De balans na 4 weken fietsen

1822 km
19 fietsdagen
96 km per dag
3 landen, 3 visa stempels in mijn paspoort
Nul corrupte ambtenaren bij de douane
Ho Chi Minh, Phnom Penh en Bangkok
32 uur massage in benen
Noedelsoep, rijst en pad Thai als brandstof
Plus heel veel ijsjes, fruit, nootjes, water, cola, milkshakes, yoghurt drankjes en wat al niet meer
Warm, heel warm
5-6 liter water per dag op de warmste dagen
Stuiter asfalt, gravel, snaar strak asfalt en butswegen
Drie pontjes en heel veel bruggen
Bergen? Nauwelijks
Brommers, ontelbaar veel brommers in Vietnam
Cambodja was in veel opzichten een aangename verassing
Vietnam was in veel opzichten een domper
Thailand was zoals verwacht, een heerlijk vakantieland
Nul mankementen aan de fiets
Nul lekke banden (YES! Schwalbes)
1001 kinderen die vriendelijk hello riepen in Cambodja
1 bidon kwijt geraakt
2 zonnebrillen versleten
6 keer kleding laten wassen
Nul valpartijen
Top snelheid 72,9 kmh
Agressieve honden? 2 stuks
Hoogtepunt van mijn vakantie? 144 kilometer kunnen fietsen, wetende dat ik mijn conditie weer terug heb
Last van mijn heup! Noppes


Hoezo bekkenbreuk?
Hoezo een vooruitzicht van een jaar aan revalidatie? Niks ervan!

From Ho Chi Minh City to Bangkok on a bicycle. YES!!! Ik kan net nog.

Kerstmis op Ko Si Chang

Gisteren heb ik me een ongeluk gezocht naar mijn hotel in Sri Racha en vandaag op eerste kerstdag zit ik op Ko Si Chang, een klein eilandje op een dik half uur varen van de kust. Kerstmis in Thailand is zo gek nog niet. Het heeft tal van voordelen. Geen Christmas van Wham hoeven aanhoren en geen kerstversiering te hoeven zien die de elektriciteitsrekening doet ontploffen. Ook geen kerstfilms, diners of van die andere gezellige dingen waar ik doorgaans niet zo goed in ben.

Dat van dat hotel gisteren was trouwens niet grappig en weinig bevorderend voor het vertrouwen in mijn eigen oriëntatievermogen. Ik had een hotel geboekt in Sri Racha met de zeer cliché naam Seaview hotel. Het ligt dan ook echt aan de kust aan de drukke lange straat langs de kust. Hoe moeilijk kan het dan toch zijn dit te vinden? Toch ben ik er bijna een half uur zoet mee geweest. Hetgene wat me behoorlijk op het verkeerde spoor zette was de straatnaam die ik in de mail van booking.com vond. Die straatnaam was op de open streetmaps en maps.me totaal onbekend. Die hoofdstraat langs de kust is namelijk nogal lang en als ze de goede zijstraat erbij vermelden, zou dat al een stuk hebben gescheeld. Gelukkig staat er ook een plattegrond van het stadje in de lonely planet waar ook mijn hotel op staat vernoemd. Nu moet ik het toch kunnen vinden. Maar helaas leek dat plattegrondje toch niet echt op de open street maps in mijn Garmin dus ik kon het hotel niet goed aanwijzen. Dan maar een paar keer die hoofdstraat op en neer fietsen en dan zie ik het vanzelf wel. Geen idee waarom maar ik presteer het om in totaal drie keer er langs te fietsen zonder het hotel op te merken.  Dan toch maar eens vragen. Niet mijn favoriete oplossing want aanwijzingen van Thai zijn niet altijd even helder. Als ze het weten, sturen ze je de goede kant op en als ze het niet weten, dan sturen ze je ook een kant op. Gelukkig vind ik daarna het hotel vrij snel. En het lag dus echt in die hoofdstraat en de gevel laat niets te wensen over omtrent het feit dat dit het Seaview hotel is. Ik was er met mijn hoofd niet even bij, denk ik.

Over Ko Si Chang kan ik beter het beste niets schrijven. Niet dat dit blog duizenden lezers per dag trekt maar ik zou het heel heel erg prettig vinden als alle Thailand mongool toeristen dit nooit zullen ontdekken. Het is hier heerlijk rustig, weliswaar zonder idyllisch langgerekte witte standen maar wel met hele mooie baaien en schitterende vergezichten. Een dagje naar een eilandje, brommertje rijden, seafood eten en ergens een plons nemen. Kerstmis vieren in Thailand? Ja, dat kan dus. Of eigenlijk juist niet. Het is dan weliswaar eerste kerstdag vandaag maar ik word er aan niets door herinnerd. Ik zie alleen maar zon, zee, een hobbelweg langs de kust en een lunch met inktvis en garnalen.

Rondje Thailand vanuit Benidorm

Vandaag fiets ik een rondje van 93 km zonder bagage. Ik ben al dicht bij mijn eindbestemming van Bangkok en ik hoef niet veel kilometers meer te maken maar ik heb nog wel wat dagen aan tijd over. Ik doe daarom een rondje Thailand vanuit Benidorm (zie vorige blog) om weer terug te komen dus in Benidorm.

Zodra ik de badplaats en het massa toerisme verlaten heb, kom ik weer in het Thailand dat ik ken. Beetje rommelig, veel pick-up trucks, brommertjes, her en der voedselstalletjes en een warm zonnetje dat door het wolkendek heen brand. En vooral heel erg rustig. Geen massa's volk meer, geen gekke zwembanden en geen heisa meer. Lekker fietsen en er zit weer eens wat klimmen in de route. Niet dat het echt steil is of dat de klim lang duurt en het trippel binnenblad hoef ik niet te gebruiken. Maar het landschap glooit wel een beetje zodat ik toch wat hoogtemeters maak en in een afdaling even 55 in het uur fiets. Na een kilometer of 60 moet ik volgens mijn berekende route door een hek heen fietsen waar een soldaat wacht staat te houden. Even denk ik dat ik een stuk terug moet fietsen en dat ik er niet door mag. Maar als ik passeer, schiet de soldaat in de houding en salueert me alsof ik zijn meerdere in rang ben. Even daarna fiets ik langs het strand met een pittoresk uitzicht over de baai, een paar eilandjes en een dorpje in de verte. Het zijn van die momenten dat ik denk, wat heb ik toch een K-leven. Yeah,..... Niet dus.

In het dorp eet ik een bord pad Thai weg en een grote kan water. De laatste 20 km van de route gaan over een drukke weg. De zee ligt links van me en ik zie het ene resort na het andere. Luxe, luxer en über luxe. Mega wolkenkrabbers en luxe entreepoorten bepalen hier het zicht op zee. Na 93 kilometer ben ik weer in Benidorm waar ik onder de douche het vuil van benen afspoel. Zo, straks nog een een voet massage en wat eten en mijn dag was weer goed.

Fout, fouter, überfout, Pattaya fout

Fouter dan Pattaya fout kan niet. Alles aan deze badplaats ademt een onsmakelijke geur van goedkope aftershave en glijmiddel. Het is een walhalla voor op-sex-beluste mannen op leeftijd. Het is gewoon ranzig. Hebben sommige wijken in Bangkok een foute naam; Pattaya wint het dik op punten. Walking street vormt het hart van de foute beurt in Pattaya waar het wemelt van bars met dames van lichte zeden, gogo-bars, tatoe shops, foute 'massage' tenten en stripclubs. Ik wist dat het fout was maar in werkelijkheid aanschouwd, bleek mijn reisgids deze keer geen millimeter naast de waarheid te hebben gezeten.

En kleine vertaling van wat mijn lonely planet te melden had over deze badplaats:
"Pattaya is een snel ademende, testosteron opgefokte badplaats voor vakantie hedonisme. En het laat geen tekenen van zwakte zien. Waar er vroeger nog veel Thaise resorts waren, bezocht door lokale Thai is er nu een instroom van Oost-Europese en Russische toeristen. Tijd voor Pattayagrad. Het zijn de verenigde staten geweest die bijna een halve eeuw geleden de vissersplaats hebben omgevormd tot een bruisend toeristen mekka voor iedereen die op zoek is naar zon, zee en sex. Pattaya is dus een soort erfenis van de Vietnam oorlog waar uitgebluste Amerikaanse soldaten op zoek kwamen naar goedkoop vertier".

Een gevalletje snel doorheen fietsen, even op in me laten werken en dan snel door naar Jomtien waar ik een hotel had geboekt. Volgens diezelfde reisgids zou Jomtien namelijk een stukje rustiger zijn. Laten we het inderdaad houden op een 'stukje'. Gogo-bars heb ik er nog niet gezien, foute massage tenten vooralsnog ook niet. Maar echt een paradijs voor ouders met kinderen? Nee, dat allesbehalve. Daarvoor lopen er hier toch teveel foute oude dikke mannen rond met hele jonge Thaise meiden. Mannen die eigenlijk naar Benidorm zouden gaan maar inmiddels gescheiden zijn. En veel Russen, die lopen hier ook rond. Menu's zijn er nu in drie talen. Onbegrijpbaar Thais, onbegrijpbaar Russische en beter begrijpbaar Engels. De Russen pik je er overigens direct tussenuit. Het lijkt wel alsof ze volgens een bepaald stereotype zijn gebouwd. Russische mannen hebben kort haar, een bloemkolen kop en kijken doorgaans vrij bozig. Ze lopen alsof ze op weg zijn iemand in elkaar te slaan. Vuisten als handen en een tred met een missie. Russische vrouwen lijken rechtstreeks uit de jaren 80 te zijn ontsnapt. Geblondeerd, permanentje en een bloemetjesjurk uit een tweedehands kleding winkel.

Is Pattaya dus de moeite? Nee, absoluut niet. Jomtien dan? Eigenlijk ook niet. Alles is hier gebouwd voor toeristen en er zijn alleen maar buitenlandse toeristen en geen Thaise toeristen. Het is net Benidorm maar dan ergens anders. En net zoals Benidorm geen Spanje is, zijn Pattaya en Jomtien geen Thailand.

Thais Engels

Kennis van het Engels van de lokale bevolking verbetert naarmate mijn reis voortduurt. In Vietnam was het vaak niet veel soeps en in Thailand spreken veel mensen een mondje Engels. Daarnaast spreek ik zelf ook een paar woorden Thais zodat er niet constant een spraakverwarring is. Maar er zijn bepaalde hele eenvoudige woorden waar ik maar niet aan kan wennen. Door heel Thailand spreken ze Engelse woorden menu en vegetables bijzonder curieus uit. En ze doen het echt fout; de goede uitspraak kennen ze niet en als ik die twee woorden op zijn Engels uitspreek, kijken ze me totaal verwonderd aan.

Wat kan nu er toch zo moeilijk zijn aan het woord menu? Twee lettergrepen en een klemtoon en ze snappen niets van de Engels uitgesproken versie. In het Nederlands ligt de klemtoon van menu op de u. In het Engels is dat net even anders en ligt de klemtoon op de e en dat is een harde e zoals in de eerste e van 'hetze' en de u spreek je uit als een soort oe. Vraag om 'the menu' en ze kijken je aan alsof ze water zien branden. Pas als ik het woord menu op zijn Nederlands uitspreek, begrijpen ze me. Maar het woord vegetables is veel koddiger. In het Engels ligt de klemtoon op de eerste e wat weer een harde e is net zoals in de e in het Engelse menu. Maar ze weten hier heel wonderlijk de klemtoon verkeerd te leggen. Deze leggen ze namelijk op de tweede e van vegetables. Het vergt redelijk wat oefening om dat zo uitgesproken te krijgen, vegétables. Maar inmiddels begrijp ik ze als ze proberen uit te leggen of er vegétables in mijn noedelsoep moeten. Yeah, antwoord ik dan. Please, some végetables.

Thailand versus Cambodja versus Vietnam.

Ik heb inmiddels Cambodja verlaten en fiets nu weer in Thailand rond. En weer zijn er grote verschillen bij het passeren van de grens. Nieuw land en veel is er anders. Zodra je Thailand binnen fietst, valt er een soort van relaxed sfeertje over je heen. Van die kleine dingen die een land direct een georganiseerd en vertrouwd gevoel geven. Er staan direct pin automaten aan de grens om Thaise baht te kunnen opnemen, taxi chauffeurs die je een lift willen geven naar Bangkok. En het visum was ook eens gratis. Direct zijn er winkeltjes en restaurants. Bij de Vietnam Cambodja grens was dat er allemaal niet. Welkom in Cambodja en zoek het verder maar uit. De Thai rijden links en op het stukje niemandsland tussen de twee landen in is het even chaotische als het verkeer van baant kruist. Maar eenmaal in Thailand begrijp ik direct weer waarom dit prettiger fietsen is. Ik heb mijn eigen vluchtstrookje weer terug waar autoverkeer niet opkomt. Mijn eigen stukje weg, samen met de brommers. Niet meer van de weg af gedenderd worden door een grote bus die geen zin had om te remmen en geen plek had om uit te wijken. En ook eindelijk weer wegen waar niet elke 5 meter een hobbel in de weg zit maar gewoon egaal strak asfalt. Een genot voor een wielrenner.

En dan viel het verkeer in Cambodja nog alleszins mee vergeleken met de chaos in Vietnam. Om een beetje een idee te krijgen van het verkeer in Vietnam, bij deze nog een korte fictieve routebeschrijving:
"Op het verloren kinderen plein ga je de rotonde driekwart rond. Claxonneer in totaal 7 keer en rem pas als het echt niet anders kan. Bij de volgende stoplichten ga je rechtdoor. Zorg dat je daar vooraan staat als het licht op groen springt. Is er al teveel verkeer voor je en kom je niet meer tussen de auto's naar voren gedrongen, probeer het dan via de stoep. Negeer daarbij de opmerkingen van eventuele voetgangers. Na het monument voor overleden voetgangers ga je linksaf. Geef geen richting aan en wurm je tussen het tegemoet komende verkeer heen. Claxonneer veel. Daarna kom je op een rustigere weg. Er zijn geen stoplichten meer en je kunt gas geven. Rij zo hard als je kan en geef niemand voorrang. Als iemand toch dreigt voorrang te nemen, troef hem dan af door veel en luidruchtig geclaxonneer. Na de vrachtwagen waarvan het rechter achterwiel er af is gevallen (gisteren gebeurd dus die moet er nog staan) ga je rechtsaf (verboden rijrichting maar wel een stuk korter) en claxonneer het andere verkeer van de weg af. Steek de brug over en blijf nog even links rijden. Passeer langs de 19 ongelukken weg en ga linksaf bij de 16 doden weg. Parkeer op de invalide plek voor de deur van het bureau voor gratis rijbewijzen."

Behalve het verkeer valt er nog meer te melden. Ook de opdringerigheid is een stukje minder. Ik kan me makkelijk op straat bewegen en dingen bekijken zonder direct een hijgende verkoper in mijn nek te hebben. De Thaise keuken kan ik weer proeven en heel eerlijk gezegd prefereerde ik de Cambodjaanse keuken. Op de noedelsoep van van de Thai na dan, die blijft hemels. Maar ze hebben hier helaas ook veel gerechten die zo extreem gepeperd zijn dat het bijna niet te eten is. Gelukkig zijn er ook veel heerlijke Thaise gerechten. Ik kan bijvoorbeeld weer pad Thai eten. In alles valt ook op dat Thailand weer een stuk rijker is. Duurdere auto's, een veel beter wegennetwerk en ook meer dikke obese mensen. Rijkdom komt ook zo met gebreken.

Cambodja als aangename verrassing

Cambodja is een soort van aangename verassing. Ik heb me wel ingelezen over het land maar heel gerust was ik er op voorhand niet op. De verhalen gingen van best goed tot krakkemikkig en armoedig. Daarnaast zijn er wat zaken die mij niet de indruk gaven dat alles goed onder controle is in dit land. Ten eerste kennen ze er bijvoorbeeld nog malaria. En dat is geen tropenziekte maar een derde wereldland ziekte. Ook in Nederland is malaria gewoon voorgekomen en ook nog in nog noordelijkere landen. Malaria kan ook gewoon op IJsland voorkomen maar wij hebben die ziekte inmiddels bestreden en in Cambodja zijn ze nog niet zo ver. De ziekte bestrijden kost namelijk gewoon geld. Thailand en grote delen van Vietnam zijn al wel malaria vrij. Hier dus niet. En ze kennen in Cambodja de dollar als geldige munteenheid. Je kan er overal mee betalen, tot in de kleinste gehuchten aan toe. Er is ook een Cambodjaanse Riel en ook daar kan mee worden betaald. 1 US dollar is gelijk aan 4000 Riel en als je $6,25 mag afrekenen en je geeft een. Brief je van 10 USD dan krijg je drie dollar en 3000 Riel terug. En anderhalve dollar kun je ook met 6000 Riel betalen. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er een harde koppeling bestaat tussen de Riel en de USD en dat deze verhouding van 1:4000 een harde afspraak is tussen de twee landen. Het lijk me toch op een soort van handig meeliften van Cambodja op een munt met een stabiele koers ipv op je eigen munteenheid en economie vertrouwen.

De malaria en het betalen met dollars waren voor mij voortekenen van een niet zo'n stabiele economie en dus een arm land. Dat beeld wordt ook bevestigd door het feit dat ik niet altijd mobiel bereik heb en dat soms de stroom hier uitvalt en er standaard oplossing klaarliggen in de vorm van opgeladen led verlichting. Maar dan houdt het ook op. Vietnam had ik hoger ingeschat op de economische ladder maar dat land oogt toch in veel opzichten armer dan Cambodja. In Cambodja rijden meer en duurdere auto's rond. De wegen zijn er ietsie beter en ze hebben hier zelfs tankstations met een klein winkeltje waar je water en koekjes kunt kopen. Een soort mini supermarkt waarvan ik er in Vietnam geen een heb gezien. Cambodjanen spreken beter Engels. Zelf in mini gehuchten tref ik jongeren die goed Engels spreken en ook opa spreekt een paar woorden. Ik heb in Vietnam meerdere malen een niet begrijpende Vietnamees voor me gehad die met zijn hand bij zijn oor zat te zwaaien om aan te geven dat hij geen enkel Engels woord machtig was.

En Cambodja is boeddhistisch! Officieel is het geloof ik geen geloof maar een levensvisie en misschien is het ook daarom wel zo prettig. Gelovigen zijn ook nooit mijn beste vrienden geworden. In Vietnam werd ik nog bij een kerkdienst resoluut weggestuurd zondere verder uitleg waarom. En gelovigen vinden nog wel eens dat anderen het verkeerde geloof aanhangen en dat moet dan met oorlogen worden beslecht. Dat zul je een boeddhist niet zien doen. Ooit gehoord van een splinter beweging van zelfmoord boeddhisten die terroristische aanslagen plegen in Europese steden? Nee,.. Die bestaan niet. De boeddhist duwt zijn handpalmen tegen elkaar aan, maakt een kleine buiging en zegt je heel vriendelijk goedendag. Dat is de filosofie. Begroet iedereen zoals jezelf begroet zou willen worden. Een hele slimme wijsheid die heel veel vriendelijkheid in een cultuur legt.