La Camargue

De Camargue is precies zo mooi als de Michelin kaart doet vermoeden. Nee,.... mooier. Zelfs al kom je geen flamingo of wild paard tegen, zelfs als het bewolkt en miezerig is,... dan nog. De Camargue is een van die gebieden die al heel lang op mijn todo lijstje stonden. Ik ben groot fan van de Franse Michelin kaarten, ik kan er uren naar kijken en routes uitstippelen. En deze weg wilde al heel graag eens fietsen. Maar het kwam er nooit van. Ik was nooit in de buurt genoeg, of ik had geen fiets bij me. Het ligt ook niet echt naast de deur. Maar nu was ik er eindelijk. Ik ben bewust vanuit Barcelona deze kant opgekoerst.

De Rhône mondt in een enorme delta uit in de Middellandse zee. Het is kilometers groot. En onbegaanbaar voor gemotoriseerd verkeer. Alleen fietsers en wandelaars zijn welkom. Flamingo's, of andere watervogels, zoutpannen en de geur van de zee. Er ligt een smalle dijk, pal naast de zee ter bescherming van het gebied. Over die dijk loopt een kilometerslang gravel pad. Rechts de zee. Links de zoutepannen. Midden op het fietspad ik. Met geen mogelijkheid krijg ik die glimlach van mijn gezicht. Dit is zooooo super gaaf.




Een tijdje niks en dan weer die gedachte. Oh  man,....wat is dit super gaaf. Als een klein kind de ballenbak.



De volgende dag verloopt stroever. Zuidelijker kun je vanaf de Camargue niet, zwemmen naar Algerije is de enige optie. Ik moet naar het noorden en de Mistral waait. Negenennegentig kilometer lang knal harde wind tegen. Vooral de eerste 40 km de delta weer uit was flink zwoegen. Maar ik ben nu wel in Avignon aangeland. Morgen eens tijd voor rustdag. 880 kilometer gefietst in negen dagen en de Mistral gaat voorlopig nog niet terug in z'n kot. Dus heel veel zin om verder noordwaarts te trekken heb ik even niet. 

Bergen, gravel en gedoe met campings

Elf kilometer lang is de eerste klim van de dag. Met 6,8% gemiddeld. Dat wist ik niet echt toen ik de route had uitgestippeld, ik had op de digitale kaart van Michelin gezien dat het een pittoreske route was. Zo'n groen lijntje naast de weg getekend. Plus een boel colletjes, maar geen hoogtemeters erbij. Na een uur klimmen of zo ben ik boven op de col de Fontfroid, waar het nu ook inderdaad kouder is. Behalve dat is er ook een horde vliegen op mijn schijnbaar woest aantrekkelijke zweetgeur afgekomen. Als het zweet opdroogt, haken de vliegen af. De rest van de route blijft op hoogte doorlopen. Ik fiets nog een kilometer of 15 boven de 1000 meter voordat ik de afdaal naar Lamelou les bains. Vijftig kilometer verder en rond lunchtijd. Tijd voor een menu de Bistro. En wat om me heen kijken. Conclusie vooralsnog is dat plaatsnamen met 'les bains' veel mensen in rolstoelen trekken, of krukken, of overgewicht, of alles tegelijkertijd. Ik voel me bijna schuldig om gewoon gezond te zijn.

De rest van de dag verloopt stroever.  Ik fiets terug richting kust en eerste camping die ik op het oog had, sla ik over en ik besluit een dorp verder te rijden. Dat was niet slim. Het stuk naar de kust toe is allemaal wind tegen en ik krijg veel onverharde gravel paden tussen de wijngaarden voorgeschoteld door Wahoo. De route naar de camping gaat via een doodlopende weg en als ik de goede weg volg en bij de camping sta, blijken die alleen mobile homes te doen. Terug naar een camping die ik 4 km eerder zag. Die zouden wel tentjes accepteren, maar eenmaal daar, bleek dat ook een leugen. Grrrrr,..... weer verder, nog meer wind, een weg afsluiting en terecht komen aan de kust met alleen maar mega campings, kermis, pizzerias, ijscotenten en grote glijbanen. Niet echt mijn ding en vaak ook prijzige staanplaatsen.

Dan blijkt er toch nog een gelukje in te zitten na 123 kilometer. Ze hebben plek voor een nachtje en fietsers krijgen een speciaal goedkoop tarief. Tentje opzetten, de was doen en even uitrusten. 

Op weg naar huis

Naarmate de Spaans Franse grens nadert, verandert de Perinexus route van een mooi gravel pad tot een onbegaanbaar builen pad. De laatste paar kilometer naar de grens toe besluit ik over de N11 te fietsen. Het pad was op dat moment niet meer dan een pad vol kuilen, stenen, losliggende stenen, super fijn zand en steeg en daalde met meer dan 10 procent. De wielen schieten weg, de remmen piepen en mijn rug krijgt klap na klap. Het is nu een pad geworden waar mountainbikers op kicken. Dat je moeite moet doen om van je fiets te worden geduwd. Van gravel of gewoon lekker fietsen is geen sprake meer. Een beetje een anticlimax want de eerste 100 km was het een schitterende route. Klein weggetjes, vaak mooi gravel en het merendeel van de route was goed aangeven. Ik reed niet op elk kruispunt fout.

Aan de Franse kant van de Pyreneeën draait het pad naar links en gaat via Puigcerdà weer terug naar Spanje. Ik draai echter rechtsaf en ga weer naar de kust. Dit stuk van Frankrijk is nieuw voor mij. Ik denk er nu over om helemaal tot aan de Camargue te fietsen. Zo blijf ik erg zuidelijk en ik zie een nieuw stuk Frankrijk. En het is zijn beetje half op weg naar huis

La Sagrada Familia

Een dubbel gevoel bekruipt me als ik naar de Sagrada kijk. Dit is niet meer de kerk die ik ooit vijfentwintig jaar geleden zag. De kerk is veranderd maar gevoelsmatig is ook het publiek veranderd. Maar zeker weten doe ik het niet. Mijn geheugen vertelt vooral iets over de kerk. En over Gaudi en zijn voor zijn tijd nieuwerwetse bouw technieken. Gaudi stierf nadat hij was aangereden door een tram. Sommigen zeggen dat Gaudi zo eigenwijs was dat hij niet eens voor een tram aan de kant wou gaan. Nogal een omslachtig zegswijze om zijn koppigheid te verduidelijken. Gaudi was eigenwijs en daarmee vernieuwend. En dat alleen maar op een positieve manier. Een kwart eeuw geleden werd een verhaal verteld in de expositie ruimte dat de kerk afgebouwd werd met de technieken en materialen van de geestesvader. Bij gebrek aan geld liepen de schattingen uiteen hoe lang het meesterwerk van de architect nog ging duren. 2080, 2090, 2100, dat waren de termijnen waarin met toen dacht. En voor wie bouwden ze de kerk eigenlijk. Voor gelovigen? Voor Gaudi? Toen kostte de entree 900 pesetas. Omgekeerd en geen rekening houdend met inflatie zou, dat nu zo'n 3 euro zijn. Met inflatie zo'n zes tot zeven euro. Daarmee kon men de bouw bekostigen. Dat was toen.


De huidige entreeprijs is 29 euro. En dan alleen te bezoeken in een vast tijdslot. Zomaar een kaartje kopen en maar binnen wandelen is er niet meer bij. En de hordes toeristen worden met massas in grote touringcars bij de gate afgeleverd. En, oh ja, de kerk is in 2026 af. Het schiet ineens lekker op. De technieken en materialen van Gaudi zijn onder het tapijt geveegd. De oorspronkelijke bouw tekeningen verdonkeremaand. De kerk moet af, de toeristen moeten komen. Van een mooi verhaal en een kerk in de steigers zijn ze in een paar decennia voor de volle honderd procent vercommercialiseerd. Euro's moeten er rollen, veeeeel euro's. Het gevolg is dat ik naar een bouwwerk heb staan kijken dat meer weg heeft van Efteling attractie. Plus duizenden toeristen in kolderieke hansopjes die selfies staan te maken. Mezelf incluis. Voor mij had die kerk niet afgebouwd hoeven te worden. Barcelona was beter af geweest zonder massa's toeristen en Gaudi is dood en ik vraag me oprecht af was zijn indruk zou zijn indien hij nu een eeuw verder zijn bouwwerk zou zien? Misschien was hij naar de notaris gegaan om een en ander vast te leggen. In plaats van geen voorrang te geven aan de tram.

Barcelona

I'm leaving on a jet plane, don't know when I'll be back again. Just like the song. Met mondkapje uiteraard want ik vlieg met een Spaanse maatschappij. Zonder gaat iedereen dood. Ik moet altijd lachen als ik een officiële grote wieler wedstrijd zie of de conference league finale waarin Feyenoord helaas nipt verloor. Een heel stadium vol enthousiaste supporters en drie officials met een mondkapje die de wereld zullen behoeden voor een nieuwe pandemie. Duizenden supporters op de flanken van de Mortirolo en de ronde miss heeft een mondkapje op. Een kus geven is ook al afgeschaft. Ik stel voor dat ze voortaan twee paspoppen neerzetten.

Goed dat was mijn corona gezeur. Tijd voor vakantie. Fiets vakantie, uiteten vakantie, geen einddatum vakantie. Ik heb vrij genomen, geen retour opgegeven en sarcastisch opgemerkt dat ik nog ruim 10 weken aan snipperdagen heb staan. Ik had een beetje de indruk dat mijn nieuwe Portugese manager dat maar niks vind. Dat zoiets zomaar kan. Ja,... inderdaad, volgens mij cao kan dat. En onze Oostenrijkse opdrachtgever was nog verbaasder. Daar is het niet geoorloofd om überhaupt langer dan twee weken vrij te plannen. Leuk zo'n internationaal bedrijf.


Het begin van mijn vakantie is heel strak omlijnd en secuur georganiseerd. Vliegen naar Barcelona met Vueling, fiets gaat mee als ruim bagage, en ik heb een hotel voor de eerste twee dagen geboekt. Dat is ook direct het einde van het plan. Daarna is alles open. Elke richting is goed. Spanje, Portugal, Andorra, Frankrijk. Allemaal goed. Collega's opzoeken in Zürich. Kan ook. Terug keren naar huis? Dat zal een keer moeten. Of ik neem ontslag. Kan ook.

Ik heb vakantie, ik heb de lange wacht rijen op Schiphol doorstaan, ik zit vast geklemd op stoel 7D in een Boeing 737 en ik heb geen plan. Hey, what can possibly go wrong?

NPO Super sport zondag

Morgen is super sport zondag. Dat betekent als ik de aankondiging van de NPO mag doen geloven dat ik de hele zondag in mijn luie zetel mag plaatsnemen om televisie te kijken. Nogal een nieuwe blik op sport is dit. Het WK bankhangen. Ik schijn morgen formule1, marathon, wielrennen, voetbal en shorttrack schaatsen te gaan beoefenen. Oh nee wacht,...er alleen maar naar kijken. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Eerst Max hard rondjes zien rijden down under, dan donkere Afrikanen met moeilijke namen langs de Maas zien rennen, daarna Mathieu zien winnen in Nederlands enige wielerklassieker, tussendoor Eredivisie voetbal en dan afsluiten met een bak Nederlandse medailles op een klein schaatsbaantje in Canada. De NPO lijkt ook redelijk overtuigd van de kansen van ‘onze’ jongens en meisjes. Nu maar hopen dat ze niet telleurstellen. Ik heb paaseitjes, chips en bier in huis gehaald. Dit dagje Nederlandse sport cultuur kan niet misgaan. Toch?

Behalve deze  sport cultuur heb ik deze week nog een poging gedaan om andere meer hoogdravende cultuur te ondergaan. Dat is is faliekant mislukt, ik ben vroegtijdig afgehaakt. Hoe ga ik dit nu netjes verwoorden? Hoe ga ik uitleggen hoe het gedrag van de dirigent op mij overkwam. En dan zonder het in het belachelijke te trekken. Ik zou me natuurlijk eerst simpelweg bij de feiten kunnen houden. De Mattheüs Passion wordt gespeeld in de Jans kerk in Utrecht en de zaal zit bijna vol. Het orkest dat voornamelijk uit strijkers bestaat, speelt twee melodieën tegen elkaar in. Volgens de theorie zou dit toch een  harmonieus effect moeten hebben. Mijn oren en brein snappen er echter niks van. Het klinkt echt voor geen meter. Het koor lijkt er dezelfde mening erop na te houden en probeert uit volle borst het orkest te overstemmen. Maar ook zij zijn niet eensgezind en zingen dwars door elkaar heen. Voor het orkest staat een dansende dirigent. Hij heeft er zin en voelt de swung van zijn orkest. Mij doet hem denken aan de hoofdpersoon in het nummer dancing fool van Frank Zappa. Hierin wordt een adolescent omschreven die wekelijks naar de disco trekt om te dansen maar er werkelijk niks van bakt en zichzelf alleen maar voor schut zet. Of zoals Zappa zingt: ‘they has a fit while I’ll commit my social suicide’. Gelukkig is er na een uur al pauze en kan ik ongemerkt de zaal uit sneaken.

Misschien ben ik toch meer geschikt om sport te kijken. Dat gaat me waarschijnlijk beter af. Maar ik denk dat ik ook van die cultuur lang niet alles gaan zien. Morgen hebben ze eindelijk eens geen hagelbuien voorspeld en de april herfst gaat wellicht plaatsmaken voor wat stabieler voorjaarsweer. Uiteindelijk zit ik toch liever zelf op de fiets in plaats van in de NPO sport zetel.    

Einde van een tijdperk

Voor alles is een eerste keer. Zo was vandaag de eerste keer dat ik op een klassieke Hollandse damesfiets met een te laag zadel in volledige wielertenu heb gefietst. Daarover straks meer. Het was ook de eerste keer kort-kort vandaag. En ook nog eens het einde van een tijdperk. Alle corona regels zijn opgeheven. In ruim twee jaar is 'ontzettend' veel gebeurd:
- Drie honderd en elf keer gefietst.
- Nul keer getest. Nou ja,.... Ik heb vaak een fles wijn open getrokken om te testen of het reukorgaan nog werkte
- Vijf keer op vakantie geweest.
- Eindeloos thuis gewerkt
- Een keer gewinkeld op afspraak
- Een nieuwe fiets gekocht
- Slechts een koers gereden
- Een slordige 29.000 kilometer aan asfalt onder de wielen gehad

Zonder corona had ik waarschijnlijk ook wel zo'n lijstje kunnen opstellen. Dan met iets meer vakanties en meer koersen. En misschien wel minder kilometers. Corona was mijn eerste wereldwijde pandemie. Dat mag ook wel meteen de laatste zijn. Ik heb er geen medische last van gehad. Ik heb alleen een nieuwe invulling aan het begrip saaiheid kunnen geven. Saai, saaier, saaist, übersaai, super saai, corona saai. Vandaag was ook de eerste valpartij in 2022. Ook dat hoeft van mij niet vaker. In de afdaling van de Amerongse berg draai ik net voor het inrijden van Amerongen linksaf. En toen lag ik op het asfalt. De voorband was lek geweest en de tubeless band bleek net niet genoeg latex te hebben om het gat goed gedicht te krijgen. Een slappe voorband en een bocht maken is een garantie voor een onzachte landing op de klinkers.

Godzijdank geen botbreuken en ik lazerde op de linkerheup waar al twee keer ijzerwerk in is gepropt. Slechts materiele schade in de vorm van kapotte kleding, schaafwonden en een voorwiel dat nu echt lek is. De fiets blijft verder ongeschonden. Ik besluit naar de fietsenmaker in Amerongen te wandelen. Dat is een paar honderd meter verder en die heeft vast een goede pomp. Plus een kraan om even de wond schoon te maken. Helaas haalt zijn compressor maar vier bar en  de band komt niet op druk. Hij is wel zo vriendelijk om mij een leenfiets te geven zodat ik met wiel en al even naar Leersum kan fietsen, drie kilometer verderop, waar een Cube dealer zit. Zo fiets ik dus op een stadsfiets met gewone pedalen in wieler outfit langs de provinciale weg. Nu moesten de e-bikes bellen om een wielrenner in te halen. Beetje omgekeerde wereld. Goed, de Cube dealer fikst de band,  nieuw latex er in, even het wiel richten en ik kan op de stadsfiets weer terug. Als ik weer op mijn racefiets zit, besef ik weer hoeveel prettiger dat fietst.

Mijn wensenlijstje voor 2022 staat nu op:
- Geen pandemieën meer
- Geen valpartijen meer
- En kan die mongool uit Moskou ook aub afgeknald worden?



Oh ja,.... en ik zit nu bij de HAP.  De schaafwond op de elleboog lijkt gehecht te moeten worden.