morgen gaat het regenen,...

Gelukkig gaat het morgen regenen. Ik zie het als een groot voordeel. Dan hoef ik ook geen excuus te zoeken om niet hoeven fietsen. Ik vond het voor vandaag wel even genoeg. Morgen is de fiets- en wandelbeurs. Daarnaast is er ook nog de bike-motion en de e-bike experience. Die laatste twee hebben mogal kolderieke poeha marketingskreten. Wie noemt nu zijn beurs over racefietsen en ATB's Bikemotion? Of een beurs over e-bikes de e-bike experience? Waarom toch van die poeha namen? Als je een kaartje voor een van die beurzen koopt, dan krijg je de andere twee er gratis bij. Veel fiets porno dus dit weekend in Utrecht. En ook nog een beetje wandel gedoe en ook fietsbrommers. Die fietsbrommers kunnen me gestolen worden. Ik heb al een paar keer op zo'n elektrofiets gereden, zowel de snelle als de brave versies. Ik vind het allemaal niks. De hogesnelheids elektro fietsen zijn echt net brommers, de brave e-bikes zijn übersuf en de elektro ATB beschouw ik als ronduit gevaarlijk. Al die fietsen beginnen pas met ondersteunen  na een paar seconden. Je gaat trappen en twee seconden later grijpt de extra aandrijving pas aan. Het gevolg is dat je geen idee hebt wanneer dat ding begint te werken. Op een parkoers met een boel onstakels is het beter de ondersteuning uit te zetten, gewoon om te voorkomen dat je fiets net begint te versnellen als je op een boomstronk afstuift. De bike-motion, ook al zo'n vervelende naam, zou meer iets voor mij moeten zijn. Ik ben tenslotte van de racefietsen. Maar ik zoek niet echt een nieuwe fiets. De huidige is goed en de noviteiten die de fiets fabrikanten de afgelopen jaren geintroduceerd, vallen in de categorie oplossingen voor problemen die niet bestaan. Ik heb een kaartje voor de fiets- en wandelbeurs, daar zijn vaak wel leuke lezingen te volgen. Die bike-motion is een klein plusje. Even voor de lol kijken. En morgen gaat het regenen en het is beurs. Hehe poeh poeh, ben ik even blij dat ik genoeg redenen heb om de fiets niet te pakken.

Vandaag was goed voor 151 kilometer met een gemiddelde van 32 per uur. Pfffff,..... Eerst naar Sloten op de fiets met een beetje wind mee, dan 58 km koers en daarna nog 45 kilometer terug naar huis harken tegen de zuidenwind in die inmiddels aan kracht had gewonnen. Ik vind dat wel genoeg afzien voor een weekend.

Noviteit op Sloten

x

Nog zes nog zes nog zes ronden, nog zes zes ronden, nog zes zes, nog zes zes ronde, nog zes nog zes ronden. Heren, nog zes zes ronden te gaan. Twee en een halve minuut later, Nog vijf nog vijf nog vijf ronden, nog vijf  vijf ronden, nog vijf vijf, nog vijf vijf ronde, nog vijf nog vijf ronden. Heren, nog vijf vijf ronden te gaan. Twee en en halve minuut later.,..... Je kunt hem al raden. Dezelfde riedel maar dan met het getal vier. Ik vraag nog even met een sarcastische ondetoon aan de renner naast me, heb jij nu gehoord hoeveel ronden we nog te gaan hebben?

Dit weekend met voorjaarsweer in eind februari (global warming begint vroeg dit jaar.) bestond uit fietsen. Hoe anders? Ik ben erg weinig creatief in het bedenken van andere dingen om mijn vrije tijd mee te vullen. Ik heb gewoon geen fantasie of ik ben fiets-verslaafd, het is een van de twee. Mijn lange ronde van zondag bestond uit een rondje langs de usual suspects. Zeist, Amerongse berg, Defensie weg, Rhenen en via de Lekdijk terug naar Utrecht. Daar zat echt geen verhaal in. Hooguit dat ik een overstekende dame net niet aangereden heb. Zij schrok zelf net zo hard als ik. Haar mede-wandelaars waarschuwden haar, de renner voor me belde, maar het mocht niet baten. Ze stak gewoon de weg over. Conclusie, de remmen van fietsen werken top en de dame in kwestie kijkt voortaan weer wat beter uit. Een verhaal over hoe druk het was op de Nederlands fietspaden, dat gaat ook nogal saai worden. Het was druk, einde verhaal. 

Nee, het enige verhaal van die weekend was toch wel de wedstrijdspeaker bij de trimmerskoers op Sloten. Dat is een noviteitje en ik weet nog niet echt of dat nu een vooruitgang is. Uiteraard is het ook hier druk. Meer dan 100 renners aan de start. Met normaal februari weer, miezer en 6 graden, hadden we de 50 man misschien niet eens gehaald. Behalve de speaker die leven in de koers in probeert te schreeuwen, las ik ook nog een andere vernieuwing op de site van WV Amsterdam. Het schijnt zo te zijn dat de in de loop der jaren het aantal deelnemers en de kwaliteit van de renners een vlucht heeft genomen. En dat het laagdrempelige karakter van de koers hierdoor is verdwenen. Nou vind ik zelf al jaren dat er veel teveel renners meedoen die harder kunnen fietsen dan ik. Een beetje op de kop gaan sleuren en wachten totdat de rotte appels er aan de achterkant afvallen is typisch is wat alleen in mijn dromen lukt. In de realiteit ben ik eerder blij dat ik net geen rotte appel blijk. Maar omdat het blijkbaar te rap gaat en de deelnemersaantallen blijven stijgen, komt er in april een soort B-trimmers koers. Nou vind ik zelf eigenlijk altijd al dat de trimmerskoers een soort kneuzenkoers is. Voor mensen die geen licentie hebben, maar toch af en toe een wedstrijdje willen rijden. Een lager niveau dan dit is er niet. Ok,..echt langzaam gaat het nog steeds niet, maar de koers is zo'n 55-60 km lang en doorgaans ligt het gemiddelde iets boven de 40. De licentiehouders rijden een uurtje later. Zij rijden 10 km meer en hun gemiddelde ligt vaak 2-3 kilometer hoger dan het onze. Dar klinkt wellicht niet veel rapper, maar 60 km aan 42 rijden is toch echt wat anders dan 70 km aan 45 rijden. Maar ik lees op de site van WV Amsterdam ook dat de nieuwe B-trimmers koers ook toegankelijk is voor de renners die het bij de huidige trimmerskoersen nog te rap vinden gaan. Ik pas daar nog even voor. Vooralsnog lukt het me meestal redelijk makkelijk om in het peloton mee te kunnen fietsen. Ook vandaag. Eigenlijk wil ook wel even op kop fietsen, maar zie maar geen mogelijkheid om voorin te geraken. Er zitten nog een renner of 70 voor me die niet even netjes aan de kant willen gaan of zo.

Goed, dat gezegd hebbende over de nieuwe kneuzenkoers. De wedstrijdspeaker was dus ook nieuw. En er zitten ook pluspunten aan. Ik weet nu tenminste een beetje wat er op kop gebeurt. Dat zijn van die dingen die me normaal gesproken totaal ontgaan als ik ergens op P50 fiets, in de buik van het peloton. Er kan zomaar een kopgroep van 6 man weg zijn en alleen als je vooraan reed en de slag net gemist hebt, weet je dat soort dingetjes. En gecommuniceerd wordt er niet. Bijna niemand zeg ooit een woord tegen elkaar tijdens de koers. Net alsof het verboden is, want nadien wordt er wel nagepraat. Nu weet ik dat er soms ontsnappingspogingen zijn van een of twee renners of dat er een scheur in het peloton dreigt te ontstaan. Niet dat ik er verder iets aan kan doen. Op P50 in de buik van het peloton ben ik sowieso machteloos. Tenzij ik natuurlijk met 50 per uur langs een voortrazend peloton naar voren knal. Ja,... dan wel maar over die actie kan ik vooral goed dromen. In de praktijk heb ik daar zelden de benen voor Toch ervaar ik dat geklets van die speaker elke ronde wel positief. Behalve dan de geouwehoer over het aantal rondjes op het einde. Dat was net iets teveel enthousiasme.

Zwitsers kunnen echt niet koken

Alles wat ik aan vooroordelen omtrent de Zwitserse keuken heb, blijkt plotsklaps weer waar. Het is echt niet te vreten. Compleet smaakloos, inspiratieloos en ongezond. En vandaag zelfs zo erg dat al na een hap mijn eetlust verdwenen is. Ik hoef ook geen ander gerecht van de kaart. Geen honger meer. Hoe is het toch mogelijk om zo'n gerecht op tafel te krijgen? De ingrediënten zijn nog niet zo eens heel erg slecht. Kaas, witte wijn, knoflook, aardappels. Daar houdt het overigens ook bij op. Overige smaakmakers zijn er niet. Groenten ook niet. En ook geen vlees. Gesmolten kaas, gekookte piepers en brood. En dat was het dan. De Zwitserse reputatie dat het werkelijke voedsel barbaren zijn, is vanavond voor de volle honderd procent bevestigd.

Ok, voor het geval het nog niet duidelijk is, ik eet kaasfondue. Zwitserse kaasfondue. Niet dat ik daar nu bewust voor gekozen heb, maar ik zit in Zürich voor een weekje. Geen vakantie, werk deze keer. En uiteraard nemen onze Zwitserse gastheren ons mee naar hun typische restaurant. Vooraf weigeren leek me ook nogal bot en tenslotte wil ik eigenlijk altijd wel de lokale keuken proeven. Al bij de entree van het restaurant slaat de lucht tegen mijn longen. Een zurige penetrante lucht die inademing direct tot een kwelling vervormt. Het menu bestaat uit kaasfondue, kaasfondue en kaasfondue en mocht je iets anders bestellen, de rest van het restaurant gaat wel voor de fondue dus je ontkomt niet aan de misselijkmakende lucht. Ondanks de lucht, ga ik mee in de kaasfondue bestelling. Als het spul eenmaal op tafel staat, neem ik een hap en ik weet direct genoeg. Eetlust totaal kwijt en nu nog netjes opmerken dat ik het maar niks vind. Ze bieden me aan wat anders te bestellen, maar ik heb echt nul honger meer.

Kaasfondue? Welke chefkok heeft zich ooit hier tegenaan bemoeid? Aardappelen, brood, gesmolten kaas en that's it. Niks geen groente, geen vlees, geen kruiden. Super goedkope ingrediënten, maar in Zwitserland vragen ze voor alles de hoofdprijs. Onze Zwitserse collega's zijn ook de enigen die met smaak eten. De rest van het Utrecht gezelschap bestelt iets anders, eet in kleine hoeveelheden mee van de berg gesmolten kaas, of speelt het recalcitrante kind van vier dat niks lust (ik dus). En tijdens de vorige Zürich trip hadden we juist erg goed gegeten, ik had mijn vooroordelen weer even in de kast gedaan. Onterecht dus. Gisteren zaten we in een Cambodjaans restaurant, dat was wel echt lekker, vandaag dus echt Zwitsers. Goede raad aan elke foodie, vergeet Zwitserland. Rij er met een grote boog omheen en rij door naar Italië. Of vlieg naar Azië, ga desnoods walvis eten in IJsland, of ga naar de Ikea voor zweedse balletjes. Echt alles beter dan verzuurde kaaslucht in een propvol restaurant in Zürich.

Volgende keer doe ik nog wel een positief blog over fietsen, maar ik moest even deze frustratie kwijt. 

Ik blijf hier

Ik blijf hier. Fuck maar een eind omhoog met die vlucht van morgen vroeg. Ik blijf hier. Ik wil niet terug. Ik wil niet terug naar Nederlands winterweer, ik wil geen kou, geen Noord-Westen wind, geen staal grijze luchten, geen gemiezer. Ik hoef die onzin niet. Het is het einde van mijn vakantie en ik geen barst zin om terug te gaan. Het is vooral dat vreselijke weer waar ik het meest tegenop zie. Het is hier overdag 30°C. DERTIG!! En 's nachts koelt het af naar twintig zodat je in een korte broek door de straten van Chiang Mai kunt flaneren op zoek naar iets lekkers. En voor de keuken blijf ik ook hier. Ik eet al vier weken Thais en het verveelt voor geen meter. Ik hoef niet persé echt brood te proeven of een bak yoghurt leeg te eten. Ik hoef ook geen wijn, te warm voor hier en ik ben groot fan van Chang bier. Elke dag een fles van 0,6 liter. In Nederland hebben ze alleen maar van die kleine blikjes.

Ik blijf gewoon. Punt uit. Ik zeg mijn baan op, verkoop mijn huis en ik zoek een Thaise vrouw. Ik ga Thais leren en elke dag pad thai eten. Ik ga elke dag fietsen in een warm zonnetje. Ik ga net zolang trainen totdat ik hier de lokale Strava tijden aan gort heb gereden. Ik zoek een baan als lokale fietsenmaker of IT nerd. Als het maar genoeg schuift om mijn verblijfsvergunning, huis en onkosten mee te vergoeden. Als ik hier blijf, hoef ik nooit meer handschoenen, een warme jas aan of een Siberisch muts op. Nooit meer zwarte pieten discussie en altijd mooi weer.

Ik blijf hier!

Rondje Samoeng en vage Strava dingen

Gisteren gesmokkeld door een busje te pakken om de stromende regen te ontlopen, maar vandaag weer gewoon noest op de fiets zitten raggen. Tijd voor het Samoeng rondje, een welbekende route voor Chiang Mai fietsers. Een kleine 90 km lang plus een paar serieuze klimmen. Het is best opvallend hoeveel mensen hier al tijden door Strava hebben laten klokken. Voor een niet echt fietsland vind ik het best opmerkelijk dat ik op sommigen segmenten op P698 sta van de 2871 geklasseerden. Bovenaan deze lijst heb ik weinig te zoeken. Die worden ingenomen door kleine lichtgewicht Thaise wielrenners op weeg-niks fietsjes. Daar is niet tegenaan te trappen.

Iets anders wat op Strava gebeurt is dat ik kudo's krijg van Dumitru Emil. Huh? Ik snap daar echt de ballen van. Hoe heeft die gast mij gevonden? Zijn laatste Strava activiteit was op 11 november vorig jaar. Een stukje hardlopen door het park. En zijn vorige Strava activiteit is exact hetzelfde rondje en die daarvoor ook. En dat park ligt in Boekarest! Nog geen 10 minuten na het posten van mijn rit, heb ik kudo's van een compleet onbekende Roemeen. Zit Strava een beetje te zieken of is die man hier op vakantie en heeft die mij zien fietsen met een Garmin op mijn stuur? Het eerste vind ik nog waarschijnlijker. Want welke zieke geest zou het in zijn hoofd halen om expres te speuren of er een of andere wielrenner in de buurt is om kudo's aan te geven? Vooropgesteld dat de man hier op vakantie is. Als hij gewoon thuis is in Roemenië, dan wordt het allemaal nog onwaarschijnlijker. Het lijkt er eerder op dat een stukje kunstmatige intelligentie software voor het automatisch genereren van kudo's van slag is. 

Pai - Chiang Mai

Eigenlijk was het de bedoeling om de route van Pai naar Chiang Mai op de fiets te doen. Eigenlijk is het nu ook de droge periode. Beiden blijken niet waar en daarom heb ik vandaag een stukje met de bus gedaan. Een beetje makkelijk natuurlijk, maar ik had geen zin in 130 km door de regen in de bergen te fietsen. Afzien is leuk, maar dit vond ik net even iets te gortig.

De tropische storm Paduk die veel overlast heeft veroorzaakt in het zuiden van Thailand, is nu langzaam noordelijker aan het trekken en vandaag was het noorden van Thailand aan de beurt om de rest van de regen te lozen. Een storm is Paduk niet meer, veel regen geeft het wel. Heel veel regen, in Pai was voor vandaag 15 mm voorspeld. Plus overstromingen, dat kregen we er gratis bij. Ik had natuurlijk de route ook gisteren kunnen doen, maar mijn lichaam was toe aan rust en schone kleding had ik ook niet meer. Nog wat langer in Pai blijven leek me ook niks. Ik had dat toeristen dorp wel gezien en ook morgenochtend zou het nog regenen. Pas 's middags in Pai weggaan, zou alleen maar gehaast in Chiang Mai betekenen.

Daarom heb ik maar eens lui gedaan en een busje gepakt, fiets op het dak en terug naar Chiang Mai. Misschien morgen of overmorgen nog de Samoeng ronde fietsen. Dat schijnt een rondje van 90 km te zijn. Dat klinkt wel als een goed toetje.

Nog meer Pai

Een van de favoriete kledingstukken van de moderne Pai hippie is de luierbroek. Ik zou niet weten hoe ik dit anders zou moeten omschrijven. Het is een broek met weide pijpen maar die wel nauw sluiten bij de enkels en het kruis hangt ergens op je knieën. De stof is vaak een bont gekleurd geheel van versieringen, vaak olifantjes of boedha-achtige dingen. Ik heb nog geen lokale thai erop betrapt dezelfde kleding te dragen.

Als een paar enkelbandjes en teenslippers niet alternatief genoeg zijn, dan is er nog de mogelijkheid om blootsvoets te gaan. Het zijn maar enkelingen die dit doen, maar ze hebben al wel de meeste fases van veralternatievering doorstaan. Ze hebben de tattoos, een piercing, gekleurd haar en een knotje (ook mannen). Wat zou eigenlijk de volgende stap zijn? Als schoenen niet meer tellen en blaren je in een hoger karma brengen. Wat moet je dan nog meer doen om je af te zetten tegen gangbaar gedrag en bijpassende kleding?

Ik denk dat ik te oud ben om deze vraag te beantwoorden. Zoiets is meer iets voor pubers. Die lopen ook rond in kapotte broeken. Wat ik ook voor raars zou bedenken om je recalcitrant te gedragen, in een poging een statement te maken dat je bestaat en er toe doet, het zal altijd worden afgedaan als fout. Ik ben de pubertijd ver voorbij, ik val definitief in de categorie oud en niet meer jong van geest. Zelfs als ik zou voorstellen dat het een tof idee is om half Zuid-Oost Azië te doorkruisen op een racefiets, dan nog zou ik door zo'n hippie worden aangekeken met zo'n blik van, nee dat is iets voor oude mannen. Een beetje hipster is wellicht meer bezig de over de volgende kleur van zijn baard te filosoferen.