Midden Vietnam

Als je het als toerist goed wil doen, dan moet je vooral niet teveel mijn blog lezen. Ik ben een slechte toerist, ik kan het gewoon niet. Ik heb wel de Lonely Planet van Vietnam aangeschaft en ik ben in Hue, Da Nang en Hoi An geweest, precies zoals de voorschriften het dicteren in de boekjes. Ik heb zelfs de Hai Van pas gedaan, blijkbaar was die bekend vanuit Top Gear. Op de fiets uiteraard. Maar een tien met een griffel zal ik wel niet krijgen voor mijn uitmuntende toeristen gedrag. Ik heb Hue, Da Nang en Hoi An afgeraffeld. In Hue en Da Nang geslapen en in Hoi An geluncht. Het uitgaansgebied van Da Nang gezien, het strand niet. En ik heb geen gids geboekt met een hopeloos Engels accent over de geschiedenis van Hoi An. Aan Hue heb niet eens meer een actieve herinnering. 

In de drie genoemde steden ben ik van de duizenden toeristen die zich met de Grab app van Banh Mi broodjes tent naar een koffiezaak laten vervoeren. Het is geen straf en de Vietnam egg coffee is super lekker. In wielertenu ben ik een bezienswaardigheid en buiten het toeristengebied ben ik altijd een bezienswaardigheid. Veel Vietnamezen lachen me toe en zeggen Hello. Ze zouden ook dolgraag een praatje met me maken, maar ze zijn de Engelse taal machteloos. Ik gedij gewoon slecht in een oud stadscentrum waarin elk huis een souvenir winkel, café, kledingwinkel, restaurant of massage zaak is geworden, bevolkt door karrenvrachten aan massa toerisme. Ik voel me gewoon meer in mijn element op een fiets op een berg met mooi landschap en de constante zorg genoeg te drinken en te eten. Plus op mijn eigen energie voorraad letten. Dat velen dat zwoegen op een fiets in de brandende zon met 37 graden maar als een stompzinnige vermoeiende bezigheid bestempelen, die conclusie snap ik. Maar waarom zie ik nul toeristen op de Trung Son Dong? Nul! Dat is een prachtige nieuw aangelegde weg door de bergen met schitterende vergezichten. En je kunt overal brommers huren. Staan dit soort dingen niet in de boekjes of zo?