Vrouwenvoetbal

Van wielren verhalen komt voorlopig toch niets terecht. Het gebroken bekken gaat me nog een tijdje immobiel houden maar daardoor hou ik wel tijd over om andere sporten te beoordelen. Of in dit geval beter te veroordelen want ik heb het niet zo op vrouwenvoetbal.

Ik dacht altijd dat vrouwenvoetbal eigenlijk niet om aan te zien was, bijzonder matig van kwaliteit en dat de dames het aanzien niet waard waren. Maar nu ik een paar wedstrijden op Eurosport heb gezien, weet ik beter. Dat vooroordeel van mij blijkt gewoon een waarheid als een koe. Nu weet ik gewoon zeker dat vrouwenvoetbal door boerse meiden word gespeeld en dat het niveau bedroevend is. Een vrouw in een voetbal tenue stopt per direct om er als vrouw uit te zien. Ja, ze hebben nog steeds lang haar en ja, er is nog steeds een taille en de meeste hebben ook borsten. En toch ziet niks er nog uit als vrouw. Kicksen, scheenbeschermers, voetbalbroek en trui erbij en het is niet meer om aan te zien. In nagenoeg elke sport kiezen vrouwen voor een ander en meer vrouwelijk tenue dan hun mannelijke evenknie. Rokjes bij tennis en hockey, en een turnpakje ipv van een lange heren turnbroek en strakkere kleding bij volleybal dames. 

Sommige vrouwensporten worden daardoor ook weer draaglijk om naar te kijken. Ik geef direct toe dat de rokjes reden numero een is om naar damestennis te kijken. Want als sport is het maar matigjes om naar te moeten kijken. Dit klinkt wellicht wat seksistisch en dat is het in feite ook. Maar vrouwensporten is vaak gewoon het aankijken niet waard. Sport is namelijk een mooi schouwspel zolang het spectaculair is. Zodra er een zweem overheen komt van, hmm dat zou ik zelf ook nog kunnen, dan is het kijkplezier eraf. Daarom is sport op tv een mannen ding. Mannen zijn nu eenmaal groter, sterker, gespierder, rapper en weet ik wat al niet meer. Mannen sport is spektakel. Vrouwen sport is slap gedoe. Het wordt uitgezonden als politiek correct moetje, niet omdat er een sportliefhebber op zit te wachten. En als er een sport is waarvoor deze uitspraak waar is dan is het wel vrouwenvoetbal. Mensonterend is het. Waarom gaan die dames niet turnen, of kunstschaatsen? Over sierlijkheid en gratie gesproken, daar komt hun lichaam pas tot hun recht.

Alles maar dan ook echt alles aan vrouwenvoetbal is lelijk. De dames zien er in de mannen tenues uit als boerse potten en voetballen kunnen ze niet. Ze ontberen domweg de kracht en snelheid om voetbal spectaculair te laten ogen. Maar die oranje vrouwen van ons spelen nu wel een WK en dus is de NOS genoodzaakt om daar aandacht aan te geven. Godzijdank is het wel in Canada en is alles dus op onchristelijke tijden; zo missen we gelukkig nagenoeg alles. En straks worden ze ook uitgeschakeld door Duitsland of Japan. Mooi zo. Opgeruimd staat netjes. Geen aandacht er meer aan besteden en naar gedrogeerde renners gaan kijken in de Tour. Over twee jaar echter, in 2017 is het EK vrouwenvoetbal nota bene in Nederland. Dan krijgen we dat amateuristische hobbezak voetbal waarschijnlijk weer in beeld. Waarom dan toch? Ik misgun die vrouwen niks hoor. Iedereen mag van mij sporten en hun eigen sport kiezen maar ik hoef toch niet overal mee geconfronteerd te worden? Beste NOS, Laat voortaan aub alleen de mooie interessante en spectaculaire sporten zien! Vrouwenvoetbal, snelwandelen en Anky van Grunsven gaan nu per direct in de categorie dat-hoeven-wij-nooit-meer-op-TV-te-zien.

Observaties van een invalide man

Slechts een week pas ben ik thuis maar ik besef nu al donders goed dat ik geen deel meer uitmaak van de gewone werk maatschappij. Thuis leef ik vanuit mijn bureaustoel een ander leven dan ik gewend ben. De alledaagse routine van werk, boodschappen, koken, eten, trainen en slapen is verstoord. Mijn omgeving is niet veranderd of eigenlijk stiekem toch wel. Ik leef nu in een omgeving die er wel was maar die ik nu pas voor het eerst goed observeer.

1 Reclames voor scootmobiels. Die zie ik nu voor het eerst. Dat krijg je ervan als je om 11 uur 's ochtend naar Roland Garros zit te kijken. Mensen die dat doen zijn hoogstwaarschijnlijk bejaard en zitten zich thuis te vervelen en willen er ook wel eens uit zonder de hulp hun dochters in te moeten schakelen. Ik behoor nu ook tot die categorie.

2 Bij mij voor huis ligt een grasveldje met appelbomen. Dan een straat en aan de overkant weer een grasveldje met appel- en perenbomen en dan weer huizen. Er staat ook een elektriciteitshuisje met een rode deur. En daar vlak voor een grote boom wiens wortels ooit nog eens storing gaan veroorzaken in dat elektriciteitshuisje. Is dit interessant? Nee,.. Maar dat is mijn uitzicht.

3 Ik weet nu wat lettergreeppuzzels zijn. En crypto-anagrammen. En kruiswoordfilipimes. En Japanse puzzels. Als ik een greintje concentratie over heb, vul ik die dingen in. Behalve de Japanse puzzels, daarmee ben ik gestopt. Moeilijk zijn ze niet, het is invulwerk maar ik er te slordig in en halverwege blijk ik dan een fout te hebben gemaakt waardoor ik weer alles kan uitvegen. Sudoku's kan ik ook niet, zelfde probleem.

4 Het boek, Ik Zlatan, heb ik inmiddels uit. Het volgende boek heet, Niceville de vermissing. De omslag doet me geloven dat dit een mix is tussen Stephen King, Cormac McCarthy en Lee Child. Met evenveel actie als films van Tarantino en zo mysterieus als Lost. Helaas zeggen die namen mij niet altijd iets. In hoofdstuk een vindt een curieuze vermissing plaats van een 10 jarige jongen waarvan de wetenschap geen brood lust. Een week later wordt de jongen in catatonische toestand terug gevonden in een graf uit 1921. Zonder braaksporen. De vader pleegt zelfmoord met een welgemikt schot door zijn eigen hersens. Daarna heb ik het woord catatonisch opgezocht.

5 De giro d'Italia is afgelopen. Ik heb Contador zien aanvallen, zien winnen en zien leiden. Astana reed elke dag op kop van het peloton en eindigde met drie man in de top 10. Twee op het podium maar winnen zat er niet in. Alle afgelopen jaren dat een ploeg en masse hoog eindigde in het klassement bleek achteraf dat ze allemaal stijf stonden van de drugs. En bij Astana hebben ze een verzameling artsen in dienst met een dubieuze reputatie. Mijn conclusie na het LA schandaal is dat er niets is veranderd in de wielrennerij. Andere namen, andere ploeg, nieuwe drugs, dezelfde foute doktoren en ze fietsen nog steeds ongeloofwaardig hard.

6 omroep Max. Elke dag bezoeken drie echtparen met een B&B elkaars onderkomen. Ik kijk naar badkamers, bedden, vensterbanken en ontbijten. Een half uurtje op funda huizen bekijken is net zo vermakelijk.

7 Teleshoppen op RTL4. Het bestaat nog

8 24Kitchen. Rudolf bak taartjes.

Thuis

Hehe,.. Poehpoeh,..
Ik ben weer thuis na twee weken ziekenhuis leed en dat voelt goed. En niet zomaar goed maar om een heleboel redenen goed.

 Twaalf redenen waarom thuis zijn zoveel beter is dan een ziekenhuisleven.

1: Buitenlucht. Het is onvoorstelbaar dat je als patiënt niet wordt bloot gesteld aan buitenlucht. Zelfs gevangen hebben het voorrecht om 1 uur per dag te worden gelucht. Maar als patiënt leef je 24 uur binnen.

2: Ziekenhuiseten. Smaakloos, inspiratieloos, goedkoop, gortdroog vlees, stuk gekookte groente en nauwelijks keuze. 

3: Andere patiënten. De meeste patiënten hebben al genoeg aan hun eigen ellende. Ik heb een verzameling vieze geluiden, geuren en beelden op mijn netvlies staan die ik niet zal gaan verwoorden. Het is te ranzig voor woorden en ik denk dat u als lezer het prettiger vind om hier geen detaillistische verhalen van te lezen.

4: Snurkers. Een zaal, 4 patiënten, tenminste een notoire snurker.

5: Ziekenhuismatras. Lang leve mijn tweepersoonsbed.

6: De stank van stoma zakje dat wordt verwisseld.

7: Zeurende dementerend bejaarde die je constant met priemende ogen aankijkt.

8: Ziekenhuiseten.

9: Alarmen. Heel vaak gaat het alarm van apparaat af. En de verpleging heeft het zo druk dat ze dat ding niet a la minute kunnen uitzetten. Bliep, bliep, bliep, bliep, bliep, bliep, bliep, bliep, bliep. ....

10: Het ziekenhuis personeel is aardig en doet ontzettende hun best maar omdat het een grote organisatie is, ontkom je er niet aan om heel verschillende mensen te spreken. Drie zaalartsen, drie fysiotherapeuten, twee chirurgen, zeven voedsel assistentes en 14 verschillende verpleegkundigen.

11: Ziekenhuiseten. Ik kan dit niet vaak genoeg benadrukken. Lekker eten is een onbeschrijfbaar genot. Niet alleen het lekkere eten maar ook het vooruitzicht om de volgende dag weer lekker te eten. Het is niet voor niets een gezegde dat de liefde van een man voor een vrouw via de maag gaat. En andersom natuurlijk ook maar het gezegde stamt nog uit het pre-emancipatie tijdperk. Als patiënt krijg je al genoeg ellende over je heen, je eigen ellende, die van anderen plus de onlosmakelijke ellende van in een ziekenhuis liggen. Dat kleine hoogtepuntje van een smakelijke maaltijd elke dag kan nu net die oppepper zijn om het een beetje vol te houden.

12: En tot slot, thuis is er rust. Geen geluiden op de gang, geen geluiden op de kamer, geen gesprekken van andere patiënten en geen gekakel van andermans bezoek. In een ziekenhuis is 24 uur per dag medische zorg aanwezig. Een arts, apotheek, chirurgie, fysiotherapeuten en röntgen apparatuur is allemaal per direct beschikbaar. Maar herstellen en uitrusten gaat thuis veel beter. En ik ben nu niet hulpbehoevend meer. Ik moet weer op krachten komen en godzijdank kan ik dan in mijn eigen huis en in mijn eigen bed.

De operatie

Grote terugslag in fysieke gesteldheid,. Ik had gehoopt wat prettiger uit de operatie te komen maar het tegendeel is waar. Woensdag ochtend hebben ze vier uur onder algehele narcose in mijn lichaam gesneden en ik lag pas om half acht 's avonds weer terug op mijn kamer. Ik had het gevoel zes keer de marmotte te hebben gefietst. En wie niet weet wat de marmotte is, zes keer overreden zijn door een tram is ook wel een goede omschrijving. Ik was doodop en ik had vooral pijn in mijn buik. Ze hebben slechts een snee gemaakt terwijl er drie beloofd waren en die ene is het best vergelijkbaar met een keizersnede. Ik heb een kind gebaard, zo voel het ongeveer. De pijn in mijn buikspieren wordt veroorzaakt door het feit dat die doorgesneden zijn. Dat doen ze ook bij zwangere vrouwen. Ik kan nu ook meepraten met de bevallingsverhalen van vrouwen. En als ze me niet geloven kan ik altijd nog een jaap van litteken laten zien op mijn onderbuik, net boven het geslacht. Kijk, het was een tweeling.

Gisteren en vandaag is het nog steeds niet veel soeps. Ik heb last van koorts en bewegen gaat bijzonder moeizaam. Ik kan wel mijn bed uit maar na een half uur zitten op een stoel ben ik al weer moe. Straks ga ik poging tot een douche wagen. Ik hoop dat ik daar al voldoende kracht voor heb. Gelukkig zijn er ook wat lichtpuntjes. Ik heb geen last van misselijkheid gehad na de OK en ik heb geen hallucinaties gehad van de morfine die ik krijg toegediend. De stalen plaat die is gemonteerde zit volgens de foto netjes op zijn plek. De chirurg vertelde dat de ingreep volgens planning was verlopen en dat er geen groot bloedverlies is geweest. Slechts een halve liter. De pijn die ik nu ondervind zit hem vooral in de buikspieren en het been is niet zo heel pijnlijk. Ik hoop dat ik vanavond weer wat beter kan slapen en dat er dan weer wat vooruitgang in zit.

beproeving van sociaal gedrag

"Klop klop"
"Bezet, ik ben bijna klaar"
"Hoe lang nog ongeveer?"
"Als op ik op die toon wordt aangesproken, dan geef ik geen antwoord meer"
"Excuus. Zo bedoelde ik die niet. Ik wilde gewoon even hoe lang het nog duurde. Is dat 1 minuut, 5 minuten, 10?"
...

Stilte. Nou lekker dan. Mijn gesprekspartner aan de andere kant van de deur geeft geen antwoord meer. En ik wilde alleen maar weten hoe lang hij nog nodig had in de rolstoelen douche. Ik zat klaar met mijn handdoeken, washandje en zeep. Patiënt zijn in een ziekenhuis lijkt wel een beproeving in sociaal gedrag. Dit is niet het eerste 'gezellige' gesprekje dat ik heb gevoerd deze week. Het is vaak op mijn tenen lopen om patiënten niet voor de voeten te stoten. Nu snap ik ook wel dat niet iedereen hier in zijn goeie hum zit en er de pee in heeft met gebroken botten in het ziekenhuis te liggen en een revalidatie periode van weken in het vooruitzicht te hebben. Toch heb ik de indruk dat er ook meer dan gemiddeld aantal notoire zeikerds hier liggen. Ik heb dan ook medelijden met het verplegend personeel hier. Ik denk dat ik er niet goed tegen zou kunnen om zo vaak gezeur aan mijn kop te hebben. Gelukkig voor het personeel is het voor hun een baan en kunnen regelmatig naar huis en bij familie en/of vrienden wat stoom afblazen. Die keuze heb ik niet. Ik moet nog een weekje.

Nu ik erover nadenk, ik ben misschien ook niet even gemakkelijk. De dame die gisteren het voedselformulier kwam ophalen, was ook een beetje geagiteerd door mijn baldadige actie om er een grote streep doorheen te halen en de tekst, ik wil LEKKER eten, er op te schrijven. Het was natuurlijk niet haar schuld. De kwaliteit van het eten is aan de magere kant omdat er in hogere echelons is besloten om het goedkoper aan te pakken. De dames die het eten uitdelen krijgen wel als eerste de klachten. Daarom zal ik ook maar een poging doen om er hier het beste van te maken. Ik lig hier nog wel een week en als we nu allemaal ons best doen om het gezellig te houden dan is dat echt voor iedereen prettiger.

Ziekenhuiseten

Ziekenhuiseten is een term waar een negatieve connotatie aan hangt. Geen restaurant ter wereld zal dit ooit op zijn menukaart zetten, het stoot klanten af. Oh, je kunt hier ziekenhuiseten bestellen. Nou, dan zal de rest van de kaart ook wel niets zijn. Het zit hem ook in het woord ziekenhuis. Een ziekenhuisbal of een ziekenhuisdieet, nog twee van die woorden met een negatieve bijklank. Als je voor een net bestaand neutraal woord het woord ziekenhuis plakt dan is bijna direct een rottig ding. Ziekenhuismatras.

Ik eet nu al een week lang ziekenhuiseten. En ze doen echt hun best hier in het Antonius ziekenhuis om het goed te laten zijn. Er is keuze, de groente zijn niet tot pap gekookt. En we krijgen ook wel eens rijst ipv aardappels. Het zit hem vooral in de smaak. Wacht, dat moet ik anders formuleren. Het zit hem vooral in het totale gebrek aan smaak. Nagenoeg alles hier is kraak nog smaak. Zo stoot je niemand voor de voeten. Klachten als het is te pittig, of te zout, of ik lust geen basilicum. Die zullen ze hier niet echt niet krijgen.

Om bijvoorbeeld is een opsomming te geven wat ik de afgelopen dagen allemaal heb gehad.
- gemengde groeten: dat zijn doperwten, wortel, koolrabi en sperziebonen uit de diepvries Tien minuten gekookt, afgegoten en geserveerd. Er zaten nul kruiden in en de smaak was idem dito.
- kerriepuree die vakkundig met een ijslepel als mooie halve bolletje geserveerd waren. De puree was geel maar kerriesmaak heb ik niet kunnen ontdekken.
- tot prut gekookt spitskool. Mijn overbuurvrouw is er s nachts misselijk van geworden.
- gortdroge kalkoenfilet.
- komkommer salade zonder dressing of kruiden.
- zal ik doorgaan?

Er zitten ook dagen bij dat ze het wel lukt iets appetijtelijks voor te schotelen. Het vispotje, op smaak gebracht met zelf meegenomen sambal, was best lekker. Maar het menu voor vanavond is om te huilen. Ik kan kiezen tussen niet-lekker en smaakloos. Ik heb echt geen zin in prei a la crème of bloemkool met crèmesaus. Die gehaktbal met zigeunersaus hoeft van mij ook niet. Ik vermoed dat elke rechtgeaarde zigeuner zich tot op het bot beledigd zou voelen als die wist wat hier onder de noemer van zijn volk geserveerd werd. De kruidenpuree zonder kruiden ga ik ook links laten liggen. Het formulier voor het avond eten heb ik ook niet ingevuld. Een grote streep ontsiert nu het formulier, aangevuld met de tekst, ik wil LEKKER eten!!!

Wachten op mijn operatie in het Antonius ziekenhuis

Ik heb mijn meerdere erkend. Ik dacht dat ik notoire zeur was maar ik weet nu beter. Ik lig in het ziekenhuis met een gebroken bekken te wachten op mijn operatie en dat gaat nog een paar dagen duren. De pijn in mijn poot is te houden met relatief onschuldige pijnstillers en ik kan inmiddels met een rolstoel naar de wc en terug. Verder lig ik in bed mezelf te vervelen en probeer wat te lezen en spelletjes te spelen op mijn iPad. Op mijn kamer liggen drie anderen helende patiënten. Ze zijn een voor een zielig. Voor me ligt een man, die ook met wielrennen is gevallen en een nekwervel heeft gescheurd en een ander heeft gebroken. Hij moet nog 6 weken met een kraag omlopen die zijn nek fixeert. Naast me ligt een 90 jarige dame; ik weet niet wat zij heeft doorstaan maar ze klaagt zelden ergens over. Ook de wielrenner tegenover me, is vrij zwijgzaam. Rechts tegenover ligt mijn meerdere. Een dame van een 81 die het op alle fronten wint qua zeuren.

Ze is geopereerd aan haar bovenarm waar een groot litteken zit en gezien al haar blauwe plekken moet ze een rotsmak hebben gemaakt. Dat is reden genoeg om haar zielig te vinden. Maar toch kan ik voor haar geen sympathie opbrengen. Mijn negentigjarige buurvrouw mag niet op haar linkerbeen staan en ze zegt dat ze daarom een soort ooievaar is. Dat soort galgenhumor mag ik wel. En als haar dochter zegt, dat ze een rode neus heeft, zegt ze doodleuk dat ze een borrel is wezen halen. Ze blijft grapjes maken over haar ongemakjes zonder zeurderig over te komen. Maar de aan de geopereerde bovenarm dame is een vervelende oude zeur eerste klas. Ze moet naar huis en alles is voor haar geregeld. Ze woont alleen in een huis met trappen maar er komt een bed op de begane grond en er is hulp voor s ochtends en s avonds geregeld. Ik zou als een kind zo blij zijn om naar mijn eigen huis te gaan maar zij niet. Ze klaagt ook constant over de helse pijnen die ze moet doorstaan. In het ziekenhuis vragen ze standaard naar hoe goed het gaat met de pijn. Op een schaal van 1 tot 10 wordt gevraagd hoeveel pijn je hebt. 1 is pijnvrij, 10 is onhoudbare pijn. Ik heb haar nog nooit een cijfer lager dan 9 horen geven. En dan krijgt ze nog morfine ook. Ik heb ook inmiddels ontdekt hoe ze het doet. Het is eigenlijk heel makkelijk en doeltreffend. Om de paar zinnen wordt er iets kleins zielig verteld. Iets wat we allang wisten en verder geen relatie heeft met de rest van het verhaal wat ze vertelt. Van die dingen als, ja ik woon alleen, en oh ik heb zo'n pijn. En later weer, mijn kinderen wonen niet in de buurt, en hoe moet dat toch nu thuis. Haar kinderen heb ik hier ook nog niet gezien. Die hebben kennelijk ook geen zin in haar gejammer. En ze is echt topklasse hoor. Ze beheerst ook de tactiek van de krokodillentranen.

Een paar dagen later is de samenstelling op de kamer gewijzigd. Ik heb nu rechts tegenover me een dementerende bejaarde van 85 liggen die haar heup heeft gebroken. Een half jaar geleden was ze nog een deftige zelfstandige dame maar het verval is daarna heel rap gegaan. Ze is verward nu ze hier ligt. Ze wil haar bed uit wat natuurlijk niet mag en door het hek ook onmogelijk gemaakt. Ze liggen te sjorren aan het hekwerk van haar bed totdat ze doodop en hijgend terugvalt in haar kussen. De zusters krijgen haar niet stil en uiteindelijk krijg ze een sloot kalmerende middelen toegediend waar ze tot ver in de volgende dag van zal slapen. Naast me ligt een Marokkaanse man die zijn heup uit de kom heeft gehad. Zijn zoon is voorafgaand aan die operatie kleren komen brengen. Eerst dacht ik dat hij zelf geopereerd moest gaan worden maar hij legde uit dat het voor zijn vader is. De zoon in kwestie zag eruit alsof hij klaar is om aan de heilige oorlog te beginnen. Hij heeft een mega baard en gemillimeterd kapsel. Hij draagt een moslim hoedje en een djellaba over zijn spijkerbroek. Als de man s avonds is bijgekomen van zijn operatie komt zijn dochter eten brengen. Mijn vader eet alleen halal, verontschuldigt ze tegen de verpleegster. Halal of niet, het ruikt wel heerlijk kruidig. Veel beter dan dat laffe spul wat ik dagelijks van ziekenhuis krijg. Gelukkig heb ik wel voor elkaar gekregen om een glaasje wijn bij mijn eten te mogen drinken. Dat verzacht de ellende een beetje.