Sevilla Madrid in een Peugeot 208.

Ik sta in Sevilla bij het kantoortje van Europcar en ik lever mijn huurauto in.

"Did you like the car?"

"No, it was Frensh"

Ze kijken me een beetje vragend aan bij Europar. Dat was waarschijnlijk niet helemaal het antwoord wat ze verwacht hadden.

"What did you not like about?"

"It was a French car", herhaal ik. Dat lijkt me toch uitleg genoeg.

"I don't like Frensh cars", voeg ik er nog aan toe. 

Ik had eigenlijk een Polo gehuurd of een Corsa. Maar die zullen wel niet beschikbaar zijn geweest. Dit ding zal wel onder de categorie vergelijkbaar hebben gevallen. Maar daar ben ik het pertinent mee oneens. Een Duitse auto in deze categorie is zo'n drieduizend euro duurder. En dat verschil merk je in de afwerking. Welke auto had je dan vraagt het meisje van de administratie terwijl haar collega de auto aan het controleren  is. Een Peugeot 208 zeg ik. En dat vond je dus niks? Ja, zeg ik.

Ik mag de Peugeot niet. Het allerbelangrijkste wat ontbreekt is een fatsoenlijke motor. Het ding is niet vooruit te branden. Het is een 1,2l benzine motor en ik ben turbo diesels gewend en dat rijdt enorm veel prettiger. Als ik op het gaspedaal trapt, dan vraag ik me toch af. Het moet het goede pedaal zijn want hij remt niet en het toerental valt ook niet terug. Maar harder gaat het ook nauwelijks. En wat voor de motor geld, geldt voor de hele auto. Het is net speelgoed. Het is allemaal goedkoop. Als de de deur dichtvalt dan denk ik, wat is dat voor pisbakken staal? Het dashboard  is net een draaitafel uit een discotheek. Het stuur is minuscuul klein en de bediening van de cruise control begrijp ik pas na 50 km klooien. Deze auto is gemaakt voor jonge hippe mensen die van knopjes en gadgets houden. Niet voor een brompot zoals ik die van een beetje doorrijden houdt. De 208 is geen grote auto behalve het dashboard kastje dan. Daar kan een lunch in voor 10 personen. En verder ziet alles er goedkoop uit. Zo voelt het ook aan. Niet te hard op de knopjes drukken, straks gaat het nog kapot.  Nog 10000 km en alles valt uit elkaar van ellende. Zoiets.

Voor ik bij het kantoor ben van Europcar in Madrid heb ik een tijdje rondgedoold. Ze zitten namelijk net ergens anders dan alle andere verhuur bedrijven. In Sevilla moest ik ook al zo zoeken. Ik vind heel gemakkelijk Sixt en Hertz en Goldcar. Zij zitten allemaal bij elkaar net naast het station. Maar Europcar heeft zich binnen in net treinstations verstopt. Op zo'n plek waar je het net niet verwacht. Bij de perrons, naast de snoepautomaten. In Madrid moet ik de auto inleveren bij de Plaza de Castilla. Dat is bij de twee scheve torens. Meer dan dit wist ik niet vooraf. Ik zoek me een breuk in het drukke verkeer voordat ik de goede zijstraat van de goede zijstraat van de goede zijstraat vind. Vier keer verkeerd rijden en drie keer vragen.  En nu zit Europcar weer net  niet naast de ander verhuur bedrijven. Stelletje smiechten. Bij een verkeerd rij actie kom ik terecht in een file van ouders die hun kind van school halen. Het is een vreselijk puinhoop van dure BMW's, Audis en Volvos. Zeker geen goedkope wijk dit; en chaotisch tot en met. Iedereen wil hier met zijn grote auto precies voor de deur parkeren en hun kleine dreumes zo snel mogelijk in hun super veilige auto stoppen met overal gordels en 23 airbags. Het kind zou eens een stukje straat moeten oversteken. Levensgevaarlijk! Nogal onzin want door al die auto's die zich langs elkaar afwringen, staat het hele verkeer ramvast. Ik zou als kind vragen om op de fiets te worden opgehaald of dat ik zelf naar huis mocht lopen of fietsen. In deze puinhoop van duur blik wordt niemand blij.

Sevilla

Sevilla 

Toeristen kijken. In het park zitten en een boekje lezen. Ik geef twee 'interviews' aan scholieren die hun Engels mogen oefenen op toeristen. Waar ik vandaan kom, wat ik nog ga bezoeken en wat ik van Sevilla vind. Dat soort dingen. Er staat een rij bij het Alcazar; ik neb geen zin in een rij en struin de Barrio de santa Cruz in. Dat blijkt een oude wijk te zijn waar nu elk huis een restaurant is of een souvenirs winkel. Echte onvervalst handwerk. Potjes, borden, bekers, schalen, etc. Made in China. En honger heb ik ook nog niet. Ik struin even verder en kom in het tuinen van het Alcazar terecht. De zon schijnt aangenaam en de temperatuur is goed te hebben. Ik vind het hier wel prettig zo. Om het kwartier stroomt er een groep toeristen het park in. Ze luisteren quasi geïnteresseerd naar een gids en maken ondertussen foto's. Ze dragen gymschoenen, zonnebrillen, rugzakjes, korte broeken en t-shirts  in alle kleuren van de regenboog. Na vijf minuten zijn ze weer weg. Op naar het volgende toeristische punt. Een bankje verder zit een goddelijk mooie blondine haar huiswerk te maken. Dat is naast een desinteresse in cultuur en toeristische dingen een tweede reden om hier even te blijven zitten.

Madrid - Sevilla

Madrid - Sevilla.

De fietstest van de Spaanse hoofdstad naar de grootste stad van Andalusia. 

- 1049 km

- 9150 hoogtemeters.

- Negen etappes

-Een lekke band op het enige onverharde stuk (2 km) in de route.

- Steilste klim: 9 %

-Hoogste punt: 810 meter

- Langste rit: 192 km

- Kortste rit: 54 km

- Gemiddelde dagafstand: 117 km.

- Duurste hotel: 56,50 in Sevilla

- Goedkoopste hotel: 20 euro in Borba (Portugal)

- Weer: van heel koud (4 graden) tot koud en regen. Veel wind en dan voornamelijk wind mee. En na vier dagen koukleumen en in het lang fietsen dan ook eindelijk mooi weer. Strakblauwe lucht en 25 tot 30 graden. Ik heb weer ouderwetse wielrennersbenen en armen. Een onmiskenbare afscheiding tussen bruin en wit op de benen en armen.

- Mankementen aan de fiets. NUL. Op een keer lek na dan maar dat was op een rammelige niet-geasfalteerde butsweg, dus dat telt niet.

- Vragende blikken van wielrenners. Veel. Zeker de twee die ik bergop inhaalde. Wat komt me nu voorbij gefietst? Een wielrenner op een cyclocrosser met een beetje bagage dus.

- Eten? Menu del dias, tapas, tostadas con marmelade, café solo, café americano, dulces en nog heel heleboel kittekat's, twixen en andere versnaperingen om onderweg de honger te stillen.

De fiets is goedgekeurd. Hij mag mee naar Thailand.

Portugal

Portugal.

Mijn vijfentwintigste land. Ik ben voor de gein eens gaan tellen in hoeveel landen ik al ben geweest. Met Portugal staat de teller nu op 25. Ik tel alles mee. Ook Liechtenstein waar ik vorige zomer bijna een heel uur ben geweest. En ook Qatar staat op de lijst. Daar heb ik een paar uur zitten wachten op een vlucht naar Nepal. 

Mijn eerste indrukken van Portugal is onder andere dat het niet een soort extra provincie van Spanje is. Ze spreken Portugees en ik kan me beter verstaanbaar maken in het Engels dan in het Spaans. En het is hier leeg. Zulke grote stukken met grond waar niets te zien valt. Geen stadje, geen dorpje, geen boerderij, niets. Ik fiets van Merida naar Badajoz en daar steek ik de grens over. Dat is nog een heel gedoe. Het prulli prulli navigatie systeem van Garmin stuurt me over de snelweg. Ik ontdek echter ook een klein weggetje waarmee ik de snelweg kan ontwijken. Ik moet namelijk een rivier over en de enige brug lijkt wel de snelweg te zijn. Via een mini mini weggetje kom ik er echter ook. Ik moet wel twee keer van de fiets om een stuk water door te waden. Daarna weer mijn voeten afspoelen, voeten afdrogen en de wielrenschoenen weer aan. 

In het eerste dorpje dat ik tegenkom in Portugal ga ik 's middags iets eten. Het dienstdoende meisje spreekt Portugees en een beetje Engels. Ze heeft zwart haar, een tand staat een scheef en ze heeft een enorme bos hout door de deur. Het is geen schoonheid maar ze haalt wel  heel lekker eten uit de keuken. Vooral het toetje was smullen. Opgeklopt eiwit, verdeeld in lagen met tussen elke laag een hele zachte en zoete siroop. 

Koninginnedag

Koninginnedag
Ik ben Nederland ontvlucht en ben naar Spanje verkast voor 2 weken. Ik wil domweg niet in Nederland zijn tijdens de kroning. Ik kan me nog herinneren toen Willem-Alexsander en Máxima getrouwd waren en een toer door Nederland deden. Ze bezochten in 12 bezoeken de 12 provincies. Zo'n bezoek ligt vooraf al helemaal vast. Welke stad wordt bezocht, hoe de route loopt, welke verenigingen worden bezocht. Je bent als vereniging, stichting, school of winkelier wel of geen onderdeel van het bezoek en je zit wel of niet op de route. Ik kan me nog winkeliers en scholen herinneren die destijds geen onderdeel van het officiële programma waren maar wel net in de buurt zaten van het officiële programma. Kosten nog moeite werden gespaard in en poging om net koninklijke echtpaar toch naar hun te leiden. Volledig vergeefse moeite uiteraard. Maar zelfs bij het tiende bezoek was er weer zo'n malloot in het nieuws die een poging deed om de buiten het officiële programma om het echtpaar naar zijn winkel te leiden. Hij had toch inmiddels kunnen inzien dat dat niet werkt. En hij kreeg nog media aandacht ook. Te zot voor woorden.

En nu wordt Willem koning en Máxima dus koningin. Weer het hele land in rep en roer. Geen TV zender of radio kan nog normaal worden beluisterd of het moet gaan over dat stupide gedoe van de monarchie. Ik heb niets tegen Willem-Alexsander, ook niet tegen de schrandere vrouw die hij getrouwd heeft. Ik ben tegen de de monarchie. Een ongelofelijk archaïsch achterhaald idee dat niet past bij dit land. Nederland verdient geen monarchie, wij hebben recht op iets beters. Als er als iets over volksaard kan worden gezegd wat op zich al een eng woord is, dan laten wij Nederlanders ons nog misschien het best omschrijven als een volk met de nuchterheid van een fietsenmaker. Wij zijn een modern land, een vooruitstrevend land, een handelsnatie. Een staatshoofd die zijn functie ontleent aan zijn geboorte? Mijn moeder was het ook al dus ik ook. En we hebben het over de functie staatshoofd, dat s geen kinderachtige baan. Zijn we nu hier helemaal van de pot gerukt? Dit is goddorie de 21ste eeuw! Moet dat nu hier allemaal nog echt zo Middeleeuws er aan toe gaan?

Tot zover mijn tirade over het koningshuis. Veranderen kan ik het niet. Maar ik wil het ook niet van dichtbij meemaken. Daarom ben ik Nederland ontvlucht in de hoop om in de Spaanse zon wat fietskilometers te maken. Het weer zit de laatste dagen echter behoorlijk tegen al lijkt het nu aan de beterende hand te zijn. Ik heb vandaag lekker 80 kilometer over mooie wegen gefietst en heb 's middags heerlijk gegeten.

Asfaltwoede

Asfalt; kilometers lang nieuw ongebruikt asfalt. Europese asfaltwoede op de Spaanse hoogvlakte. Inktzwart rimpelloos met strakke witte lijnen. En waarschijnlijk allemaal betaald met Europese subsidies. En waarvoor; of voor wie? Verkeer is er niet. Op een verdwaalde fietser en twee auto's na.

Ik fiets vandaag vanuit Madrid over de Spaanse hoogvlakte. Dat was eigenlijk niet de bedoeling maar mijn uitgestippelde route zal vandaag geen doen zijn. Het is koud in Spanje en er is veel regen voorspeld. Als ik 's morgens uit Madrid vertrek is het 4 graden en veel meer dan 8 graden gaat het vandaag ook niet worden. De marathon van Madrid start vandaag en ik zie in alle vroegte de lopers zich naar de start begeven. Ze hebben het allemaal koud. Mijn uitgestippelde route van vandaag gaat over een pas van 1400 meter. Laat maar zitten dus. Ik kies voor een route met weinig regenkans en wind mee. Lange saaie wegen met links en rechts hetzelfde uitzicht. Gras. Ik houd van lange saaie wegen met wind mee. 192 km verder sta ik in Talavera de la Reina. Een monsterrit dus, over allemaal strak nieuw asfalt en een paar kilometer onverhard waar ik lek rijdt.

En als ik al dat nieuwe asfalt zie en het hele weinige verkeer dat er gebruik van maakt, dan vraag ik me toch af. Zijn ze niet een beetje doorgeschoten daar in Brussel?

Madrid Sevilla

Ik ga niet op vakantie; ik ga op reis.

Niet om nu te doen alsof ik een doorgewinterde wereldreiziger ben maar ik heb nog niet het gevoel dat ik op vakantie ga. Het is meer iets van op reis gaan maar dat klopt ook niet helemaal. He is vooral bedoeld als test. Een test van de fiets, een test van reizen met de fiets. Mijn vorige Thailand vakantie is zo goed bevallen dat ik alleen nog maar dacht. Dat ga ik vaker doen. Reizen met fiets en mijn eigen bagage meezeulen. Maar er kleeft een groot nadeel aan deze vorm van reizen. Ik hou niet van langzaam fietsen. Ik kan het ook niet. Ik hou sowieso helemaal niet van dingen die langzaam gaan. Ik kan niet tegen getreuzel; ik ben er allergisch voor. En als je gaat zoeken naar vakantiefietsers en de manier waarop ze reizen dan is er vaak maar een woord om dat te omschrijven. Het zijn pakezels. Het is heeft ook niets meer met fietsen te maken. Het gaat meer over massa's kilogrammen aan vracht op een tweewieler verplaatsen. Over bergen fietsen is godsonmogelijk. Dat soort gedoe wil ik dus perse niet. Het moet wel rap blijven gaan. Een fiets moet een krom stuur hebben en er moet snelheid mee gemaakt kunnen worden. Bagage is iets wat tot en minimum beperkt moet blijven.

En ik ben een wielrenner, geen kijk toerist. Ik doe niet aan culturele dingen, ik bezoek zelden musea, kerken of andere bezienswaardigheden. Ik geloof dat soort dingen wel. Ik ben meer van het dingen doen, niet teveel om me heen kijken en doorgaan. Blik op oneindig, verstand op nul en op de pedalen blijven rammen. Liever 130 km op een dag gefietst dan 60 km en overal moeten stoppen voor een of ander kiekje van een kerk, kroeg of mooi park. Deze vakantie ga ik mijn nieuwe fiets uitproberen. Ik vlieg op Madrid waar ik iets zeer zeldzaams zal gaan doen, namelijk een paar musea bekijken en dan stap ik op de fiets om naar Sevilla te gaan. Via een mooie omweg over kleine en grotere goed geasfalteerde wegen. En daarna weer naar huis. En in tegenstelling tot de eerder genoemde pakezels ga ik ook niet over onverharde bagger en buts wegen fietsen. Ik ben een asfalt junkie die van snelheid houdt.