Midden in de Cottische Alpen ligt de col Agnel, ofwel colle d'Agnello. En deze staat al heel lang op mijn todo lijstje. Het liefst fiets ik deze grenscol tussen Italië en Frankrijk eens helemaal over. De ene kant op, de andere kant dalen. Maar dat geeft er ook een logistieke uitdaging bij. Een rondje waar de Agnel inzit, wordt al rap 400 km lang. De noordelijkere col tussen Italië en Frankrijk is de Montgenèvre, zuidelijker is er de col de Larche. Beiden zijn een aardig eindje om, zeker gezien de lange lus die je Italië moet rijden. Daarnaast, als je alleen een op en afje wilt doen, ligt deze col niet echt naast de deur. De beste optie is vanuit Guillestre, dan is een enkeltje naar de top 41 kilometer. De col ligt helaas niet naast de andere bekende reuzen uit de tour de France of de giro d'Italia.
Mijn route gaat vanuit Briançon en om dan bij de voet van de klim te komen moet ik eerst de col d'Izoard over en diezelfde Izoard wacht ook op de terugweg. Drie forse Alpencols op een dag. Tsja, je moet er wat voor over hebben. Maar de Agnel is echt de moeite. Met 2744 meter hoog net een klein treetje lager dan de hoogste geasfalteerde col van Europa (Iseran) maar landschappelijk gezien een stuk mooier. Tijdens de klim aan de Franse kant heb je op het eind een schitterend uitzicht op de pain de sucre, een berg van 3208 meter hoog die op een suikerbroodje lijkt. Ooit stond ik daarboven op en toen wist ik ook al zeker dat die Agnel er een keer aan moest geloven.
Uiteindelijk ben ik iets meer dan 6 uur onderweg, 121 km en ruim 3600 hoogtemeters. En dat allemaal voor een berg.
zondag 5 juli 2020
vrijdag 3 juli 2020
Bambou d'Asie
Aziatisch wokken in het hart van de Franse Alpen. Ik kon het gewoon niet laten, ook al waren de Google recensies niet top. Tijdens een bezoekje aan de Carrefour zag ik dat er op hetzelfde bedrijventerrein een Aziatische a la volonté restaurant zat. En niet dat de Franse keuken zo'n ramp is, maar ik ben ook vooral Azië fan. Dus ik 'moest' dit toch even uitproberen.
Kwalitatief gezien is dit geen hoogtepunt, een beetje wat je van een all-you-can-eat restaurant mag verwachten. Gelegen op een bedrijventerrein, een grote zaal met een tegelvloer en een buffet in het midden. Een Italiaans restaurant in Bangkok is ook geen echte Italiaan, dus het heeft weinig zin dit etablissement tegen maatstaven van een super foodmarket in Hanoi te gaan houden. Zo is bijvoorbeeld de super spicy thaise saus (3 pepers) hooguit een beetje pittig te noemen. Maar ze hebben wel 4 soorten Aziatische bieren op de kaart staan en het buffet is best uitgebreid. Ook het wok menu en de keuze daardoor is best goed. Al met al best goed te doen voor een avondje mini Azië.
Iets anders wat me nu opvalt, is dat er hier veel minder corona paniek is. De regel in Frankrijk is dat je bij een verplaatsing binnen een restaurant een mondkapje op moet, aan tafel niet. Elke keer even naar het buffet lopen is dus mondkapjeplichtig. Alleen sommige personeelsleden dragen een mondkapje en geen van de gasten. Gisteren zat ik een chiquere tent te eten. Stukje duurder ook en heerlijke Franse gerechten. Eend als hoofdgerecht, amuse vooraf en een top witte wijn. Maar doordat iedereen zich aan de corona maatregelen hield ook een stuk onpersoonlijker. Ik zat ingeklemd tussen twee plexiglas schermen en alles wat aan me voorbij trok was gemaskerd. Nu laat de kledingkeuze van de gasten bij de Aziaat ook wel wat te wensen over. Het is net alsof ik in een goedkope sportschool zit.
Maar ja, ik ben Azië fan. Op het naar het toetjesbuffet
Kwalitatief gezien is dit geen hoogtepunt, een beetje wat je van een all-you-can-eat restaurant mag verwachten. Gelegen op een bedrijventerrein, een grote zaal met een tegelvloer en een buffet in het midden. Een Italiaans restaurant in Bangkok is ook geen echte Italiaan, dus het heeft weinig zin dit etablissement tegen maatstaven van een super foodmarket in Hanoi te gaan houden. Zo is bijvoorbeeld de super spicy thaise saus (3 pepers) hooguit een beetje pittig te noemen. Maar ze hebben wel 4 soorten Aziatische bieren op de kaart staan en het buffet is best uitgebreid. Ook het wok menu en de keuze daardoor is best goed. Al met al best goed te doen voor een avondje mini Azië.
Iets anders wat me nu opvalt, is dat er hier veel minder corona paniek is. De regel in Frankrijk is dat je bij een verplaatsing binnen een restaurant een mondkapje op moet, aan tafel niet. Elke keer even naar het buffet lopen is dus mondkapjeplichtig. Alleen sommige personeelsleden dragen een mondkapje en geen van de gasten. Gisteren zat ik een chiquere tent te eten. Stukje duurder ook en heerlijke Franse gerechten. Eend als hoofdgerecht, amuse vooraf en een top witte wijn. Maar doordat iedereen zich aan de corona maatregelen hield ook een stuk onpersoonlijker. Ik zat ingeklemd tussen twee plexiglas schermen en alles wat aan me voorbij trok was gemaskerd. Nu laat de kledingkeuze van de gasten bij de Aziaat ook wel wat te wensen over. Het is net alsof ik in een goedkope sportschool zit.
Maar ja, ik ben Azië fan. Op het naar het toetjesbuffet
dinsdag 30 juni 2020
La petite Marmotte
Boven op de top van de Galibier ben ik even corona vergeten. Wielrenners en rensters komen hijgend boven. Ze lopen door elkaar heen, doen een poging hun fiets even tegen de houten balken te parkeren, om vervolgens foto's te gaan bij het colbord. Iedereen vraagt aan elkaar om even een foto te nemen. Een magere Belgische renner in een Peugeot tenu geeft zelfs uitgebreide instructies aan de fotograaf, vanaf welke afstand precies en of de foto staand of liggend moet worden genomen. Dat laatste blijkt plat te heten in het Vlaams. Ik tik een dame, die ik onderweg drie keer ben tegengekomen, tegen haar arm om even een foto van mij te nemen. Niemand denkt hier aan corona, noch aan mondkapje of social distancing. Zo relaxed.
Op de top denk ik ook lang na. Het is ook domweg interessant kijkvoer, al die fietsers, allemaal moe en iedereen maakt een foto op haar manier voor het collen bord. Ik twijfel ook of ik mijn plan ten uitvoer ga brengen en dat is afdalen naar le Bourge d'Oisans en dan via de croix de fer terug. Dat rondje is natuurlijk bekend omdat het de route van de Marmotte is. Maar echt heel lekker gingen de laatste kilometers van de Galibier niet. Ik kan het mezelf ook makkelijk maken en terug fietsen naar Valloire en daar gaan eten. Na een half uur of zo besluit ik om toch maar voor de lange route te gaan. Zo vaak heb ik ook niet de kans om deze route te fietsen.
De afdaling naar le Bourge is lang en kent veel tegenwind op een col die niet eens zo steil daalt. Bevoorrading zoals in een cyclo is er uiteraard niet. Maar gelukkig zijn er terrassen waar ze fatsoenlijke lasagne serveren. Na deze maaltijd, plus appeltaart, een blikje cola en veul water kan ik er weer tegenaan. Op de naar de Croix de fer. Dat blijkt een k-col te zijn. Onderweg een stuk van twee kilometer lang aan 11%, een tweetal afdalingen in de klim en de lange afdaling naar het dal was helemaal een crime. Stuiterasfalt, wegwerkzaamheden en lange stukken met afgeschaafd asfalt en putdeksels die nu 5 cm boven het wegdek liggen. En op het eind klimt het weer een paar lange stukken in iets wat dus een afdaling hoort te zijn. Ik kom gesloopt aan in Saint-jean de Mauriene. 163 km, 4000 hoogtemeters en de laatste 30 kilometer langzaam geradbraakt.
Morgen maar eens niks doen of zo. Eens kijken hoe dat bevalt
Op de top denk ik ook lang na. Het is ook domweg interessant kijkvoer, al die fietsers, allemaal moe en iedereen maakt een foto op haar manier voor het collen bord. Ik twijfel ook of ik mijn plan ten uitvoer ga brengen en dat is afdalen naar le Bourge d'Oisans en dan via de croix de fer terug. Dat rondje is natuurlijk bekend omdat het de route van de Marmotte is. Maar echt heel lekker gingen de laatste kilometers van de Galibier niet. Ik kan het mezelf ook makkelijk maken en terug fietsen naar Valloire en daar gaan eten. Na een half uur of zo besluit ik om toch maar voor de lange route te gaan. Zo vaak heb ik ook niet de kans om deze route te fietsen.
De afdaling naar le Bourge is lang en kent veel tegenwind op een col die niet eens zo steil daalt. Bevoorrading zoals in een cyclo is er uiteraard niet. Maar gelukkig zijn er terrassen waar ze fatsoenlijke lasagne serveren. Na deze maaltijd, plus appeltaart, een blikje cola en veul water kan ik er weer tegenaan. Op de naar de Croix de fer. Dat blijkt een k-col te zijn. Onderweg een stuk van twee kilometer lang aan 11%, een tweetal afdalingen in de klim en de lange afdaling naar het dal was helemaal een crime. Stuiterasfalt, wegwerkzaamheden en lange stukken met afgeschaafd asfalt en putdeksels die nu 5 cm boven het wegdek liggen. En op het eind klimt het weer een paar lange stukken in iets wat dus een afdaling hoort te zijn. Ik kom gesloopt aan in Saint-jean de Mauriene. 163 km, 4000 hoogtemeters en de laatste 30 kilometer langzaam geradbraakt.
Morgen maar eens niks doen of zo. Eens kijken hoe dat bevalt
maandag 29 juni 2020
Corona blog
Aangenaam rustig is het in Frankrijk te noemen. Van corona paniek zie je niks. Nou ja niet echt niks. Franssen zijn van mondkapjes gaan houden, tenminste een deel dan. En vooral in de super marchee houden ze er van. En sommige horeca ondernemers zijn inmiddels ook verkocht. En als het geen mondkapje is, dan is het wel een groot gezichtsbedekkend spatscherm. De ene ober doet het wel, de andere serveerster niet. En dat binnen hetzelfde etablissement. Handen heb ik ze ook nog niet zien schudden, kussen ook niet. En de Franssen houden doorgaans wel een beetje van geknuffel onderling.
Maar als toerist? Als toerist heb je er eigenlijk nul last van. Ok, je moet je handen wassen voordat je een restaurant binnengaat. Maar je hoeft niet met een gedesinfecteerd winkelwagentje de winkel in. Je mag zelfs zonder wagentje of mandje de winkel in. Social distancing? Ach, in Frankrijk is een meter genoeg. Dat virus is kennelijk dusdanig opgevoed om te weten dat het in sommige landen niet zo ver mag springen om van mens tot mens te geraken. En die meter voelt voor veel Franssen ook stom aan, dus minder mag ook in de praktijk.
Het gevolg is dat ik nu 'gewoon' vakantie aan het vieren ben, zonder ook maar een noemenswaardige beperking. Alles kan, alles mag. Lekker uiteten met een groot bord salade avec fromage de chèvre chaud plus een verre de vin blanc? Pas du problème. Aan de bar een wijntje drinken? Of een pression? Ook hier geen probleem. Noest zwoegend een lange steile col opfietsen of picknicken boven bij een meertje in de bergen. Ja, allemaal ja.
Een kleine kanttekening bij dit positieve verhaal. Het is nog net voorseizoen hier en ik zit in een klein dorpje in de Alpen. Ik heb geen ervaring met een grote drukke kindvriendelijke camping met zwembad en speeltuin. Die ervaringen ga ik ook niet delen hier. Zelfs voor corona probeerde ik die campings al te mijden. Ik ben nooit zo'n fan geweest om het gekrijs van andermans grut te moeten aanhoren. Maar als er mensen twijfelen om naar de Alpen te gaan voor rust, wandelen, fietsen en lekker eten. Er zijn geen beperkingen
Maar als toerist? Als toerist heb je er eigenlijk nul last van. Ok, je moet je handen wassen voordat je een restaurant binnengaat. Maar je hoeft niet met een gedesinfecteerd winkelwagentje de winkel in. Je mag zelfs zonder wagentje of mandje de winkel in. Social distancing? Ach, in Frankrijk is een meter genoeg. Dat virus is kennelijk dusdanig opgevoed om te weten dat het in sommige landen niet zo ver mag springen om van mens tot mens te geraken. En die meter voelt voor veel Franssen ook stom aan, dus minder mag ook in de praktijk.
Het gevolg is dat ik nu 'gewoon' vakantie aan het vieren ben, zonder ook maar een noemenswaardige beperking. Alles kan, alles mag. Lekker uiteten met een groot bord salade avec fromage de chèvre chaud plus een verre de vin blanc? Pas du problème. Aan de bar een wijntje drinken? Of een pression? Ook hier geen probleem. Noest zwoegend een lange steile col opfietsen of picknicken boven bij een meertje in de bergen. Ja, allemaal ja.
Een kleine kanttekening bij dit positieve verhaal. Het is nog net voorseizoen hier en ik zit in een klein dorpje in de Alpen. Ik heb geen ervaring met een grote drukke kindvriendelijke camping met zwembad en speeltuin. Die ervaringen ga ik ook niet delen hier. Zelfs voor corona probeerde ik die campings al te mijden. Ik ben nooit zo'n fan geweest om het gekrijs van andermans grut te moeten aanhoren. Maar als er mensen twijfelen om naar de Alpen te gaan voor rust, wandelen, fietsen en lekker eten. Er zijn geen beperkingen
zaterdag 27 juni 2020
Back in business
Alles is weer als vanouds. De Alpen liggen nog op hun plek, in Luxemburg is de peut nog steeds voor een prikkie en auto rijden kunnen de Fransen nog steeds niet. De Carrefour ligt nog steeds vol met de lekkerste dingen, wijn kaas en worst is er in alle soorten en smaken en de restaurants stromen op zaterdag vol. Corona hebben we gehad, back to normal life. Zo'n leven dat eruit bestaat dat je in de zomer naar Frankrijk kart en dan een partij gaat afzien om over van die vervelende hoge steile cols te fietsen.
Eindelijk! Het kan weer. Ik was echt als een kind zo blij toen ik vanmiddag op een desolate snelweg, vrijwel alleen, de hoge bergen op de achtergrond zag liggen. De zon schijnt de grenzen zijn open en Rob gaat op vakantie. Eindelijk weer hooggebergte live aanschouwen, met 130 kmh langs een grenspost razen en eindelijk gedaan met die opsluiting. Einde lockdown.
Wat gebeurde er vandaag nog meer? Wel, ik heb vandaag het resultaat mogen bezien van een gevalletje onmogelijke auto-sleurhut combinatie. Zo'n geval waarvan je denkt, wat gaat die sleurhut met die auto naar toe? Het geheel was geschaard en daardoor dwars op de autosnelweg terecht gekomen. De oorzaak was hoogstwaarschijnlijk een veel te grote sleurhut, een niet zo'n kundige chauffeur in combinatie met een maloot die zich al remmend en wringend zich van links naar rechts baant om toch nog die ene afrit af te kunnen. Dat gehannes van veel Franssen om veel te laat naar rechts uit te voegen en het plots remmen met ruim 130 op de teller om voor mij totaal onduidelijke redenen, ik weet niet of dit een nieuwigheidje is maar echt handig is het allemaal niet.
Zonder verdere ongelukken bereik in een dagje rijden de Franse Alpen. Saint-jean de Mauriene is de plaats van handeling de komende dagen. Beetje colletjes pakken en uiteraard fatsoenlijk uiteten
Eindelijk! Het kan weer. Ik was echt als een kind zo blij toen ik vanmiddag op een desolate snelweg, vrijwel alleen, de hoge bergen op de achtergrond zag liggen. De zon schijnt de grenzen zijn open en Rob gaat op vakantie. Eindelijk weer hooggebergte live aanschouwen, met 130 kmh langs een grenspost razen en eindelijk gedaan met die opsluiting. Einde lockdown.
Wat gebeurde er vandaag nog meer? Wel, ik heb vandaag het resultaat mogen bezien van een gevalletje onmogelijke auto-sleurhut combinatie. Zo'n geval waarvan je denkt, wat gaat die sleurhut met die auto naar toe? Het geheel was geschaard en daardoor dwars op de autosnelweg terecht gekomen. De oorzaak was hoogstwaarschijnlijk een veel te grote sleurhut, een niet zo'n kundige chauffeur in combinatie met een maloot die zich al remmend en wringend zich van links naar rechts baant om toch nog die ene afrit af te kunnen. Dat gehannes van veel Franssen om veel te laat naar rechts uit te voegen en het plots remmen met ruim 130 op de teller om voor mij totaal onduidelijke redenen, ik weet niet of dit een nieuwigheidje is maar echt handig is het allemaal niet.
Zonder verdere ongelukken bereik in een dagje rijden de Franse Alpen. Saint-jean de Mauriene is de plaats van handeling de komende dagen. Beetje colletjes pakken en uiteraard fatsoenlijk uiteten
zondag 31 mei 2020
Corona kilometers
Ik geef toe. Óf ik spoor niet helemaal, óf er zijn nog meer renners die een trainingsdagboek bijhouden. Ik doe dat dus ook, al meer dan 15 jaar lang en dat geeft een boel statistieken. Van die onzinnige feitjes die onweerlegbaar waar zijn en waar je op feestjes of in een blog nooit echt indruk mee maakt. Zo van, de top 10 van al mijn langste ritten ooit zijn allemaal boven de 180 kilometer. Of dat gemiddelde afstand van alle trainingen ooit in de maand Juli gedaan 72,6 km is. En die van Mei 90,6. Je hebt er niks aan.
En het nikse wat ik nu aan de statistieken heb, is dat ik kan zien dat ik in het Corona tijdperk meer fiets dan normaal. De maand maart telde dit jaar 1353 kilometer en dat is de beste maart maand ooit. Alleen in 2016 reed ik in maart net boven de duizend kilometer.April dit jaar bleek goed voor 1879 kilometer en dat bleek ook de beste April maand ooit. In 2013 kwam ik tot 1601 km in April; alle andere jaren alleen maar minder. Maar afgelopen April bleek niet alleen de beste April maand ooit. Het was sowieso een nieuw record. Alleen in de winter van 2015 kwam ik in December tot 1875 kilometer tijdens een vakantie in Vietnam, Cambodja en Thailand. En Mei dit jaar is weer een nieuw record. De beste Mei maand ooit en weer een nieuw all-time beste maand. 1929 kilometers werden er gefietst. En dat te bedenken dat ik tussendoor dus gewoon werk en alleen wat christelijke feestdagen en een paar snipperdagen als extra verlof heb. Waar houdt dit op?
Zoals ik al schreef. Waarschijnlijk kan echt niemand dit iets boeien. Maar ik als reken nerd zit toch een beetje met verbazing soms naar deze getallen te kijken
En het nikse wat ik nu aan de statistieken heb, is dat ik kan zien dat ik in het Corona tijdperk meer fiets dan normaal. De maand maart telde dit jaar 1353 kilometer en dat is de beste maart maand ooit. Alleen in 2016 reed ik in maart net boven de duizend kilometer.April dit jaar bleek goed voor 1879 kilometer en dat bleek ook de beste April maand ooit. In 2013 kwam ik tot 1601 km in April; alle andere jaren alleen maar minder. Maar afgelopen April bleek niet alleen de beste April maand ooit. Het was sowieso een nieuw record. Alleen in de winter van 2015 kwam ik in December tot 1875 kilometer tijdens een vakantie in Vietnam, Cambodja en Thailand. En Mei dit jaar is weer een nieuw record. De beste Mei maand ooit en weer een nieuw all-time beste maand. 1929 kilometers werden er gefietst. En dat te bedenken dat ik tussendoor dus gewoon werk en alleen wat christelijke feestdagen en een paar snipperdagen als extra verlof heb. Waar houdt dit op?
Zoals ik al schreef. Waarschijnlijk kan echt niemand dit iets boeien. Maar ik als reken nerd zit toch een beetje met verbazing soms naar deze getallen te kijken
zaterdag 23 mei 2020
Strava heeft geld nodig
Strava heeft geld nodig Ik trouwens ook, anders wordt het lastig om de hypotheek te betalen en mijn exotische vakanties te bekostigen. Nu staat bij mij het water niet echt aan de lippen en die vakantie planning ligt dankzij het Corona gedoe toch even in de la. Ik had altijd al veel meer vakantie plannen dan dat ik snipperdagen had, laat staan dat ik alles ooit afgevinkt krijg voordat ik oud en seniel in een verzorgingstehuis een speculaasje in mijn thee zit te verdrinken. En nu komt er een jaar vertraging bij. Maar goed,. kennelijk staat bij Strava wel het water aan de lippen want ze hebben nogal wat rigoureuze wijzigingen doorgevoerd. Er is nog maar een soort betaal abonnement ipv 6 verschillende abo's, en er is nauwelijks nog iets gratis op hun site. Ze hopen dat door deze beperkingen iedereen toch plots massaal voor de betaalde versie gaat. Of ze gaan failliet.
Ik gok eigenlijk op failliet. Tenzij de wereld bestaat uit goedgelovige sukkels die de hoofdprijs willen betalen voor bagger software. Een abonnementje Strava kost nu 60 euro per jaar. Maar volgens de marketing strategie van Strava kost het slechts een paar energierepen per maand. Ook een methode om iets uit te drukken. Geld is nog niet eens zo'n slechte index en als die niet werkt, dan is er ook altijd nog de Big Mac index. Maar bij Strava denken ze nog in energie repen. Och,...vroeger drukte ik zelf ook alles uit in flessen wijn. Ik ben daar inmiddels overheen gegroeid, maar onze vrienden van Strava zitten kennelijk nog een beetje in de pubertijd. Zestig euro dus en dus en wat krijg je daar nu precies voor terug? Nou ten eerste kun je weer de klassementen zien, verdeeld in verschillend categorieën. Per jaar, per dag, per leeftijdscategorie of alleen van de mensen die je volgt. Je krijgt er een bak statistieken bij, die ik verder wel snap, maar ik ga er geen meter harder van fietsen en er zit een routeplanner bij.
Even iets over de Strava segmenten. Hier zijn ze groot mee geworden en het is je reinste bagger. Een segment is een traject, vaak bergop maar in Nederland is het meestal een vlak stuk tussen twee dorpen of stoplichten of zo. De toptijden zijn óf super onbetrouwbaar of gereden door profs in een wedstrijd. Totaal onzinnig om mezelf te gaan vergelijken met een tijd door een brommer gezet, of foutief geklokt met een telefoon waarvan de navigatie haperde. Zo heb ik ooit een KOM (king of the mountain) gehad op de Daphne Schippers brug; mijn gemiddelde snelheid (41,2) bleek zelfs nog hoger dan de maximum snelheid van de totale rit. Grote kul dus. Op een ander segment van anderhalve kilometer lang heb ik wel eens 50 kmh gemiddeld gefietst (knal harde wind mee) en dan nog staan er 200 renners voor me, die boven de 60 zouden hebben gereden. Tuurlijk.
Nu is bijna alle onzin van Strava achter een betaal abo gestopt en enige aardige wat nu ook is verstopt is, is het feit dat ik de tijden op segmenten van mijn volgers niet meer kan zien. Maar eigenlijk is dat best prettig, nu hoef ik nooit meer te zien dat er iemand sneller was dan ik. Zo rustgevend.
Ik gok eigenlijk op failliet. Tenzij de wereld bestaat uit goedgelovige sukkels die de hoofdprijs willen betalen voor bagger software. Een abonnementje Strava kost nu 60 euro per jaar. Maar volgens de marketing strategie van Strava kost het slechts een paar energierepen per maand. Ook een methode om iets uit te drukken. Geld is nog niet eens zo'n slechte index en als die niet werkt, dan is er ook altijd nog de Big Mac index. Maar bij Strava denken ze nog in energie repen. Och,...vroeger drukte ik zelf ook alles uit in flessen wijn. Ik ben daar inmiddels overheen gegroeid, maar onze vrienden van Strava zitten kennelijk nog een beetje in de pubertijd. Zestig euro dus en dus en wat krijg je daar nu precies voor terug? Nou ten eerste kun je weer de klassementen zien, verdeeld in verschillend categorieën. Per jaar, per dag, per leeftijdscategorie of alleen van de mensen die je volgt. Je krijgt er een bak statistieken bij, die ik verder wel snap, maar ik ga er geen meter harder van fietsen en er zit een routeplanner bij.
Even iets over de Strava segmenten. Hier zijn ze groot mee geworden en het is je reinste bagger. Een segment is een traject, vaak bergop maar in Nederland is het meestal een vlak stuk tussen twee dorpen of stoplichten of zo. De toptijden zijn óf super onbetrouwbaar of gereden door profs in een wedstrijd. Totaal onzinnig om mezelf te gaan vergelijken met een tijd door een brommer gezet, of foutief geklokt met een telefoon waarvan de navigatie haperde. Zo heb ik ooit een KOM (king of the mountain) gehad op de Daphne Schippers brug; mijn gemiddelde snelheid (41,2) bleek zelfs nog hoger dan de maximum snelheid van de totale rit. Grote kul dus. Op een ander segment van anderhalve kilometer lang heb ik wel eens 50 kmh gemiddeld gefietst (knal harde wind mee) en dan nog staan er 200 renners voor me, die boven de 60 zouden hebben gereden. Tuurlijk.
Nu is bijna alle onzin van Strava achter een betaal abo gestopt en enige aardige wat nu ook is verstopt is, is het feit dat ik de tijden op segmenten van mijn volgers niet meer kan zien. Maar eigenlijk is dat best prettig, nu hoef ik nooit meer te zien dat er iemand sneller was dan ik. Zo rustgevend.
Abonneren op:
Posts (Atom)