aantal is groot (zo'n 2000 man) en dat is waarschijnlijk te danken aan het feit dat de 19de etappe van de giro hier twee dagen eerder over deels hetzelfde parkoers reed. Eerdere jaren kende kleinere deelnemers aantallen. De route gaat eerst over de monte san Pietro en de passo Lavazè, daarna volgt een ronde over de passo San Pellegrino en de passo Valles. De korte versie doet alleen de eerste lus en telt 80 km. De officiele lange route telt 135 km en 3280 hoogtemeters.

En dan nu wat mij zo pissig maakt:
De lange route is onaangekondigd afgelast!!! Vorige week zondag heeft er een aardbeving plaatsgevonden die het onmogelijk maakte om de route over de passo San Pellegrino en de passo Valles te rijden. Daar doe je als organisatie natuurlijk weinig tegen. Maar ze hadden wel degelijk wat aan communicatie kunnen doen ofzo. Als alternatief voor de tweede lus is er ook nog een lus mogelijk over de passo Costalunga en de passo Pampeago. Dat dit niet binnen het tijdsbestek van een week te regelen valt, kan ik nog enigszins inzien. Maar wat ik totaal niet begrijp is dat ze nauwelijks moeite hebben gedaan dit wereldkundig te maken. Op de site heeft nooit een nieuws bericht gestaan dat de lange route niet kon worden gereden. Het programma boekje beschrijft doodleuk alle feiten van de lange route. Dat was natuurlijk niet meer aan te passen. Ook bij het ophalen van de startnummers is er nergens een aankondiging geweest dat de lange route niet doorging. Ik heb 6 sms'jes gehad van de organisatie, allemaal met dezelfde tekst: “Hello Rob, welcome to the 6^th Marcialonga Cycling Craft: the organising commitee together with Craft wishes you a wonderful day of sport”. Niet één sms bericht over het niet doorgaan van de lange route. Nogal een blunder. Ik had blijkbaar de route moeten verkennen de lokale bevolking moeten raadplegen om de laatste nieuwtjes te weten te komen. Nu kwam ik er pas achter op het moment dat we na de eerste lus weer door Pedrazzo kwamen. Ik heb in de laatste kilometers van deze lus zitten eten en drinken om goed voorbereid te zijn op de twee volgende passen. Maar er bleek geen splitsing van routes te zijn. Ik werd linea recta naar de finish geleid. En daar stond ik dan na slechts 77 km. Ik was al gefinisht voor ik er erg in had. Een soort vroegtijdig klaarkomen. Barst, we zijn er al.

Ik schrijf me in voor dit soort evenementen omdat ik van pijn houd. Gewoon onvervalst sterven op een lange route door de bergen. Dat je op einde nog net kan zeggen: “ik leef nog”. En niet meer woorden dan alleen die eruit kunnen brengen. En niet zomaar een lange route door de bergen maar een lange route in wedstrijd vorm. Anders zou je langzamer gaan fietsen en meer gaan genieten van de omgeving. Een gran fondo doe ik niet om van te genieten. Ik wil halfdood opgebaard over de finish heen rollen. Ik wil mijn tijd meten met anderen. Een gran fondo behoort een lange aaneenschakeling van ellendig hard fietsen te zijn. Ik doe ook nooit de korte mietjes versie. Dat is domweg niet lang genoeg. Niet lang genoeg om mij echt stuk te krijgen. Na 80 km gaat het pas echt beginnen. Dan gaat blijken of je echt kan fietsen of niet.

En die ellende is me vandaag ontnomen. Het klinkt mischien dom maar ik baal hier enorm van. Dit prut stukje fietsen vandaag is niet de reden dat ik de afgelopen maanden hard getraind heb. Als ik had geweten dat de lange route niet bestond, dan had ik zelf die lus via de Costalunga en de Pampeago er wel aan geplakt. Nu voel ik me gewoon bestolen. Ik heb recht op meer ellende.

Ik ben echt kerngezond! Geloof me nou maar.

Tesero, 22 mei 2012

Volgende week start ik in de granfondo Marcialonga. Die hebben zoals wel vaker tegenwoordig de eis gesteld dat ik een medisch certificaat moet overleggen dat niet ouder dan een half jaar is. Of een licentie, dat is ook goed. Ik heb ooit een licentie gehad in Nederland. Daarvoor ben ik medisch gekeurd en een jaar later kon ik die verklaring gewoon verlengen door een vragenlijst online in te vullen. Eenmaal gekeurd en je hebt nooit meer zorgen. Wat een lachertje. En die Italianen accepteren dat dan weer. Het volgende lachertje. Maar die licentie heb ik niet meer en ik heb voor de Marcialonga bij mijn huisarts zo'n verklaring gevraagd. Ik voelde me daar in die spreekkamer voor aap zitten. Dokter, ik zou graag van u willen weten dat ik gezond ben. Alsof je de loodgieter belt om te vragen of hij willen komen kijken dat de kraan echt niet lekt. De dokter weigerde overigens. Hij verschuilde zich achter een verklaring van de KNGV. Hij zou als vertrouwenspersoon niet de geschikte man zijn om verklaringen te ondertekenen. Ik ken de man niet eens. Om van het gezeur af te zijn heb ik zelfstandig een verklaring gefaket. Een medische stempel ergens van internet geplukt en een collega met een mooi doktershandschrift laten te tekenen.

Alleen met pakken ben ik die vergeten in mijn tas te stoppen en nu sta ik in Italië zonder. Ik heb nog een week om dit regelen en ik vraag mijn fietsende hoteleigenaar of hij iets kan ritselen. Ik moet lullen als Brugman om de hotel eigenaar een beetje mee te laten werken. Hij begint ook direct officieel te doen. Italie's reputatie dat het lekker corrupt is, valt hiermee ook door de mand. Hij kan wel een afspraak voor me maken bij een sportarts in Verona. Die mag mij dan weer keuren voor het luttele bedrag van 60 euro. Het is je reinste onzin allemaal. De organisator van een evenement wil niet dat er doden of gewonden vallen tijdens zijn koers en zoekt op deze manier naar een uitweg om de schuld ergens anders te gaan leggen. Als ik 150 km ga trainen in de polder is er geen mens die om dit soort onzin vraagt. Ik heb wel eens voorgesteld bij zo'n fiets evenement of ik niet zelf ergens kon tekenen. Als er al iemand verantwoordelijk moet zijn, laat mij het dan aub zelf zijn. Dat bleek vloeken in de kerk. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om zoiets te vragen. Niet elk evenement doet aan dit soort onzin. Bij de maratona vorig jaar was er geen gezeur. Gewoon 138 km fietsen over 8 bergpassen en geen mens die vraagt om je wel genoeg conditie hebt. Maar er zijn er meer die een mens zelf laten nadenken. De marathon van Rotterdam doet niet aan dit soort ongein; de 4-daagse in Nijmegen ook niet. Tenminste niet voor zover ik weet. En mijn motor instructeur vroeg ook niet aan me toen ik net met rijles begon, of ik wel wist dat ik geen gordel had noch een airbag. En dat we wel 120 kmh zouden gaan rijden. Als hij dat gedaan, had ik hem voor bemoeizuchtige regelzieke Amerikaan uitgemaakt. Ik ben geen klein kind meer. Ik weet waar ik mee bezig ben. Ook als ik een berg op fiets.

Ik ben in vorm. Gisteren hoopte ik tijdens de lange klim van 6% dat die niet zou stoppen. Gewoon doorgaan; laat dit aub niet ophouden. Het gaat zo ontzettende lekker. Mijn lichaam voelde zich onvermoeibaar en ik genoot met volle teugen van alle lichaamseigen aangemaakte opiaten. Een medische verklaring? Trut op man met je bureaucratische poeha.

Ik laat die medische keuring bij de dokter in Verona voor wat het is. Geen zin in en geen zin 60 euro te dokken voor iets onzinnigs. Ik fake met wat internet speurwerk een nieuwe verklaring. Nog een stempel erbij zoeken en klaar. Bij mijn volgende hotel laat ik dit document uitprinten. Ik vul zelf alles is. Vandaag is het dokter D vd Zetten die de 'keuring' doet. Ik anti-dateer de verklaring op 25 april en ik zet zelf de krabbel van dr vd Zetten. Van deze ingevulde versie laat ik weer een kopie maken. De kopie lever ik later in bij de organisatie van de Marcialonga. Zij kijken er even naar en vinden het vervolgens goed. Ik koop op basis van de 'verklaring' een licentie voor 1 dag voor de prijs van 5 euro en daarmee basta.