NPO Super sport zondag

Morgen is super sport zondag. Dat betekent als ik de aankondiging van de NPO mag doen geloven dat ik de hele zondag in mijn luie zetel mag plaatsnemen om televisie te kijken. Nogal een nieuwe blik op sport is dit. Het WK bankhangen. Ik schijn morgen formule1, marathon, wielrennen, voetbal en shorttrack schaatsen te gaan beoefenen. Oh nee wacht,...er alleen maar naar kijken. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Eerst Max hard rondjes zien rijden down under, dan donkere Afrikanen met moeilijke namen langs de Maas zien rennen, daarna Mathieu zien winnen in Nederlands enige wielerklassieker, tussendoor Eredivisie voetbal en dan afsluiten met een bak Nederlandse medailles op een klein schaatsbaantje in Canada. De NPO lijkt ook redelijk overtuigd van de kansen van ‘onze’ jongens en meisjes. Nu maar hopen dat ze niet telleurstellen. Ik heb paaseitjes, chips en bier in huis gehaald. Dit dagje Nederlandse sport cultuur kan niet misgaan. Toch?

Behalve deze  sport cultuur heb ik deze week nog een poging gedaan om andere meer hoogdravende cultuur te ondergaan. Dat is is faliekant mislukt, ik ben vroegtijdig afgehaakt. Hoe ga ik dit nu netjes verwoorden? Hoe ga ik uitleggen hoe het gedrag van de dirigent op mij overkwam. En dan zonder het in het belachelijke te trekken. Ik zou me natuurlijk eerst simpelweg bij de feiten kunnen houden. De Mattheüs Passion wordt gespeeld in de Jans kerk in Utrecht en de zaal zit bijna vol. Het orkest dat voornamelijk uit strijkers bestaat, speelt twee melodieën tegen elkaar in. Volgens de theorie zou dit toch een  harmonieus effect moeten hebben. Mijn oren en brein snappen er echter niks van. Het klinkt echt voor geen meter. Het koor lijkt er dezelfde mening erop na te houden en probeert uit volle borst het orkest te overstemmen. Maar ook zij zijn niet eensgezind en zingen dwars door elkaar heen. Voor het orkest staat een dansende dirigent. Hij heeft er zin en voelt de swung van zijn orkest. Mij doet hem denken aan de hoofdpersoon in het nummer dancing fool van Frank Zappa. Hierin wordt een adolescent omschreven die wekelijks naar de disco trekt om te dansen maar er werkelijk niks van bakt en zichzelf alleen maar voor schut zet. Of zoals Zappa zingt: ‘they has a fit while I’ll commit my social suicide’. Gelukkig is er na een uur al pauze en kan ik ongemerkt de zaal uit sneaken.

Misschien ben ik toch meer geschikt om sport te kijken. Dat gaat me waarschijnlijk beter af. Maar ik denk dat ik ook van die cultuur lang niet alles gaan zien. Morgen hebben ze eindelijk eens geen hagelbuien voorspeld en de april herfst gaat wellicht plaatsmaken voor wat stabieler voorjaarsweer. Uiteindelijk zit ik toch liever zelf op de fiets in plaats van in de NPO sport zetel.    

Einde van een tijdperk

Voor alles is een eerste keer. Zo was vandaag de eerste keer dat ik op een klassieke Hollandse damesfiets met een te laag zadel in volledige wielertenu heb gefietst. Daarover straks meer. Het was ook de eerste keer kort-kort vandaag. En ook nog eens het einde van een tijdperk. Alle corona regels zijn opgeheven. In ruim twee jaar is 'ontzettend' veel gebeurd:
- Drie honderd en elf keer gefietst.
- Nul keer getest. Nou ja,.... Ik heb vaak een fles wijn open getrokken om te testen of het reukorgaan nog werkte
- Vijf keer op vakantie geweest.
- Eindeloos thuis gewerkt
- Een keer gewinkeld op afspraak
- Een nieuwe fiets gekocht
- Slechts een koers gereden
- Een slordige 29.000 kilometer aan asfalt onder de wielen gehad

Zonder corona had ik waarschijnlijk ook wel zo'n lijstje kunnen opstellen. Dan met iets meer vakanties en meer koersen. En misschien wel minder kilometers. Corona was mijn eerste wereldwijde pandemie. Dat mag ook wel meteen de laatste zijn. Ik heb er geen medische last van gehad. Ik heb alleen een nieuwe invulling aan het begrip saaiheid kunnen geven. Saai, saaier, saaist, übersaai, super saai, corona saai. Vandaag was ook de eerste valpartij in 2022. Ook dat hoeft van mij niet vaker. In de afdaling van de Amerongse berg draai ik net voor het inrijden van Amerongen linksaf. En toen lag ik op het asfalt. De voorband was lek geweest en de tubeless band bleek net niet genoeg latex te hebben om het gat goed gedicht te krijgen. Een slappe voorband en een bocht maken is een garantie voor een onzachte landing op de klinkers.

Godzijdank geen botbreuken en ik lazerde op de linkerheup waar al twee keer ijzerwerk in is gepropt. Slechts materiele schade in de vorm van kapotte kleding, schaafwonden en een voorwiel dat nu echt lek is. De fiets blijft verder ongeschonden. Ik besluit naar de fietsenmaker in Amerongen te wandelen. Dat is een paar honderd meter verder en die heeft vast een goede pomp. Plus een kraan om even de wond schoon te maken. Helaas haalt zijn compressor maar vier bar en  de band komt niet op druk. Hij is wel zo vriendelijk om mij een leenfiets te geven zodat ik met wiel en al even naar Leersum kan fietsen, drie kilometer verderop, waar een Cube dealer zit. Zo fiets ik dus op een stadsfiets met gewone pedalen in wieler outfit langs de provinciale weg. Nu moesten de e-bikes bellen om een wielrenner in te halen. Beetje omgekeerde wereld. Goed, de Cube dealer fikst de band,  nieuw latex er in, even het wiel richten en ik kan op de stadsfiets weer terug. Als ik weer op mijn racefiets zit, besef ik weer hoeveel prettiger dat fietst.

Mijn wensenlijstje voor 2022 staat nu op:
- Geen pandemieën meer
- Geen valpartijen meer
- En kan die mongool uit Moskou ook aub afgeknald worden?



Oh ja,.... en ik zit nu bij de HAP.  De schaafwond op de elleboog lijkt gehecht te moeten worden. 

Proefkonijn zonder mondkapje

Ze moet roepen van achter haar kassa anders kan ik haar niet horen. Ze staat achter een stuk plexiglas en maant mij om een mondkapje te dragen. Zelf hoeft ze dat blijkbaar niet. Ik ben een van de twee klanten in de zeer grote tank shop van Argos. Zomaar even een paar zoete snacks te scoren kan in Duitsland nog niet zonder een zakdoek voor je gezicht. Duitsers zijn gek.

 

Behalve dat sommige Duitsers gestoord zijn, ben ik dat ook. Ik gehoorzaam aan de wensen van Wahoo. Ooit dacht ik dat gadgets er voor de eigenaren waren. Inmiddels weet ik wel beter. Soms zijn mensen er voor de gadgets, en niet andersom. Ik was er voor mijn Garmin en nu ben ik er voor Wahoo. Ik moet er op wachten, het over de bol aaien, geduld ermee hebben en het met liefde behandelen. Als dank krijg ik geklier en ge-etter terug. Het is net een klein kind. Behalve dat ik er voor het navigatie speelgoed ben, heeft nu ook de firma Wahoo mij voor hun karretjes gespannen. Ik snap nog steeds niet zo goed hoe ik hier ingetuind ben.

 

Ik fiets vandaag een slordige 130 kilometer, een route vanuit Huissen langs Doetinchem, Emmerich, Kleef en een pontje over de Rijn bij Millingen. Dat pontje was overigens een gelukje. Het vaarde eigenlijk helemaal niet vanwege de winterdienstregeling. Maar de kapitein vond het blijkbaar toch te sneu voor die paar fietsers aan de kant om niet te varen. Het alternatief van de brug bij Emmerich of Nijmegen geweest. Dat is 17 km fietsen voor de brug bij Emmerich en 16 naar Nijmegen. Meer dan 30 kilometer tussen beide bruggen en slechts een klein fiets pontje dat niet in de vaart is. Je zal toch maar eens een vriendinnetje aan de andere kant van het water hebben wonen. Dat schiet ook niet op.

 

Ik heb een Wahoo die crasht. Op zwart gaat en na een aantal uur de weg kwijt is. Daar heb ik 280 euro voor betaald en ik wil een oplossing. Zoiets van, hier heeft u een apparaat dat wel werkt. Dat gebeurt echter niet. Ze hadden wel een kluitje voor me in de aanbieding en ze kenden ook nog wel een leuk kastje. Om het euvel opgelost te krijgen, heb ik in al mijn naïeviteit een support ticket aangemaakt bij Wahoo support. Nou ja,…. Eigenlijk was het mijn naïeviteit om naar 12GO te luisteren, de verkoper van het speelgoed. Zij kwamen met dat idee. De support van Wahoo zou namelijk echt support leveren. Wat ben ik toch ook goed gelovig. In de praktijk geeft Wahoo geeft support, maar stellen ze mij vragen en ze geven me opdrachten mee. Ik moet een boel vragen beantwoorden op welke fiets ik rijd, of de app wel of niet verbonden was, op wat voor soort wegen ik fietste en of ik hartslag meter had. Ik dacht nog, waar bemoeien jullie je mee? Als ze nou eens gewoon een werkend device opsturen of zo. Maar het kan nog bonter. Ze hebben mijn Wahoo met extra logging voorzien. En of ik dus even een tochtje kon gaan doen van pak hem beet 120 kilometers. Dan konden zij lekker in hun luie stoel blijven zitten en daarna de logs analyseren.

 

EN IK DOE DIT OOK NOG!!!

 

Mesjogge ben ik gewoon. Daar valt die Duitse cassièrre weer bij in het niet. Wahoo crashte zoals verwacht na drie en een half uur. Ik heb ook na afloop op de send log knop gedrukt. Maar dat log was binnen een vloek en een zucht verstuurd, terwijl Wahoo het had over een groot bestand. Dat loggen zal dus ook wel mislukt zijn. Nu breng ik het speelgoed echt terug naar de winkel, ze kunnen me wat.

 

TIP:

Koop geen Wahoo. Wahoo levert software die nog slechter is dan die van Garmin. En zoiets heet een grove belediging. De software van Garmin was bagger, Wahoo is de super overtreffende trap van troep.

 

Nog een tip:

Koop een landkaart.

Hallo omikron, dag Delta

Er is een nieuw soort puzzel uit. De naam heeft iets weg van de Sudoko, waarvan ik me nog steeds afvraag of ik de klemtoon wel goed leg. Toen ik de naam hoorde, dacht ik direct, wat voor vaag cijfer raadsel hebben ze nu weer bedacht in Japan. Elke krant heeft er nieuws over, zelfs teletekst pagina 101 staat er vol mee. Voor een sudoko heb ik ooit nog als vorm van tijdverdrijf een geautomatiseerde oplosser geschreven in java. Niet de aller moeilijkste sudokos kon die oplossen, daarvoor zaten er te weinig complexe algoritmes in verwerkt. Maar elke huis-tuin-en-keuken sudoko werd in minder dan een seconde opgelost. Hoe moeilijk zou een omikron zijn? Zo van, kan professor Moderna, Professor Jansen of doctor ingenieur Pfizer er snel oplossing voor bedenken? Of is dit meer een klusje voor de super computer AstraZeneca?

 

Waarom komt na Alpha, en Delta nu plots omikron? Welke logica zit daar nu weer in? Ik denk erover om een prijsvraag uit te schrijven om de naam van de opvolger van omikron te voorspellen. En de winnaar krijgt een vaccinatie bingokaart. Dan mag je alle prikken gaan halen. Moderna, Astra, de hele rataplan. Inclusief booster en booster++. Elke week een prikkie. En voor de vaccinatie wappies een gratis hangslot voor op je deur. Of one-way schroeven om de voordeur permanent mee dicht te timmeren. Die laatste wil ik ze ook wel gratis cadeau doen inclusief pizza bezorg dienst. Voor door de brievenbus.

 

Op teletekst staat nu: RIVM: ZEKER 13 OMIKRON BESMETTINGEN. De capslock bleef even hangen bij de teletekst redacteur. Wat hadden ze dan gedacht bij het RIVM? Dat we een corona variant de toegang zouden ontzeggen. We kunnen niet eens vluchtelingen tegenhouden om naar Nederland te komen. Waarom zou dat dan wel lukken met virus? Alle grensovergangen staan wagenwijd open en dan een lullig vluchtje uit Zuid-Afrika eruit plukken in een poging iets aan een virus variant te doen. Dat is gewoon lachwekkend. Misschien is het een beter idee om betere vaccins te ontwikkelen en de anti-vax-wappies op te sluiten. Of gewoon de boel de boel laten en alle ouderen en zwakkeren aan hun lot overlaten en lekker laten uitsterven. Dat is ook een 'oplossing'.

 

Omikron, 7 letters, 7 cijfers plus 7 speciale characters. Het had net zo goed een klein nieuw woordje kunnen zijn in de puzzel rubriek  van de Volkskrant

Oranje

Ik ben in Valencia om oranje olijven. En om in een bar te zitten die deels slager is. Om een placemat te krijgen waar de verschillende delen van het varken op staan vermeld. Dat je weet dat Paleta van de schouder komt en Carrilleras de kaken zijn. Niet geschikt voor vegetariërs, deze kroeg. Of veganisten. Of flexitariërs of andere eco hippies.

Het is ook handig als je Spaans spreekt of dat hun website werkt. Dat laatste is wel een irritatie dingetje. Tal van lekkere gerechten, echt keuze te over om God weet wat van het varken op je bord te krijgen, maar de site is helaas instabiel. Om de minuut wil de site zich herladen wat dan maar voor de helft lukt of er komt een pop-up in beeld die niet weg te swipen is. Een kaart, dat is iets van vroeger. Best leuk, die moderne techniek, tenminste als het werkt.

Gelukkig serveren ze wijn en varken. Ik schrijf nog wel een keer een sollicitatie e-mail op de website voor ze te fixen. Met als beloning een maand lang gratis tapas eten en wijn drinken.

Heeft iemand trouwens ooit oranje olijven gezien? Ik niet. Of ik begin kleurenblind te worden of ik heb iets gemist de laatste tijd in culinaire hoogstandjes.

De volgende kroeg is half wijnhandel en half kroeg. Ook geen slechte combi. Nu nog een kroeg die half kroeg is en half fietsenwinkel. Die combi zal wel eens lastiger te vinden zijn.

Zal ik garnalen fotograferen, of toch octopus? Misschien doen de olijven het beter, of de wijn, of toch maar de groente. Nee, allemaal nee. Ik wil dit niet.

De mercado central in Valencia is een mooi gebouw maar ook een plek waar ik me een super toerist voel. Het is namelijk in eerste instantie een markt waar je voedsel kunt kopen. Heel veel verschillende soorten voedsel en allemaal prachtig uitgestald. Elke kraam is een lust voor het oog en overal word mijn honger gevoel zo rond lunchtijd extra aangewakkerd. In tweede instantie is de markt ook een mooi gebouw in Jugendstil. Dat plus al dat mooie eten maakt het een soort super toeristen trekpleister. Nu ben ik ook een toerist en ook als zodanig herkenbaar. Ik heb welliswaar geen gymschoenen aan, maar wel een overhemd. Mijn mini rugzakje plus mijn gebrek aan boodschappentas verraad me. En als dat niet genoeg is, dan wel mijn onderzoekende blik de ruimte in.

Toch sta ik al in minder dan vijf minuten weer buiten. Het lukt me gewoon niet om de schroom van me af te zetten en foto's te gaan maken. Kopen ga ik hier niks en ik kan me domweg niet voorstellen dat een gemiddelde kraamhouder zit te wachten op een fotograferende toerist die niks koopt. Voor je het weet is Valencia een tweede Barcelona waar ze de toerist liever kwijt zijn dan rijk. Ik denk dat ik morgen een fiets ga huren en de stad uit fiets ik, op zoek naar een restaurant of een weg wat gewoon een weg is en verder niks.

Ik ben een slechte toerist, ik kan het gewoon niet.

Observaties in het park

Valencia rent,
Valencia jogt,
Valencia strompelt,
Valencia kuiert,
Valencia wandelt,
Valencia sprint, beweegt, voetbalt, laat de hond uit, loopt, loopt hard,  doet yoga en fietst in het park.

Valencia roeit niet. Op de negen kilometer lange droge rivier bedding kan niet meer geroeid worden. Overstromen kan de boel ook niet meer. Rennen in het park is mondkapjeloos. Wandelen ook. Alleen in de stad wordt gewandeld met mondkapjes. In het park kun je geen Corona krijgen of zo. Kinderen zijn er niet in het park, alsof er een leeftijdsgrens van 20 jaar en ouder bestaat. Een patrouilleerde politie auto is er wel.

Het is vooral aangenaam toeven hier met een strak blauwe lucht en 20 graden. Herfst ziet er een stuk minder doods en minder guur uit dan in Nederland. Ondanks het heerlijke zonnetje is de kledij nogal uiteenlopend. Roze lycra, korte broeken, lange fleece broeken, donsjacks, ontbloot bovenlichaam of een fluorescerende gele sport BH. Hou daar maar eens je ogen vanaf. Of twee verschillende sokken,  een ijsmuts en dikke winterjas. Ik zie één hardloper met een flesje water. De meeste anderen hebben een telefoon in de hand. Er zijn een paar kracht sporters bezig, er is een voetbalpot gaande, een rugby wedstrijd en een cricket wedstrijd. Maar rennen lijkt echt dé favoriete sport van de Valenciano. Ach, de wielrenners zullen wel buiten de stad in hun lycra pakjes bezig zijn. De krachtpatsers zitten in de sportschool en de tennissers staan op de gravel baan. Wat valt er eigenlijk anders te sporten in het park?

Een boekje lezen en mensen kijken, dat kan er ook.