Geen netwerk beschikbaar

Mijn camping blijkt een zwarte vlek te zijn op de kaart van mobiele bereikbaarheid in Frankrijk. Beetje gek eigenlijk want zo heel afgelegen ligt deze camping nu ook niet. Heel af en toe zie ik Bouyges als provider, maar meestal hangt er niks. In zeer uitzonderlijk gevallen wil er wel eens appje neer dwarrelen, maar als ik zelf even iets wil opzoeken, geeft het speelgoed niet thuis. De camping eigenaar weet dit natuurlijk en verstandig als hij is, heeft hij er voor gezorgd dat er super snel en stabiel wifi als een soort warme deken over de camping ligt. Mmm,..... dat dus ook niet. Bij de receptie zwerft wat waardeloos wifi rond, maar ook niet meer dan dat.

Ik heb geleerd dat ik netwerk verslaafd ben. Om Gallisch van te worden maar de meest eenvoudige, dat-zoeken-we-even-op-dingen, zijn onmogelijk. En ik maar denken dat pubermeisjes vergroeid aan hun telefoon zijn, ik hoor kennelijk ook tot die categorie. En dan hoef ik niet eens de tour live op mijn telefoon te kijken of half YouTube te streamen. Of de laatste persconferentie van Rutte in herhaling te kijken. Ik wil gewoon weten of er nog post is. Maar helaas, Geen netwerk beschikbaar

Even een rit uploaden naar strava:
Geen netwerk beschikbaar

Een appje sturen naar het thuisfront:
Geen netwerk beschikbaar

Is er nog nieuws op teletekst?
Geen netwerk beschikbaar

De tour uitslag bekijken:
Geen netwerk beschikbaar

Is de Géant Casino nog open?
Geen netwerk beschikbaar

Hoe ver is het eigenlijk fietsen naar Die?
Geen netwerk beschikbaar

Ik wil nog een camping voor volgende week reserveren:
Geen netwerk beschikbaar

Wanneer is nu de volgende Grand Prix?
Geen netwerk beschikbaar

Heb ik al kudo's op strava?
Geen netwerk beschikbaar

Wat is het weerbericht voor morgen?
Geen netwerk beschikbaar

Een digitaal lenen bij de bieb:
Geen netwerk beschikbaar

Gepost vanuit Pont-en-Royans. Op het terras van het museum na een heerlijke menu du jour.

Mistral en mist

 Mijn planningen lopen wel vaker in de soep. Dat heeft voornamelijk als oorzaak dat ik domweg niet zo goed kan plannen. Of te lui ben om wat meer tijd eraan te spenderen. Ik had vier verschillende ritten in Anduze gepland. Allemaal een andere kant op, een over de Aigoual, een met veel gravel en nog een over super kleine weggetjes door de bergen. 

Ik zit niet in Anduze, ik zit in Barbieres. Best jottem dat ze uitgerekend op de dag dat ik op vakantie ga het reisadvies voor Frankrijk aanpassen. Mijn gebied werd oranje. Het voordeel is nu dat ik voortdurend mezelf kan wijsmaken dat alles wat een beetje tegenzit de schuld is van Corona. Of de Franssen en hun knuffeligheid. Of pak hem beet een willekeurige uit the usual suspects van Corona dingen, en die heeft het dan gedaan.

Vandaag moet ik iets of iemand de schuld in de schoenen schuiven dat de Mistral koud weer brengt. Nogal lastig, de Mistral is er elk jaar wel. Koud, veel wind en wolken. Het gevolg is dat ik vandaag vijfendertig kleuren mist kan leren onderscheiden. Gebroken wit, grijzig wit, wittig grijs, RAL 8080 wit, bloemig grijs, zeegrijs, groenwit, enz enz. Boven op de col de ls Bataile is 7,5°C, tijd voor een jasje in de afdaling. In Saint-Jean-en-Royans is het na kilometers afdalen eindelijk aangenaam geworden. Tijd voor een formule du midi waarbij vooral van het toetje mag worden geschreven dat het calorisch lekker is. Mousse au chocolat de la maison. Ik besluit daarna om via het dal terug te fietsen naar Barbieres. Eigenlijk wilde ik via de col de Limouches terug maar de warmte van het dal is aanlokkelijker.

Speed vakantie boeking

Nog nooit heb ik zo gehaast een camping uitgezocht en geboekt. Binnen twee uur was ik klaar. Gebied uitzoeken, campings bekeken, kijken of er huisjes te huur zijn en zo ja wat dat kost. Hoe is de ligging, waar ligt het dorpje? Liggen er mooie fietsroutes in de omgeving? Alle alternatieven moeten worden bekeken voordat er gereserveerd wordt. Normaal duurt zo'n proces een paar dagen. Even over nadenken, nog een keer kijken, toch nog een ander gebied bekijken. Nu niet. Kijken, boeken klaar.

En ik had dit hele proces al doorlopen een week of twee geleden. Ik had al een camping uitgezocht en alle alternatieven overwogen. Toch doe ik het gisterenavond nog eens dunnetjes over. In record tempo. Het is vrijdagavond en morgen is het de bedoeling dat ik naar Anduze afreis, een klein dorpje aan de rand van de Cevennen. Helaas heeft de Franse regering besloten om het departement Gard waar in Anduze in ligt tot rode zone te bestempelen. En als gevolg daarvan zet Buitenlands Zaken in Den Haag die regio als oranje op de kaart. Vrijdag is er de aankondiging van dit 'heuglijke' feit en zaterdag gaat het in. Barst, daar gaat mijn planning. Op de website van BuZa lees ik dat code oranje betekent dat er geen noodzakelijk reizen mogen worden ondernomen. Oh, denk ik, dus ik mag wel op vakantie want als er iets noodzakelijk is in het leven van een verslaafde reis yuppie dan is het dat wel. Mijn redenering wordt in de daarop volgende zin van de website onderuit gehaald. Vakantie schijnt niet noodzakelijk te zijn. Wat dan wel, vraag ik me af. De tour start diezelfde zaterdag in datzelfde oranje gebied. En doorgaans trekken die gasten meer publiek dan mijn fietsreizen.

De reis gaat dus niet naar de Cevennen, maar naar de Vercors. Al mijn gpx bestanden vanuit Anduze zijn voor de katze viool in elkaar gesleuteld. En ik moet ook nog wat bedenken voor week twee. Ik kan maar een week terecht op deze camping, daarna zijn de huisje al weer gereserveerd. Goed dat zie ik dan wel weer. Eerst maar hier eens een weekje vertoeven. Ik vraag me trouwens wel af of Frankrijk in zijn geheel op geel blijft staan. Ten eerste is er een tour de france die door Zuid-Frankrijk trekt en redelijk wat publiek trekt en ten tweede zijn er onopvoedbare Fransen. Ik stond vandaag in de rij bij het wegrestaurant. Iedereen droeg mondkapjes, niemand hield afstand. Echt niemand. In Nederland zie ik nog wel eens mensen een beetje om elkaar heen dralen. Hier stond iedereen gewoon hutje mutje te wachten op hun bord met kip met rijst en groenten. Ik kan me niet voorstellen dat dit nog twee weken lang goed blijft gaan.

Les Ecrins

De Ecrins is een berggebied in de Franse Alpen welk alleen maar in superlatieven kan worden omschreven. Het is gigantisch groot, geen col doorsnijdt het gebied. Niet geasfalteerd en zelfs geen wandelpad. Een rondje rondom de Ecrins duurt dagen op de fiets. En een ronde eromheen rijden is het gebied niet zien. De enige manier om een glimp op te vangen van deze Alpen reuzen is een doodlopende weg in fietsen. Totdat het asfalt verandert in een stenig pad waar slechts wandelaars op stevige bergschoenen verder kunnen. Stoppen, afstappen en foto's maken. Adembenemend.

Gisteren stond ik te kijken naar de mont Pelvoux en het barre des Ecrins. Fenomenaal mooi. Twee jaar eerder fietste ik de doodlopende klim naar la Bérarde. Hemelsbreed is dat slechts een twintigtal kilometers verwijderd van waar ik nu sta. Om er te geraken moet ik óf een vierduizender bedwingen, óf 120 km fietsen. Vandaag sta ik iets noordelijker te kijken naar de pointe des Cerces. Weer een doodlopende weg, weer schitterend. En rustig. Rustig is het ook. De K-motormuizen komen hier niet. Alleen maar bezopen berggeiten zoals ik en heel veel wandelaars die moeite hebben hun auto geparkeerd te krijgen.

Twee doodlopende klimmen om een weekje buffelen in bergen af te sluiten. Heerlijk. Rust, ruimte, hoge bergen, azuurblauwe lucht en geen mondkapjes paniek hoog in de Franse Alpen. Tot de volgende keer

K Motoren

Even nog een bak frustratie van me af schrijven. Alle, echt alle motorrijders in Frankrijk mogen vandaag nog hun brommer inleveren en tot schroot laten verwerken. Ik begin die eikels op twee wielen per dag irritanter te vinden. Nu zou je kunnen zeggen dat een kleine minderheid het voor de grote meerderheid verpest, maar dat is niet waar. Die minderheid die het verpest is nauwelijks nog een minderheid te noemen. Misschien nog net onder de vijftig procent maar veel meer dan dat zal het niet zijn.

Waarom moeten die dingen een herrie knalpijp hebben? Wat is dat voor infantiele gedachte dat jouw brommer meer geluid moet maken dan die van het buurjochie? Iedereen die een luidere knalpijp heeft gemonteerd, heeft duidelijk de puberteit nog niet overwonnen en is ergens blijven hangen bij de gedachtengang van een 14-jarige. Heng heng. Yeah. Broem broem zegt mijn brommer. En jaaaaaaaah .... harder heng heng dan die van jou.

Ik fiets nu al een week of wat in Frankrijk rond en het gemotoriseerde verkeer dat me een hartverzakking bezorgt heeft, waren bijna allemaal motoren. Plus een leger Porsches op de Télegraph. Dat zijn feitelijk motorrijders met of teveel geld of lui om zich op twee wielen te willen verplaatsen. Er is geen enkele brave Fransman geweest die met een bloedgang en een tering herrie in zijn grijze Peugeot 308 mij heeft ingehaald. Alle normale Franssen rijden in Renaults, Peugeots of Duitse merken. Hun auto's zijn niet opgevoerd, ze maken geen herrie en ze wachten tot ze de ruimte hebben om zo'n trage wielrenner in te halen. Alleen die vermaledijde k-motoren moeten me met een bloedgang en F1-achtige herrie op nauwelijks een meter inhalen. Ik zal toch maar eens een halve meter naar links uitwijken om te zoveelste kuil in het Franse wegdek te omzeilen. Op het moment dat ik het gejank van de puber motor in de verte hoor aankomen, denk ik alleen maar. Oh nee, ik hoop maar dat die eikel me nog op tijd ziet.

Ik doe nu ook vast een groot aantal brave motoren tekort want die zijn er ook. Zij mogen van mij met alle plezier blijven rijden. En ja, ik ben zelf ook motorrijder geweest, ik heb er geen puber knalpijp op gemonteerd, maar ik heb er wel mee door te bergen gereden en ik hoop van ganser harte geen wielrenners er een hartverzakking mee te hebben bezorgd.

Maar aan alle kleine puber jochies met een te kleine plasser die proberen te over compenseren met hun 100pk+ brommer en kinderlijke herrie knalpijp, doe me een lol en rij jezelf het ravijn in. Een opluchting voor alles en iedereen die van de rust van de bergen komen genieten. 

Col Agnel

Midden in de Cottische Alpen ligt de col Agnel, ofwel colle d'Agnello. En deze staat al heel lang op mijn todo lijstje. Het liefst fiets ik deze grenscol tussen Italië en Frankrijk eens helemaal over. De ene kant op, de andere kant dalen. Maar dat geeft er ook een logistieke uitdaging bij. Een rondje waar de Agnel inzit, wordt al rap 400 km lang. De noordelijkere col tussen Italië en Frankrijk is de Montgenèvre, zuidelijker is er de col de Larche. Beiden zijn een aardig eindje om, zeker gezien de lange lus die je Italië moet rijden. Daarnaast, als je alleen een op en afje wilt doen, ligt deze col niet echt naast de deur. De beste optie is vanuit Guillestre, dan is een enkeltje naar de top 41 kilometer. De col ligt helaas niet naast de andere bekende reuzen uit de tour de France of de giro d'Italia.

Mijn route gaat vanuit Briançon en om dan bij de voet van de klim te komen moet ik eerst de col d'Izoard over en diezelfde Izoard wacht ook op de terugweg. Drie forse Alpencols op een dag. Tsja, je moet er wat voor over hebben. Maar de Agnel is echt de moeite. Met 2744 meter hoog net een klein treetje lager dan de hoogste geasfalteerde col van Europa (Iseran) maar landschappelijk gezien een stuk mooier. Tijdens de klim aan de Franse kant heb je op het eind een schitterend uitzicht op de pain de sucre, een berg van 3208 meter hoog die op een suikerbroodje lijkt. Ooit stond ik daarboven op en toen wist ik ook al zeker dat die Agnel er een keer aan moest geloven.

Uiteindelijk ben ik iets meer dan 6 uur onderweg, 121 km en ruim 3600 hoogtemeters. En dat allemaal voor een berg. 

Bambou d'Asie

Aziatisch wokken in het hart van de Franse Alpen. Ik kon het gewoon niet laten, ook al waren de Google recensies niet top. Tijdens een bezoekje aan de Carrefour zag ik dat er op hetzelfde bedrijventerrein een Aziatische a la volonté restaurant zat. En niet dat de Franse keuken zo'n ramp is, maar ik ben ook vooral Azië fan. Dus ik 'moest' dit toch even uitproberen.

Kwalitatief gezien is dit geen hoogtepunt, een beetje wat je van een all-you-can-eat restaurant mag verwachten. Gelegen op een bedrijventerrein, een grote zaal met een tegelvloer en een buffet in het midden. Een Italiaans restaurant in Bangkok is ook geen echte Italiaan, dus het heeft weinig zin dit etablissement tegen maatstaven van een super foodmarket in Hanoi te gaan houden. Zo is bijvoorbeeld de super spicy thaise saus (3 pepers) hooguit een beetje pittig te noemen. Maar ze hebben wel 4 soorten Aziatische bieren op de kaart staan en het buffet is best uitgebreid. Ook het wok menu en de keuze daardoor is best goed. Al met al best goed te doen voor een avondje mini Azië.

Iets anders wat me nu opvalt, is dat er hier veel minder corona paniek is. De regel in Frankrijk is dat je bij een verplaatsing binnen een restaurant een mondkapje op moet, aan tafel niet. Elke keer even naar het buffet lopen is dus mondkapjeplichtig. Alleen sommige personeelsleden dragen een mondkapje en geen van de gasten. Gisteren zat ik een chiquere tent te eten. Stukje duurder ook en heerlijke Franse gerechten. Eend als hoofdgerecht, amuse vooraf en een top witte wijn. Maar doordat iedereen zich aan de corona maatregelen hield ook een stuk onpersoonlijker. Ik zat ingeklemd tussen twee plexiglas schermen en alles wat aan me voorbij trok was gemaskerd. Nu laat de kledingkeuze van de gasten bij de Aziaat ook wel wat te wensen over. Het is net alsof ik in een goedkope sportschool zit.

Maar ja, ik ben Azië fan. Op het naar het toetjesbuffet