Racen in een trage BMW op Zandvoort

Ik zou kunnen zeggen dat ik vandaag veel geleerd heb, ik zou ook kunnen zeggen dat ik deze middag niet zo geslaagd is. Wat ik geleerd heb is dat autoracen op Zandvoort niet echt mijn hobby gaat worden. Gevoel voor snelheid heb ik nauwelijks mee gekregen, leren racen heb ik allerminst, mezelf oeverloos vervelen met wachten in de pits is behoorlijk goed gelukt. Er zwaaien nogal wat rode vlaggen vandaag op de baan en dan staat alles stil in de pits te wachten totdat de wrakken weer opgeruimd zijn. Daarnaast is het prut weer buiten met miezer, regen, harde wind en voorjaarskou. Wachten, wachten, wachten in de pits. In de drie uur dat ik daar sta te wachten, rijd ik uiteindelijk 5 rondjes. Twee met instructeur, en drie zelf. Een rondje duurt ongeveer 2 minuten. 10 minuten rijden en 170 minuten wachten. Ik geniet eigenlijk meer van de autorit naar Zandvoort in de leenauto van de garage. Dat was wel een mooie luxe auto met heel veel knopjes waar ik allemaal op moest drukken. Een soort klein kind in de speelgoedwinkel en alles willen aanraken.

In de eerste ronde dat ik eindelijk na heel lang wachten zelf mag rijden, vraagt de instructeur al na drie bochten waarom ik niet naar hem luister. Hallo gast,… ik rijd met dik 150 kmh een onoverzichtelijk stuk weg tegemoet. Ik heb hier nog nooit zelf gereden en ik heb geen benul of de volgende bocht linksaf of rechtsaf is. Waar het rempunt ligt, weet ik ook al niet. En dan zit jij nog niets in mijn oor te roepen over bij welk toerental ik moet schakelen. Denk je nou echt dat jouw stem mijn brein bereikt? Dat is even druk bezig om alle indrukken hier te verwerken. Vooraf heb je de mogelijkheid gehad om duidelijk te maken wat precies de bedoeling is. Waar ik moet remmen, hoe vaak het links- en rechtsaf is. In welke versnelling ik moet rijden, et cetera.  Dat ik om de drie seconde moet spiegelen en hoe te handelen bij overige verkeer. Maar dat heb je dus allemaal nagelaten. Ik heb niet de kans gehad om de spiegels te stellen, niet de kans gehad om het circuit een keer langzaam te doen en niet de kans gehad om aan de auto te wennen. Mijn eerste meters in dit ding waren vol gas  op de Tarzan bocht af en dan rechtsaf in de hoop die veel snellere bolide niet te raken. De voorbereiding op drie rondjes hard rijden op Zandvoort is gewoon ruk. Loop dan aub ook niet te mekkeren dat ik niet luister of zo, maar geef gewoon fatsoenlijk les.

Het tweede rondje is na twee bocht al gestaakt vanwege een rode vlag, maar nu kan krijg ik wel de kans om op een normaal rustig tempo circuit te verkennen. Nu krijg ik eindelijk de kans om iets te leren. Hoe de ideale lijn precies loopt. Die schijn ik namelijk te moeten volgen van mijn instructeur. Maar uitleg waar dat ding dan exact liep was hij even vergeten. Het derde rondje verloopt iets beter, ik rijd de ideale lijn maar wordt door Jan en Alleman ingehaald. In vergelijking met de rest van het veld heb ik de traagste auto op het circuit en ik voel me als een dreumes tussen de grote jongens. Wat doe ik hier in vredesnaam? Een beetje alles en iedereen in de weg rijden, ik krijg ook geen enkel gevoel van snelheid mee. De top is iets van 180 of zo maar dat voelt nauwelijks hard en de bochten gaan redelijk rap maar het zou allemaal veel harder kunnen als ik een beetje de tijd kreeg om te oefenen. En ik ben best wel fan van racen en ik rij altijd veel rapper over een rotonde heen dan een gemiddelde bestuurder. Maar deze race dag was echt waardeloos van opzet. Nul instructies vooraf, iemand de baan op sturen met alleen maar super snelle auto’s op de baan en dan als instructeur gaan lopen mekkeren dat ik niet goed doe. Rot op, zeg. Geef dan fatsoenlijk les.

Ik ga morgen weer gewoon fietsen, dat snap ik tenminste.

Ouderwets weekend vieren

Vrijdagavond een rap rondje van 40 km, zaterdag een 100 km rondje langs de Lek en vandaag een slordige 164 km van Utrecht naar Enschede. Driehonderd plus, dat lijkt wel op een echt fiets weekend van een wielren verslaafde.

Waarom fiets ik toch zoveel? Reden een is dat ik het domweg gewoon leuk vind. Ik houd van gedachtenloos pedalen rond trappen, niet nadenken en gewoon doen. Reden twee is dat ik mijn conditie terug wil en dat kan alleen maar meer heul veul fietsen. De wonderbaarlijke wederopstanding in Taiwan na maanden van onverklaarbare vermoeidheid was als een soort godsgeschenk, maar de echte conditie was daarmee niet terug. Ik kon in voormalig Formosa welliswaar dagafstanden fietsen van 100 km, maar dat kon alleen maar met veel rustpauzes onderweg. In een ruk doorfietsen, dat zat er nog niet in. Daarom train ik dus hard en probeer ik ook nog een paar kg af te vallen.

Na Taiwan dacht ik in Nederland wel weer mijn 100 km rondjes non-stop te kunnen doen op de racefiets. Dat was een beetje een tegenvaller, ik moest leren om geduld te hebben. En dat is nooit mijn sterkste eigenschap geweest. Maar ik voelde dat de eerdere vermoeidheid op de loer lag. En dus nam ik pauze onderweg en zocht ik naar een geocoach als tijdsverblijf. Dit weekend fiets ik echter door en ik probeer nergens te stoppen. Dat lukt vrijdagavond en zaterdag makkelijk, maar tijdens de monsterhit op zondag lukt dat niet helemaal.

Na honderd kilometer in het zadel zijn mijn bidons bijna leeg en de proviand van thuis is op. Het liefst stop ik even bij een tankstation voor broodjes en iets lekkers. Ik heb echter een route uitgetekend over zoveel mogelijk kleine weggetjes. En nu mijn maag begint te knorren, kom ik alleen maar boerderijen en gras tegen. Bij Lochem kom ik eindelijk wel een tankstation tegen, maar zowel de Shell als de Tango hebben geen winkeltje. Grrrr,.... Na 130 km in Diepenheim spot ik een lunchroom. Ik barst inmiddels van de honger, tot nog toe heb ik niks meer gehad dan ontbijt en twee grote plakken ontbijtkoek. Het vooraf bedachte plan om alleen te stoppen voor noodzakelijkheden, zijnde plassen bevoorrading en stoplichten, gaat nu de prullenbak in. Eerst hier eten. Ik bestel een 12-uurtje en een kop thee. Op hetzelfde terras zit een groep e-bikers te lunchen met kroketten, frikandellen en bier. Ik hoor een man zeggen dat ze de koolhydraten moeten aanvullen. Ze doen maar. Ik weet wel dat ik dit weekend goed getraind heb. Na de laatste 34 km fietsen, pak ik in Enschede de trein naar huis. Als er een man in een grijs pak met een grijze koffer instapt, is het eerste wat hij mij vraagt of ik apart voor mijn fiets betaal.

Twitter download, a big shame

Beste Twitter,

Wat zijn jullie toch een stelletje klungels bij elkaar. Of misschien moet ik zeggen, wat zijn jullie toch een stelletje IT-nerds bij elkaar. Oh wacht, dat klopt ook al niet. Het moet zijn, een stelletje incompetente IT-nerds bij elkaar.  Het zal wel allemaal door die nieuwe privacy wetgeving komen dat ik nu de kans heb om een download te doen van mijn profiel. Maar ik denk dat het beter was geweest om daar eerst een beetje over na te denken. Hoe die download eruit zou moeten zien en testen of zoiets een beetje leesbaar is. Nu heeft Twitter laten zie dat ze lak hebben aan die stomme gebruikers en dat regelgeving maar gezeik is allemaal. Die download van Twitter is non-informatief, samengesteld door een stel incompetente IT-nerds en een gehannes om te openen en te lezen.

Ik krijg een zip file die ik moet unzippen, dat snap ik nog. In de zip staan een dertigtal java script files en een slecht leesbaar readme.txt bestand. Plus drie foto’s waarvan een de extensie .jpeg is vergeten te krijgen. Met de java script files kan ik eigenlijk niet zoveel, zeg maar gewoon niks. Na het lezen van de readme.txt snap ik er iets mee van. Dat lezen van dat txt bestanf is meer een kwelling dan gemak gezien het totale gebrek aan alinea’s, tabs, of andere opmaak. Het is meer een soort van tekst dump file dan een instructie. De .js bestanden die mijn PC heel gemakkelijk herkend als java script bestanden zijn helemaal geen java script bestanden! Ze hebben de domme fout gemaakt om de verkeerde extensie mee te geven. Het zijn namelijk Jason files en die kennen doorgaans de extensie .json. Je moet het net maar even weten. Maar ik ben een halve IT-nerd en ik snap zoiets nog net en ik weet ook nog wat Jason bestanden zijn. Maar ik vermoed dat de argeloze alpha man of vrouw nu al lang was afgehaakt. Jason files zijn een soort van alternatief voor xml bestanden. Dat zijn bestandstructuren waarin zowel meta data als echte data in zit. En die die zijn makkelijk onderscheidbaar. Ik zal een voorbeeldje xml doen:

<mail>

  <from>mijnnaam@hotmail.com</from>

  <to>iemand.Anders@mail.nl</to>

  <cc>een.kopie.lezer@mail.nl</cc>

    <subject>het onderwerp van de mail</subject>

    <text>beste lezer, 

Bijgaand een mail via een xml  structuur ald voorbeeld

Groet mijnNaam

   </text>

</mail>

Zelfs een non-IT, ziet hier een mailtje in en wie de verzender en ontvanger is. Wat de tekst is  en het onderwerp. Xml werkt met tags, dat zijn die dingen tussen deze tekens <>, is een begin tag en </ from> een eind tag. Redelijk te vatten nog.

Jason ziet er ongeveer zo uit:

window.YTD.follower.part0 = [ {

  "follower" : {

    "accountId" : "2934203795"

  }

}, {

  "follower" : {

    "accountId" : "2127552350"

  }

} ]

Ietsje lastiger omdat op het eerste oog goed te kunnen lezen, maar het principe verschilt niet zoveel van xml. Data en meta-data zijn van elkaar gescheiden. Ik zie dat 2127552350 (data) een volger (meta-data) van mij is.

En dat Jason voorbeeld is dus precies wat Twitter mij stuurt. Tuurlijk, hartstikke gaaf allemaal. NOT.

Ik moet eerst als consument 30 bestandsnamen veranderen van .js naar .json. Daarna moet ik een json file viewer downloaden en dan krijg ik te zien dat account 2127552350 een volger van mij is. WAT!!!?? Zeg, stelletje idioten bij Twitter, wat moet ik met deze non-info? Stuur de volgende keer gewoon een plaatje van een mooi berglandschap, een snelle racefiets of een mooie vrouw. Ook totaal non-informatief, maar in ieder geval meer kijk plezier.

Taiwan fietsland?

Nee. Er zijn ook wel een aantal redenen om er een ja van te maken, maar de tegen argumenten zijn er in overvloed. En ze doen goed hun best om het te worden, maar ze zijn er nog lang niet. Het grootste argument om geen fietsland te zijn, is de mentaliteit van de overige weggebruikers. Ze zien simpelweg de gevaren niet. Bijna elke auto hier heeft verduisterde ramen. Niet alleen aan de achterkant maar de ook voorruit en de zijramen. In Nederland mag dat niet en ik snap nu goed waarom dat verboden is. Ik kan geen oogcontact maken met de bestuurder, sterker nog ik zie niet eens of er überhaupt iemand in zit. Ik kan niet gebaren van, eerst jij en dan ik. De reden dat die verduistering verboden is, wordt gevormd door de basis gedachtengang dat fietsers en voetgangers zwakkere verkeersdeelnemers zijn extra bescherming genieten. Een automobilist heeft gewoon meer verantwoordelijkheid en zal altijd net iets beter moeten opletten. Bij een ongeval tussen een auto en een fietser is altijd de fietser de Sjaak. Hij zit met een gebroken pols, sleutelbeen en/of een boel schaafwonden. De automobilist heeft hooguit een kras op zijn ego en zijn auto. Je kan aan alles hier zien dat deze gedachtengang compleet ontbreekt. Ook de politie autos hebben verduisterde ramen. Een automobilist let niet beter op voor een fietser, voetganger of andere verkeersdeelnemers. Absoluut gezien is er ook geen probleem. Absoluut in getallen dan. Er zijn namelijk maar heel weinig fietsers en met de onvoorzichtige rijstijl van veel brommers en auto's zullen er heus wel ongelukken gebeuren. Maar omdat er zo weinig fietsers zijn, valt dat in de verkeersstatistieken niet zo snel op. Pas als iedereen hier op de fiets stapt, gaat het kwartje pas vallen.

Nou heb ik wel erg gemakkelijk praten. Ik woon in het mooiste fietsland ter wereld. Ik weet niet of hier lijstjes voor zijn, maar hoogstwaarschijnlijk staan wij dan op een, of anders Denemarken op een en wij op twee.

Ze kennen hier geen fietspaden, ik deel altijd de weg met het overig verkeer. En die vrachtwagens en bussen hier stinken enorm. Ik krijg op deze manier nog longkanker van al dat fijn stof. Ze kennen geen geduld met inhalen. Auto's moeten inhalen, en wel direct. Ze kunnen geen honderd meter wachten totdat er wat meer ruimte is. Ze zien domweg het gevaar niet. Ik kan als fietser zomaar een halve meter uitwijken om een putdeksel te ontwijken of om even over mijn linkerschouder te kijken. Daarom word ik graag ruim ingehaald. Maar de meesten automobilisten en brommers lijken dat gewoon niet te snappen. Ze gaan er blind van uit dat ik geen decimeter van mijn lijn zal afwijken en dus kan je er dan best rakelings langs rijden. En zo haalt alles en iedereen elkaar hier in. Er vlak langsaf want wachten is geen optie. Alleen als er ruimte om ruim in te halen, dan nemen ze de moeite. Ik ben al een paar keer heel boos geworden. Schrik zorgt vaak voor veel woede en menig buitenspiegel heeft het moeten ontgelden. Maakt ook niet uit, ze kijken er toch niet in.

En ja, ze hebben prachtige bergen om over het algemeen erg goede wegen en ze doen hun best om het te verbeteren en dat is allemaal zeer lovenswaardig. Er zijn ook veel wielrenners te zien in de weekenden. En ik geef ze geen ongelijk want de wegen in de bergen zijn een genot om te fietsen. Even er van uitgaand dat het rustig is op de weg. En natuurlijk heb ik makkelijk praten als het over fietsen gaat. Ik woon in Utrecht. Ze hebben de tour naar de stad gehaald om de wereld te laten zien hoe goed onze fietsinfrastructuur is. In Taiwan zitten in de grote fietsroute die het hele eiland rond gaat een paar enge tunnels. Op de schitterende weg langs de oostkust zitten deze tunnels. Je mag als fietser niet door enkele van deze tunnels heen en er is geen alternatief. Ik bedoel, zo word het me wel heel makkelijk gemaakt om dat fietsplan hier een beetje belachelijk te maken. 

Steile wand klimmen

Ik heb al aardig wat kilometers in de bergen gemaakt en ik ben nu in het vlakkere gedeelte van Taiwan. Toch zijn de steigingspercentages vandaag en gisteren de steilste tot nog toe. Ik heb vooraf twee routes als gpx bestand gedownload die als bron dienen voor mijn routes. Een van de twee routes is zo vlak mogelijk en de andere is een klim gpx. De bedenker daarvan had alleen maar in zijn hoofd, hoe maak ik zoveel mogelijk hoogtemeters. Er zitten bijvoorbeeld twee lussen in die route waarin een pas van 3000+ meter wordt gedaan. Die heb ik overgeslagen, zo goed is mijn conditie momenteel nu ook weer niet. Dat plus het feit dat het daarboven in de bergen nogal fris kan zijn, er regen kan vallen en de overnachtingen onzeker waren. Het leek me gewoon niet zo'n goed idee om dat met bagage solo te gaan fietsen. Het merendeel van mijn route gaat echter wel op basis van de klim gpx.

En vandaag zat ik ook even foeterend op mijn fiets. Er is namelijk ergens in de route gekozen voor een soort van short cut. Gisteren had ik een vergelijkbaar akkefietje. Toen liet ik me door Garmin naar mijn hotel navigeren en die zag ook een short cut liggen. De short cut van vandaag bestond uit een kilometer of vijf waarbij ik blij was als het ergens acht procent klom. Het merendeel van het stuk bestond uit tien tot twaalf procent klimmen. Een kilometer met twaalf procent omhoog, gevolgd door een kilometer met twaalf procent omlaag. Ik weet niet precies wie hier nu een liefhebber van is, maar doorgaans ben ik niet zo gecharmeerd van steigingspercentages met dubbele cijfers. Klimmen is best leuk, maar ik wil ook nog kunnen ademhalen. De klim van gisteren was er een in de categorie kort maar krachtig, misschien beter gezegd, ultrakort en super heftig. Het was slechts 400 meter klimmen, maar ik sta wel 70 meter hoger. Dat is ruim 17 procent. En eenmaal boven dook ik via een soort vergelijkbare vrije val weer naar beneden. Die short cut was om 500 meter in een route te besparen van vijf km. Tuurlijk, leuk bedacht hoor, Garmin.

Behalve al dat steile klimmen beland ik vandaag ook nog in een klein wielerpeloton. Het is zaterdag en de sportieve Taiwanees trekt er dan op uit op de racefiets. Net als ik een foto heb gemaakt en mijn telefoon opberg, word ik ingehaald. Ik besluit te volgen. Zo rap gaan ze niet en als het licht klimt, trekt de groep uiteen. Ik besluit om nog steeds te volgen. Ik moet mijn hartslag er voor in de hoogte gooien, maar ik fiets met de voorsten mee de licht hellende weg op. In de afdaling komt de bagage nu goed van pas. Ik rij ze uit het wiel. Die hebben straks ook een verhaal thuis te vertellen, eraf gereden worden door een bagage toerist. Niet veel later stoppen ze bij een 7/11 om te drinken en de groep weer samen te laten smelten. Ik stop ook en probeer een praatje te maken, maar ze spreken nul Engels. Wel jammer, maar heel zelden kom ik hier iemand tegen om even mee te kunnen kletsen. Zij spreken geen Engels en ik geen Mandarijn.

Dagje bikkelen in de bergen

De route van vandaag is net iets langer dan gepland en er zitten vooral meer hoogtemeters in dan ik had verwacht. Helaas was het ook super druk op de berg. Maar toch vooral, oh wat is de omgeving hier mooi. Van al mijn lange ver weg reizen op de fiets scoort Taiwan heel veel punten op dit vlak.

De oostkust was al heel mooi en nu fiets ik een beetje via het binnenland terug naar Taipei. En het is best lastig om een goede route te vinden. Teveel via de westkust is druk, saai en lelijk. En heel veel wegen liggen er niet in de bergen. En een paar van die wegen gaat over passen van 2500 meter of hoger. Dat is best heftig om dat met bagage te moeten fietsen. En mijn lichaam heeft de afgelopen maanden nogal een knauw gekregen qua conditie. Ik zit nu zo'n beetje aan de rand van de drukke westkust en ik plan mijn dagtrips zo dat ik eerst de bergen in rijd en dan een aantal kilometers noordelijker weer de bergen uit fiets. Hemelsbreed schiet ik niet eens zo heel veel op maar ik fiets wel een hele dag door mooie natuurschoon heen. Gisteren rondom het Tsengwen stuwmeer en vandaag langs de hooggelegen Alishan thee plantages.

Gisteren was een mooie rustige dag met niet eens zo gek veel hoogtemeters, 1500 en dat op 90 km. Mijn blik op de kaart gaf mij de indruk dat ik vandaag ook zoiets voor mijn kiezen zou krijgen. In de praktijk was het echter 20 km meer en 2400 hoogtemeters in totaal. Op het eind van de dag heb ik het dan ook zwaar gehad. Zeker op die klim waar het regelmatig boven de 10 procent uitkomt. De laatste twee klimmen zijn wel een stuk rustiger dan de eerste lange klim van 15 km. Alsof half Taiwan vandaag vrij was en ze allemaal specifiek deze berg wilden zien. Ik erger me groen aan elke automobilist die me met drie centimeter speling inhaalt. Wachten tot er ruimte is, lijkt geen mentaliteit te zijn hier. Als ik in Douliou aankom, check ik in een luxe hotel. Lekker uitrusten en morgen een halve rustdag doen door naar Sun Moon Lake te fietsen. Nog zo'n Taiwanese topper qua toeristen drukte.

Gedoe met hotels

Mijn hotel overnachtingen de afgelopen twee dagen verlopen niet helemaal vlekkeloos. Zeg maar gerust, nogal knudde allemaal. Ik denk dat er een boel misverstanden bestaan tussen mijn opvattingen en de Taiwanese standaarden. Ik heb nu twee hotels gehad waarbij het alleen al een kunst is om ze te vinden. Een hotel geboekt bij Agoda en de andere bij Booking, wat overigens dezelfde bedrijven zijn. Agoda is gewoon een submerk van Booking. Omdat ik bij een Engelstalige wereldwijde organisatie boek, heb ik soort van verwachtingspatroon. Dat de eigenaar Engels spreekt en dat er een Engelstalig uithangbord is. Dat als er staat dat ontbijt inbegrepen is dat dat dan ook echt zo is. Of als ik vanaf drie uur kan inchecken dat ik dan niet voor een dichte deur sta of zo.

De praktijk:
Twee dagen geleden loop ik me en breuk te zoeken in een of andere achterafsteeg in Donggang. Geen Engels adres, alleen maar Chinese tekens. Niks wat op een hotel lijkt. Verbaasde taiwanezen díe me en beetje aangapen. Bijna niemand spreekt hier echt goed engels. Alleen de jongere generatie spreekt soms Engels. Een met jonger bedoel ik, jonger dan 25, daarboven kun je het schudden. Maar er zijn ook genoeg jonge meiden die bij de 7/11 mini supermarkt werken en geen zinnig antwoord kunnen geven op een makkelijke vraag. Gelukkig heb ik een Chinees adres in de bevestigingsmail staan en iemand is zo vriendelijk om het huis schuin aan de overkant aan te wijzen. Het ontbijt de volgende dag was er niet, en ook niemand om te vragen hoe dat dan zat. Het WiFi paswoord had ik zelf geraden, ook dat hadden ze wel mogen meldden. Het paswoord was het telefoonnummer. Vaak is het dat of 8 keer een nul of zo.

Vandaag was het weer een zoektocht. Weer geen Engels uithangbord, weer een achterafsteeg. Deze keer kon ik het wel zelf vinden. Maar er blijkt niemand thuis. De buren zijn zo vriendelijk om te helpen, maar dat brengt weinig soelaas. Ze bellen de eigenaar op een die vertelt me doodleuk dat ze nog in Tainan is en pas over twee uur thuis is. Of ik maar even wil wachten. Wachten!? Is ze nu helemaal belazerd? Ik kan tussen 15h00 en 22h30 inchecken volgens de bevestigingsmail en het is nu 4 uur. Wat denkt ze dat ik hier nu ga doen? Twee uur lang als een brave hond op de drempel gaan wachten totdat het baasje thuis? Zo'n onwelkome receptie heb ik nog nooit meegemaakt. Ik wil een douche, ik heb ruim honderd kilometer gefietst en ik ben vies van het stof en zweet. Niemand van de buren kan de deur openmaken, en er zit niks anders op dan een koffietent vinden en mijn woede een beetje laten uitrazen.

Als ik na twee uur terug ben, probeer ik beleefd aan te geven dat dit echt niet kan. Ze verontschuldigt zich eerst half, een beetje slapjes. Later komt er wat meer sorry uit. Ze geeft niet uit eigen initiatief korting, maar ik ding wel af. Ze kan me wat. Misschien hebben ze hier andere standaarden, maar een gastvrouw die zijn klanten doodleuk twee uur voor een dichte deur laat wachten, dat is echt geen porum. De kamer is trouwens mooi, nieuw en comfortabel. En toen was er een warme douche, eindelijk.