What to do in the land of wat? Dat was ooit de bijzin op de over van de lonely planet Thailand reisgids. Wat is het Thaise woord voor tempel en als je elk kwartier een nieuwe tempel wil aanschouwen, dan ben je hier aan het juiste adres. Het wemelt er van. De meeste tempels zijn het aanzien niet waard. Ze zijn twintig, dertig jaar geleden gebouwd en sinds die tijd is er niks meer aan gebeurd. Het is vervallen, de verf er afgebladerd en onder gescheten met vogelpoep. De tuin eromheen is verwaarloosd en her en der ligt zwerfafval. Echte hele oude tempels zijn er ook, maar die zijn zeldzaam. Er staat vooral heel veel nieuw gebouwd spul. En het is allemaal kitsch. De nieuwe tempels die nog niet vervallen zijn, vallen in de categorie kitsch, superkitsch en überkitsch. Kitsch is doorgaans lelijk. Het heeft een zweem over zich heen kunstzinnig te zijn, maar het is en blijft goedkope nep zooi. Alleen überkitsch kan mooi zijn. Zoveel kitscherigheid dat het gek genoeg toch weer mooi wordt. Sommigen tempels halen dat niveau. Alles gaat hier in schreeuw kleuren. Knalrood, felblauw, gifgroen en veel goudkleurig. En liefst glimmend. Drakenkoppen, olifanten, mega kippen, tijgers, superslangen, of een inmens grote Boeddha. En versierd, alles is versierd, zelfs de versieringen zijn versierd. Variatie op dit thema is uitgesloten. Geen ingetogenheid, geen pastel kleuren, geen kruizen. Wel een mega olifant naast een tijger voor een tempel met een knalrood dak, nep gouden dakranden en een Boeddha met een hele dikke buik. Het is lastig vergelijken met Europese tempels, dwz kerken. De Sagrada Familia flirt ook tegen het kitscherige aan. Maar de meeste kerken zijn eigenlijk super saai in hun verschijningsvorm. Enkele kerken in Rome vol met goud, bij elkaar gejat door de katholieke kerk, daar gelaten. Hier probeert elke tempel de ander te overtreffen met nóg meer kitsch. Een grotere olifant of desnoods een knalrode olifant. Als het maar nep is, dan is het goed.
Lunch op een drijvend restaurant in de Kwai rivier met uitzicht op de fameuze brug. Roergebakken inktvis met gezouten ei en witte rijst. Plus een limoen smoothie. Het leven van een Brabander gaat niet over rozen, het gaat over veel rozen. De spoorlijn die beter bekend is als de dodenspoorlijn en de gelijknamige film over deze brug, maken Kanchanaburi een toeristen trekpleister. De geallieerden hebben de brug kapot gebombardeerd. De spoorlijn is in totaal 22 maanden in gebruik geweest. Daarna is de brug weer herbouwd. De betonnen pilaren in de rivier zijn nog origineel, als ik het me goed herinner uit wat ik las over de spoorlijn in een museum, dat een paar kilometer verder ligt. Nu wordt de brug bevolkt door fotograferende toeristen. Het spoor over de brug ziet er uit alsof het geheel nog in dienst is. Wellicht jagen ze twee keer per dag de toeristen even weg om een trein te laten passeren. Ze hebben hier namelijk wel spoorwegen liggen, treinen zie ik er zelden rijden. Net zoiets als onze Betuwe lijn. En dan nog iets anders over geld. Briefgeld komt voor in biljetten van 20, 50, 100, 500 en 1000 baht. Misschien ook nog wel hogere coupures, maar die heb ik nog nooit gezien. Betaald wordt er in biljetten van twintig en honderd baht. Als je 55 baht wisselgeld krijg, zijn dat steevast 2 briefjes van 20 plus een muntje van 5 en 10 baht. Vijftigjes zijn niet in de mode. En briefjes van duizend levert alleen maar gefrons op. Of ik geen kleinere biljetten in portemonnee heb. Nee. Uit de flappentapper komen alleen duizendjes. Kan ik het helpen, ik moet er wel mee betalen. Ze hebben zelden wisselgeld op voorraad. Mijn resort stond vanochtend voor 600 baht bij me in het krijt. De kamer was acht honderd, de massage zes honderd. Beide betaald met duizend baht en beide keren geen wisselgeld in de kas. Gisteren avond zijn ze gaan wisselen. En vanochtend hadden ze weer net geen 600 baht. Of ik toevallig inmiddels wel vier honderdjes had, dan kreeg ik weer duizend terug. Die had ik inmiddels weer en zo rommelen we wat af hier met wisseltrucs. Ik zit me af te vragen waarom het systeem zo werkt. Waarom zijn er zo weinig briefjes van 50 en waarom heeft niemand wisselgeld? En waarom zijn er überhaupt zoveel briefjes? Een briefje van 20 baht is 58 euro cent waard.
Ik verblijf in een Thais resort. Daar heb je dure versies van, maar ook goedkopere. Deze is niet duur en dat geniet mijn voorkeur. Ten eerste omdat ik een krent ben en ten tweede dat je hier vooral veel goede bedoelingen ziet. Creativiteit komt tot wasdom als de knikkers niet willen rollen. Zo zit ik nu op een nep gras tapijt op luie plastic stoelen als plaatsvervangers voor een gazon en teak hardhouten tuinstoelen. Het tafeltje is van plastic met nep hout motief. Afgedekt met plastic folie. De fruitvliegjes zijn wel echt. De tuin is verlicht met gloeilampen aan een lang lint, die stellen de lampionnen voor. Waar de witte vlaggetjes een replica voor zijn, weet ik eigenlijk niet. Een goedkoop lint van Nepalese gebedsvlaggetjes had het ook best goed gedaan. Dat klopt natuurlijk niet met het Thaise Boeddhisme, maar er staan ook twee nep wigwams in de tuin. Plus drie lage tafeltjes waarbij je op een kussen zit. Dat is eerder Chinees of Koreaans. De keuken is gewoon thais. Ik heb twee menukaarten gekregen. Een met typische thaise gerechten en een met typische thaise gerechten maar dan vegetarisch. Ik bestel twee gerechten van de vegetarische kaart en een fles cola. Of die gerechten met varken of kip moesten worden bereidt en of ik een grote fles cola. Heerlijk. Vegetarisch spicy paddenstoelen salade mét kip. Ik heb nu ook twee parasols ontdekt die een hek schaduw geven plus een nep papegaai. Da's toch tien keer leuker dan een luxe resort waar alles klopt?
Als een warm bad valt Bangkok op me neer. Ik dompel onder en ik verdrink. Het was teveel warm bad. Mijn vakantie begint op Khao San road, dé backpacker hotspot in Bangkok en dat was een slecht plan. Ik wist natuurlijk wel dat het zou wemelen van de toeristen en tuctuc chauffeurs die je om de haverklap lastig vallen. Tuctuc sir, where do you want to go? Wat ik echter niet wist dat het er ook wemelt van super luidruchtige discotheken. Als grommende vliegtuig motoren trilt mijn maag mee op de zware basdreunen die elke kroeg uit rollen. Harder, nog harder, super hard, KHAO SAN ROAD HARD!! En mijn hotel ligt midden in dit straatje. Pas om 2 uur 's nacths houdt de ellende op, gevolgd door dronken Engelsen die op de gang gaan staan schreeuwen. En dat dan twee nachten achter elkaar. Geen ideaal droom scenario om eens om je gemak de jetlag eruit te slapen. Vandaag was de eerste fiets dag. Bangkok uit, heel veel verkeer, eenrichtingswegen, en een route die me over de allerkleinste weggetjes heen stuurt. Plus 30 graden, tachtig procent luchtvochtigheid en nog niet uitgeslapen. Pffff,.... Het meest spannende weggetje onderweg was toch wel een betonnen fietspad van krap een meter breed dat boven een kanaal liep. Geen hekken langs het pad. Een keer mis sturen en ik flikker direct een meter naar beneden een vies kanaal in. Het pad loopt ook nog eens soms even heel steil omhoog of omlaag om een ander kanaal of weg te passeren. Sommige van de tunnels zijn super laag. Ik stoot tot twee keer toe mijn hoofd en de helm heeft nu al zijn meerwaarde bewezen. Na een km of 40 lijk ik eindelijk de uitdijende Bangkok agglomeratie achter me te hebben gelaten. Maar ik ga er vandaag geen lange tocht van maken. Dat komt wel als ik wat aan de hitte ben gewend en wat uitgeslapener ben. Na 68 kilometer stop ik in Nakhon Pathon. Stadje, grote tempel, hotel. Even niks.
Vliegen in je pyama, ik weet niet zeker of dit iets nieuws is of een verder uitgewerkt versie van een bestaand concept. Op Dubai luchthaven loopt elke reizigers op gemaksschoenen, op sportpantoffels, of op sandalen. Een joggingbroek met fleece trui. Een afritsbroek met hoodie. Of in ski ondergoed. Ze sloffen langs Gucci en Prada, bekijken de whisky van the Glenlivet en kopen een stuk chocolade van Lindt. Het concept van makkelijke kleding aantrekken tijdens een lange vlucht, zoals gepropageerd door reisgidsen en reisprogrammas is doorgeslagen naar kleding wat nog net geen pyama is. Dat zal dan de volgende stap zijn. Een aantal uren later op Khao San road, dé backpacker hotspot in Bangkok, gaat dit fenomeen stug verder. Toerisme verloedering. Je herkent lokale Thai aan drie dingen. Ze zien er etnisch als Thais uit, ze dragen een mondkapje, of het hangt op hun kin en ze hebben nette kleding aan. Ze zouden er zomaar mee naar hun werk kunnen gaan. Feitelijk doen ze dat dus ook. Ze onderhouden toeristen in hun hansopjes, terwijl die van hun som tan salade eten met een grote fles Leo bier. De toeristen worden gemasseerd, ze kijken voetbal en een enkele ouderwetse toerist blogt erover. Met een afritsbroek en sandalen. Ik hoor er net zo goed bij en dat bevalt me eigenlijk niet. Ik heb zin om wielrenkleding aan te trekken en weer 'in functie' te zijn.
Live voetbal kijken op 10 kilometer hoogte, vier stoelen voor mezelf alleen, onder het genot van een glaasje witte wijn. Hoeveel decadenter kan het worden? En dan ben ik niet eens voor de business class optie gegaan. Dat werd me een paar dagen voor deze vlucht nog aangeboden door Emirates. Op basis van 'first come first serve' kon ik door 817 euro bij te betalen upgraden naar business class. Net iets te prijzig. Ach,... dacht ik, als business class nog niet vol zit, dan economy waarschijnlijk ook niet. Nou had ik niet direct ingeschat dat ik een volledige rij van vier stoelen voor mezelf zou hebben, da's meer een gelukje. Misschien is dit ook wel de laatste WK pot die ik ga aanschouwen. In Thailand is alles door het tijdverschil heel laat. En tot nog toe is dit een fantastisch WK. Alles wat een wereldkampioenschap voetbal nodig heeft zit erin. Corruptie, omkoping, machtsmisbruik, politiek spel, het zit er allemaal in. Dat heeft Blatter goed voor elkaar gekregen. Hij kan met recht trots zijn op zichzelf. Mensenrechten schending, censuur en propaganda. Ik denk dat alleen het WK in Argentinië een surplus aan corruptie had. Daar lieten ze gewoon het gastland winnen. Maar ja, dat deden de Engelsen trouwens ook in 1966. Qatar gaat overigens niet winnen. De scheidsrechters op dit toernooi mogen dan wat af blunderen. En als de scheids het niet is, dan wel de V.A.R. Maar dat gaat nu niet meer genoeg zijn. Qatar werd in zijn eerste duel nog een super blamage bespaard door een nep buiten spel truck. Stonden ze tenminste niet al na 3 minuten op achterstand en die pingel voor Portugal tegen Uruguay was ook al een lachertje. Ondanks dat Qatar de volgende ronde niet zal halen, zijn ze al wel veel gevaarlijker en beter dan in beide voorafgaande wedstrijden bij elkaar. Misschien dat de Erik ten Hag imitator langs de lijn ze eindelijk aan het voetballen heeft gekregen. Of Oranje speelt weer eens een matige wedstrijd, dat kan ook. Inmiddels heeft Frenkie de Jong de 2-0 binnen getikt. Nu maar eens kijken of de Qatarezen, onder leiding van ten Hag, die overigens een Spanjaard blijkt te zijn, nog een goal kan meepikken en nog een beetje eer mee naar huis te nemen. . . . . . . . . . . . Nope. Het blijft 2-0. Nederland een ronde verder, samen met Senegal dat Uruguay klopt met 2-1
Utrecht - Assen op de fiets. Ik geef toe, het was een beetje een impuls actie. Het klinkt ook niet zo catchy. De flatlands 300 klinkt net wat beter. Misschien is het maar beter dat ik nooit in marketing ga werken. Dan verkoopt er echt niks meer. Die flatlands 300 was een of ander ultra evenement voor fietsers die liever niet slapen. Je moest 300 km afleggen over voornamelijk gravel wegen en dat binnen 16 uur of zo. Niks voor mij. Te ver op een dag. Maar de route leek me wel wat. Die flatlands liep namelijk van Rolde naar Lage Vuursche. Dat klinkt eigenlijk helemaal suf, ze zullen daarom wel een Engelse catchy naam hebben bedacht. Goed, even de impuls actie uitleggen. Het was vrijdag en ik zat op mijn thuis kantoor te werken aan een suf probleem. Een of andere oude library updaten en daarna was alles kapot. Jottem. Met als gevolg dat ik het wiel voor de tweede keer mocht gaan uitvinden. Iedereen die nog iets wist over de oude oplossing is op vakantie of vrij. Ik zocht motivatie in oude code en op Google, maar ik kon het niet vinden. Buiten scheen de zon en het weekend zou mooi gaan worden. Wat doe ik eigenlijk nog hier? Tijd om de boel de boel te laten en af te loggen. Het was in een keer weekend en dat plan van die flatlands route zat al langer in mijn achterhoofd. Lunchen, fiets en kampeer spullen inpakken en op pad. Inmiddels ben ik zo'n 200 kilometer verder en het grootste deel van de route is ronduit schitterend. Heel veel gravel wegen en ook merendeels heel mooi gravel. Alleen vandaag waren de laatste paar stroken niet befiersbaar. Het gravel was ingeruild voor mul zand van een paar centimeter dik. Er was niet doorheen te ploegen, de fiets wil niet sporen en slaat soms plots links of rechtsaf. Gemopper alom van mijn kant en de laatste 10 kilometer naar Ommen speel ik even vals en pak de asfaltwegen. Morgen de laatste 100 kilometer en dan vanuit Assen een trein terug pakken. Misschien kan ik maandag meer motivatie op kantoor vinden.
