Ik ga op vakantie en neem mee,.....

Ik ga op vakantie en neem mee,.......

Een fiets

Fiets ingepakt, morgen verder inpakken.  Op naar Taiwan

Garmin op de Bike Motion

Rob: Mag ik U wat vragen?

Garmin: Tuurlijk

Rob: Wanneer gaat Garmin hun navigatie software een upgrade geven? En dan bedoel ik de software die echt navigeert, niet het volgen van een kruimelspoor zonder aanwijzingen, maar  van A naar B

Garmin: Hoezo?

Rob: Nou, ik vind de huidige implementatie nogal matig. Er gebeuren de gekste dingen onderweg

Garmin: Zoals

Rob: Rij hier het talud naar beneden, ga door dit dichte hek heen. Passeer hier aan de rivier (geen brug). Rij het erf van de boer op, sla hier rechtsaf en volg de spoorbaan.

Garmin: Dat kan niet

Rob: Pardon? Dit zijn geen verzonnen voorbeelden, hoor. Ik put aan een rijke ervaring incidenten die ik echt heb meegemaakt.

Garmin: Dat van die spoorlijn, dat kan niet.

Rob: Hoezo kan niet? Ik heb het niet van een vreemde hoor. Ik werd doodleuk als fietser dat treinspoor opgestuurd.

Garmin: Lag er geen weg naast?

Rob: Nee, anders was ik wel daar gaan fietsen.

Garmin: Welke kaart gebruikt je? En welk toestel?

Rob: De edge810 en de open straat maps.

Garmin: Dat is niet onze kaart, dus over die spoorlijn zal ook nog wel een andere lijn lopen die duidt dat het een fietspad is. Als het een alleen een spoorlijn is, dan zal Garmin je er nooit overheen sturen.  

Rob: ook gek dan dat alle andere navigatie software die online te vinden is, geen enkele moeite heeft met die kaart. Er zijn veel navigatie site te vinden en die gebruiken ook die kaarten maar daar heb ik nooit gezeur mee.

Garmin: Dan gebruik je die toch

Rob: Ja hallo, dan kant niet. De navigatie software van die sites zitten niet ingebakken in mijn edge810. Die zijn alleen handig als ik iets vooraf plan. Waarom kan Garmin net als de rest van de wereld niet met die universele kaart overweg?

Garmin: Het zou kunnen zijn dat er extra informatie op die kaart staat die het lastig maakt op goed te kunnen navigeren

Rob: Ok, laat ik dan nog eens vraag stellen. Als ik navigeer naar huis toe bijvoorbeeld en ik ben 25 km van huis en het lukt Garmin op de route te berekenen, dan gebeurt er bij elke afslag iets geks.

Garmin: Garmin heeft niks met de open street maps.

Rob: Ik ben nog niet klaar met het verhaal, ik had nog niet eens de vraag gesteld.

Garmin: vertel verder

Rob: goed. Garmin heeft de route berekend en die berekening zit er goed uit. Na 2 km moet ik rechtsaf en ik volg braaf wat het apparaat voorstelt. Daarna gaat die die hele route opnieuw berekenen! Waarom dan toch? En omdat dat herberekenen zoveel tijd in beslag neemt, mis ik de afslag naar links 300 verderop.

Garmin: Ja, dat komt natuurlijk door die kaart.

Rob: Alles komt door de kaart?

Garmin: Ja

Rob: Garmin doet niks fout?

Garmin: nee

Rob: Maar elke andere navigatie kan prima met die open street maps rekenen, maar jullie niet

Garmin: klopt.

Rob: dus daarom nog steeds mijn initiële vraag. Wanneer gaan jullie die software upgraden?

Garmin: Niet

Rob: waarom niet? Is de klant bij jullie geen koning?

Garmin: Nee hoor, niet bij ons. Ze kopen onze producten en onze kaarten en we leveren gewoon bagger. We hebben toch geen concurrentie. Die klanten kopen onze shit toch wel, waarom zouden we ons best doen

Rob: Prettige beurs nog

Dit gesprek op de BikeMotion verliep echt bijna letterlijk op deze manier. Alle dingen die er mis gaan met het navigeren, het ligt niet aan Garmin. Het is de klant, de kaart en vooral toch nooit Garmin zelf die iets fout doet. Ondanks dat er genoeg derden op de markt zijn die met dezelfde kaarten (open en gratis) goed kunnen navigeren, maakt Garmin er een potje van. En er liep echt geen fietspad over dat spoor heen en dat herberekenen is echt onzinnig maar het is NOOIT de schuld van Garmin. Wat een verwaande gasten zijn dat. Echt onfatsoenlijk.

Gaan alle IT projecten zo?

Manager: Zeg Rob, Hoe lang denk je dat het rijden is naar Wladiwostok?

Rob: Geen idee, kinkt als best wel ver.

Manager: Hoe ver ongeveer en hoe lang doe je daar dan over?

Rob: Met de fiets? Auto? Vliegen?

Manager: Auto

Rob: oh jammer, niet op de fiets. Met de àuto ben je ook nog wel een tijd onderweg. Wladiwostok klinkt wel als erg ver weg en je moet een graf eind door Rusland heen rijden. Wie weet wat daar allemaal mis kan gaan.

Manager: Ik wil graag een schatting hebben. De project board wil graag cijfers zien

Rob: ik weet het gewoon niet. Als alles mee zit, misschien twee weken of zo. Maar ik ken die hele route niet en die auto ziet er ook oud en onbetrouwbaar uit.

Manager: ok. Mooi, dan gaan we voorlopig uit van twee weken

Rob: Wat jij wil

Twee weken later:

Manager: We zitten nog niet in Wladiwostok he?

Rob: nope

Manager: hoe ver zijn we al?

Rob: geen idee

Manager: hoezo, je moet toch wel weten waar we nu zijn en hoe ver het nog is

Rob: Nou, nogal lastig allemaal. Die wegenkaart die we hadden, bleek verjaard, De navigatie is gebouwd door Garmin en die valt om de haverklap uit. We zijn al diverse weg onderbrekingen tegen gekomen. In een land onderweg bleek het oorlog en toen moesten we half over kop vluchten. Ik ben blij dat ik nog leef. Laat staan dat ik weet hoe ver het nog is.

Manager: Hoeveel km heb je dan al afgelegd?

Rob: Ah, dat weet ik wel. Op de teller staat nu 2628 km

Manager: Ik heb een budget voor 7000 km en 150 uren

Rob: ja en?

Manager: Nou, als we daar overheen gaan, moet ik een exception report schrijven

Rob: Oh, ok. Dan doe je dat toch.

Manager: Ik wil graag binnen budget blijven

Rob: snap ik.

Manager: Hoe ver denk je komende week te komen

Rob: Ik heb echt geen flauw benul. Het zit zo ontzettend tegen onderweg dat ik het gewoon domweg niet weet.

Manager: Ja, dat snap ik, maar ik wel graag een getal hebben. Volgende week zien we wel weer verder

Rob: Maar dat getal (welk ik ook noem) is toch fout

Manager: Ja ik snap je punt maar dat is dan iets voor volgende week

Rob: 1000 km, jij je zin

Manager loopt chagrijnig weg

Volgende week:

Manager: hoe gaat het met de reis naar Wladiwostok?

Rob: We zijn terug bij af

Manager: Hoezo?

Rob: Nou, de auto heeft het begeven. Moskou heeft er lucht van gekregen en onze vergunning ingetrokken. En we hadden te weinig dekens bij voor de vrieskou.

Manager: ???

Rob: wat kijk je nu?

Manager: We zijn 3 weken verder en we hebben nul voortgang. Mijn budget is al voor de helft opgebrand

Rob: ja

Manager: en nu?

Rob: Iets wat we al heel lang hadden moeten doen

Manager: en dat is?

Rob: vooraf een plan bedenken en beter voorbereiden. Een route kiezen, fatsoenlijke navigatie aanschaffen etc

Manager: En dan haal je Wladiwostok nog in twee weken?

Rob: misschien wel. Het blijft een moeilijke reis

Manager: Ok,…. Dan will ik dat je van dag tot dag de voortgang vastlegt en elke dag bekijkt hoe lang het nog zal gaan duren

Rob: En dan? Ik kan schatten en vastleggen wat ik wil. We gaan er echt niet sneller van in Wladiwostok geraken

Manager: Nee, maar dan heb ik wel meer info

Rob: je bent niet wijs

Manager: vanwaar deze tegenstand?

Rob loopt weg en mompelt in zichzelf, oh man man wat wordt ik moe van die shit.

Ik denk teveel

Ik denk teveel. Kan dan ook al? Kun je ook daar moe van worden?

Ik heb vandaag een omega wave meting gedaan bij Cohesie, het arbodienst bureau van mijn werkgever. De omschrijving van deze test had nogal een hoog poeha gehalte in zich, de tekst werd nergens concreet. Mij maak je niks wijs als ze over een dashboard van het lichaam gaan schrijven en het volgen van de processen. Gewoon te vaag, dan kan het nooit wat zijn. De man in kwestie die me vooraf uitlegt wat de test inhoudt, begint ook al in vaagheden te kletsen. Ik kap hem direct af, to the point please. Daarna gaat hij wetenschappelijk verantwoord Nederlands praten en laat hij de zweverige marketing poeha kreten achterwege. De test houdt in het meten van de hartslag en hersenactiviteit mbv van sensoren op mijn hoofd. Ok,. Denk ik, dus jullie meten dus toch iets zinnigs en ik stel me ervoor open. Ik doe dit allemaal omdat ik ook niet meer weet wat er met me gaande is. Ik ben al weken achtereen oververmoeid. Ik slaap elke nacht heel lang (11 uur) en vaak ook heel vast. En overdag heb ik ook maar weinig energie over. Er zit wel herstel in het verhaal, ik werk inmiddels weer een paar uur op kantoor, maar ik ben nog verre van hersteld. Ik wil een verklaring.

Die verklaring komt er natuurlijk niet, daar is de casus waarschijnlijk te complex voor. Maar er komt gelukkig wel iets uit de test. De hartslag meting geeft aan dat ik kerngezond ben, niks raars aan de hand. Mijn hart slaat rustig en ik mijn ademhaling is laag. Maar dat hersen dingetje laat zien dat ik niet kan stoppen met denken. Ik ben constant alert. Alert, alert, alert. Eigenlijk moet na aan een minuut rust of zo de hersenactiviteit terug vallen naar een lagere waarde. Bij mij gebeurt dat niet, het is hoog en het blijft hoog. Alert, alert, alert; ik kan niet stoppen met denken. En dat zou wel eens de bron van mijn vermoeidheid kunnen zijn. Er zit geen rust in het beestje. Maar wat doe je aan zoiets? Cohesie heeft wel een paar ideeën, een consult met een sportpsycholoog bijvoorbeeld.

Niet aan het denken denken, zou ik daar rustiger van worden? Maar als ik daar aan denk, dan ben ik dus wel weer aan het denken. Namelijk denken dat ik niet aan denken mag denken. Een stap verder is gaan denken dat ik niet aan denken over het ophouden van denken mag denken. En nog een stap verder en ik ben rijp voor het gesticht, dus dat kan nooit de oplossing zijn. Misschien helpt in dit geval drank gewoon beter of drugs, liefst met een naald ingebracht. Elke dag een fles whisky, een snuif coke en een spuit heroïne, ik denk wel dat mijn hersens dan totaal afgestompt zijn. Rigoureus chemisch tot stilstand gebracht, niet in staat om nog helder te denken, of zelf in staat om überhaupt hersenactiviteit te ontplooien. Misschien is dat wel de remedie. Nu nog uit vinden waar ik die spuit heroïne kan scoren. En die coke. Voor whisky weet ik de adresjes wel, dat is eigenlijk ook het enige aanlokkelijke aan dit plan. Alle single malts ter wereld kunnen uitproberen, elke dag een nieuwe malt. Het is hooguit alleen wat prijzig. Hmm,….wacht, die coke en heroïne zal ook wel aan de prijs kunnen zijn en zo goed betaalt mijn werkgever nu weer niet. En als ik dit plan ga uitvoeren, is wel de whisky het laatste waar ik op ga bezuinigen. Een alcohol verslaving heeft tenslotte pas een beetje cachet als het met echte Schotse single malt uitgevoerd wordt.

OK, slecht plan. Waar wat dan wel? Die sportpsycholoog dan? Zou kunnen maar ik zie het heil zelf eigenlijk niet zo goed. Een tiental sessies bij een zielenknijper en daarna zal ik in de toekomst wel fris en fruitig op de fiets zitten en nooit meer ergens over piekeren. Ik heb er nogal een hard hoofd in. En daarnaast, ik ben er ook een paar honderd euro lichter door want ik vermoed dat mijn basis zorgpolis dit soort akkefietjes om welvaartsziektes te genezen niet gaat vergoeden. Ik ga liever van dat geld een keer op vakantie. Mijn vakantie genen zeggen dat zoiets dan veel beter besteed geld is. Het andere plan is om veel rust in te bouwen in het dagelijkse bestaan. Doe dingen waar je rustig van wordt. Voor mij wordt dan geen stadswandeling, ik loop nog liever over de afsluitdijk heen. Ok, 10 keer saaier, wel rustiger. Verdwalen daar is ook geen optie, daar kan ik me dan ook geen zorgen over maken. Nee, het liefst zit ik weer gewoon op de fiets en dat ga ik ook wel weer doen. Maar dan wel heel erg rustig en niet te ver. Vermoeidheid geneest alleen maar langzaam. Of zoals ik laatst in een boek van Jespen Erling las, snel bestaat niet meer en langzaam leeft nog.

Ik en Yoga? Het moet niet gekker worden!

Ik moet inademen en dan weer uitademen. En dan weer in en weer uit en daarbij moet ik letten hoe mijn borstkas dan mee beweegt. Hoe ben ik hier nu weer in verzeild geraakt? Ik zit op een houten krukje bij een praktijk voor Adem- en Ontspanningstherapie, gevestigd op de zolder van een woonhuis in Maarssenbroek. Van een hoog zweverig poeha gehalte zou ik zoiets gewoonlijk betichten en eigenlijk doe ik dat nog steeds een beetje. Wat moet een mens met zoiets? Iedereen kan toch in- en uitademen? Daar heb je toch geen yoga docent voor nodig? Zo’n iemand die je constant vertelt dat je dingen moet voelen. Ik zeg nog, meten is weten, dat is betrouwbaarder; ik ben niet voor niks ingenieur geworden. Maar daar moet ze niks weten. Ze zoekt naar een uitspraak van Einstein om haar verhaal een beetje meer cachet te geven maar de precieze quote is ze kwijt.

Ik ben niet van de yoga en vage therapieën door zichzelf benoemde therapeuten op hun zolderkamer maar toch zit ik hie. En dat heeft alles te maken met het feit dat ik verre van fit ben. En dat ben ik al een maand. Volgens het bloedonderzoek ben ik kern gezond. Tuurlijk, alles wat gemeten is valt binnen de normale grenswaarden maar mijn lichaam is niet fit. Ik slaap 10-11 uur per dag, mijn pols staat constant 5-15 slagen hoger dan normaal en ik heb nauwelijks energie. Gezond kun je zoiets ook niet noemen. Drie jaar eerder heb ik vergelijkbare vermoeidheid klachten gehad die uiteindelijk na maanden vanzelf weer zijn verdwenen. Destijds ben ik volledig door de medische mangel heen getrokken met de conclusie dat ik eigenlijk kern gezond zou moeten zijn. En nu zit ik weer met die ellende. Op aanraden van mijn bedrijfsarts doe ik dit. Volgens haar zit hier ook meer wetenschappelijk grondslag achter dan achter de gemiddelde Yomanda filosofie.

Na een uurtje sta ik weer buiten. Ik mag de ademhalingsoefeningen thuis verder gaan herhalen en volgende week gaan we verder. Tijdens dat ademhalen moet ik mijn lichaam aanvoelen. Voelen waar je knieën zich bevinden of hoe je borstkas beweegt. Het geeft wel een boel rust. Ik hoef niet na te denken over de wereldpolitiek, of Trump zijn presidentschap gaat uitzingen, of hoe de afvaardiging van Noord-Korea gaat plaatsvinden tijden de winterspelen in Pyeongchang. Ook wat eenvoudigere problemen zoals de hoge waterstand in de Rijn of reorganisatie op mijn werk, passeren niet mijn gedachten. Zelfs of ik nog de afwas moet doen of nog naar de supermarkt moet, is niet gedachten waardig. Alleen maar in- en uitademen en dat aanvoelen. Allemaal leuk en aardig maar voorlopig zie ik me hierdoor nog niet genezen. Maar ik ben de beroerdste niet, ik geef het nog even een kans.

Verder bestaat mijn leven uit niet veel meer dan een beetje werken vanuit thuis maar na een tweetal uurtjes ben ik zoiets al snel beu en ga ik weer op de bank liggen. Als daar nog ooit wereldkampioenschappen in georganiseerd gaan worden, ga ik hoge ogen scoren. En al bank liggende heb ik alle tijd om mezelf eens in te lezen in mijn volgende vakantie bestemming. Taiwan, dat land waarvan de status mij altijd een beetje onduidelijk is geweest. Zijn die nu wel of niet onafhankelijk? Na een dagje wiki lezen, snap ik nu hoe het zit. Of toch op zijn minst bijna. Het is nogal een diplomatieke kwestie waarbij semantiek belangrijker is dan de feiten. Zo hoort Taiwan niet tot de lijst met erkende landen. Dat is een lijst van 196 landen en 193 daarvan zitten in de Verenigde Naties. De overige drie zijn Vaticaanstad, Palestina en Kosovo die nu een waarnemer status hebben bij de VN.   Een land wordt als erkend gezien als het merendeel van de VN leden het land erkennen en volgens wiki is dit de definitie van een erkenning: “Een handeling waarbij een staat aanvaardt dat een bepaalde toestand of handeling waaraan hij zelf heeft deelgenomen, hem tegenstelbaar is.” Ofwel, onmogelijk om te snappen. Laten we erkenning dan maar houden op wat gemiddelde Nederlander er onder verstaat. Goed, Taiwan staat dus niet op de lijst maar wordt wel gemeld als ‘de facto’ onafhankelijk. Niet onafhankelijk volgens de letter der wet, maar wel in de praktijk. De lijst met ‘de facto’ onafhankelijke landen telt twaalf landen waarvan het merendeel niet serieus kunnen nemen. Zo staan Abchazië, Zuid-Ossetië en Transnistrië op deze lijst en ook ISIS staat er op maar dat is niet echt relevant meer. De republieken Abchazië en Zuid-Ossetië alleen erkend door Nauru, Nicaragua, Rusland en Venezuela. Rusland zal wel een politiek belang hebben en de andere drie zijn waarschijnlijk betaald door de Russen. Transnistrië wordt alleen erkend door Abchazië, Zuid-Ossetië en Artsach, maar die drie landen staan zelf op de lijst met niet algemeen erkende landen. Taiwan wordt door 20 landen erkend, voornamelijk landen uit Midden-Amerika, Paraguay en een aantal eiland staatjes in de stille Zuidzee.

Dat Taiwan niet erkend wordt heeft te maken het een China beleid van de Chinese overheid. Volgens de Chinezen is er maar één China en iedereen die dat tegenspreekt, heeft ruzie met deze wereldmacht. En Taiwan heet officieel de republiek China. Dat is slechts een iets andere dan de officiële naam van China, namelijk de volksrepubliek China. Ja, goed lezen dus. Republiek en volksrepubliek. Volgens Taiwan is er trouwens ook een China maar dan geregeerd door twee regeringen. Om de relatie goed te houden in diplomatieke kringen is vooral semantiek heel belangrijk. Elke beschaafd Westers land zou Taiwan gewoon willen erkennen omdat het een democratische welvarend land is maar ook elk beschaafd Westers land wil ook zaken blijven doen met het echte China. Zo is er dus geen Nederlandse ambassade of consulaat te vinden in Taiwan maar wel andersom. Nederland zit wel meer met de Trade & Investment Office (NTIO) in Taiwan, een organisatie die samenwerking probeert te bevorderen op het gebied van cultuur, economie, onderwijs en wetenschap. Zo simpel toch?

Team Sunweb, Nobel maar dom

Team Sunweb, Nobel maar dom

Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt. Ik geef toe, het is een ietwat archaïsch spreekwoord maar evengoed zo waar over de actie van team Sunweb om de nationale dopingautoriteit in te huren. Officieel zullen ze het wel aangekondigd hebben dat het een samenwerkingsverband maar dat is natuurlijk lariekoek van de eerste orde. Team Sunweb gaat de nationale dopingautoriteit inhuren om voor hun doping controles uit te voeren. Op zicht klinkt het goed maar toch deugt het niet. De doping autoriteit mag doen wat ze willen. Ze mogen bepalen wie ze controleren, waar op ze controleren en wanneer ze maar willen. Sunweb heeft niks te zeggen, ze moeten betalen en de controles zich laten welgevallen. De resultaten worden gepubliceerd en gedeeld met WADA, de wereld anti-doping autoriteit. Hoeveel mooier kun je krijgen als Nederlandse doping autoriteit? En toch deugt het van geen kanten. Natuurlijk wil Sunweb graag in het licht komen als mooie dopingvrije ploeg met nog mooiere overwinningen. Wie wil dat nu niet? Maar de doping autoriteit gaan betalen om ze je te laten controleren? Was dat nu de oplossing?

Het doping probleem of eerder het gebrek aan vertrouwen van de gemiddelde wielervolger in het schoon zijn van de atleten bevindt zich op een wat duisterder vlak. De bestuurders die iets te zeggen hebben over de financiering van de Nederlandse doping autoriteit, daar ligt het grote probleem. Directeur Ram krijgt namelijk domweg te weinig centen om fatsoenlijke controles te kunnen uitvoeren. Niet genoeg geld is weinig controles, weinig gerichte controles en geen oude stalen opnieuw onderzoeken. Ze hebben domweg de middelden niet. Kennelijk vindt onze overheid het allemaal niet zo belangrijk, dat hele doping gedoe. Laat onze jongens en meisjes nu maar lekker schitteren op het mondiale sport toneel en geloof onze lieve sporters maar op hun mooie blauwe ogen. Zij zijn schoon, geen woord over gelogen, geen plas ook gecontroleerd.

Nee,… dan team Sunweb. Die pakken de boel wat gedecideerder aan. Gewoon carte blanche een dikke som geld doneren aan dhr Ram en dan maar gaan zitten wachten wat die voor controles gaat uitvoeren op jouw atleten. Ze moeten toch iets? Wil je het vertrouwen in je ploeg terug winnen, dan moet je wat. Als het aan de overheid ligt, wordt er alleen half slap gecontroleerd en als je het goed gedaan wil hebben, zul je zelf je portemonnee moeten trekken.  Daar zit wat in maar het is de foute conclusie. Of liever, een te gemakkelijke conclusie. Want op deze overeenkomst is maar een woord van toepassing en dat is belangenverstrengeling. De bakker laat zijn brood keuren door de voedsel en waren autoriteit die hij overigens zelf betaalt. Of je betaalt als multinational de belastingdienst om je boekhouding te laten doen. En zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te bedenken. De algemene regel is, wie betaalt bepaalt. Simple as that.

Zouden ze eigenlijk al over de gevolgen van die controles hebben nagedacht? Wat gaat Jan met de pet zeggen als blijkt dat ze niks hebben kunnen vinden? Joh,.. geen wonder, daar betalen ze die gasten toch voor? En als ze wel een kleine niet zo’n belangrijke renner pakken op een of ander vaag middel, wat dan?  Dan zal het wel de renner zelf zijn geweest die op eigen houtje buiten de deur heeft gesnoept. Zo’n soort uitleg zal er wel komen. De renner wordt direct gedumpt en Sunweb lijkt alleen maar daadkracht te tonen. Borst recht vooruit en kijk ons eens dit gevalletje doping uit de wereld helpen. En wat gebeurt er als straks er een onduidelijke bloed test van giro kampioen Tom naar buiten dreigt te komen? Juist!. Die gaat dan vakkundig onder het tapijt geveegd worden. Want, wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.

Hoe nobel ook bedoeld, het is gewoon niet geloofwaardig en daarmee een domme actie.

Sneeuw, rendang en Taiwan en dat allemaal in een blog

Echte sneeuw dwarrelt naar beneden, een sneeuwvlok is een onduidelijke wispelturig pluisje dat van links naar rechts de tuin in zweeft. Mooi om naar te kijken, gewoon een tijdje een vlokje volgen, het doet altijd wat anders dan je verwacht en komt met een zacht plofje op een dik wit donzen dekbed terecht. Je weet wel zo’n knisperdekbed, elke stap je daar op zet, maakt een zacht knisperende geluid. Je voelt het ook in je voeten, het geeft een beetje kippenvel. Ik houd eigenlijk niet zo van sneeuw. Echte sneeuw is nog wel leuk voor een dagje, liefst in een weekend maar maandagmorgen mag voor mij dat witte dekbed wel weer verdwenen zijn.

Het is nu zondag en er valt sneeuw maar dit is niet echt, het is van die natte sneeuw. Deze sneeuw dwarrelt niet mooi maar flikkert naar beneden om daar op de terrastegels langzaam weg te smelten. Alleen in de tuin wil het een beetje aarden. Daar is het nog even wit voordat het van kleur verschiet en langzaam weer gewoon ordinair hemelwater wordt.  Het is ideaal weer voor een winterdepressie. Buiten nat en koud en het is nog maar het begin van de winter, Kerst moet nog komen en dan heb ik het niet eens over Januari. Dat is  nooit mijn maand geweest. Het liefst sla ik hem gewoon over, niet over beginnen, niet over praten, gewoon skippen. Vorig jaar januari was goed. Een januari was gewoon een feestdag en dat niet zozeer omdat het die dag een officiële feestdag was, maar meer (echt veel meer) vanwege het feit dat ik toen naar een warm land vloog voor een lange fietsvakantie. Van Phnom Penh naar Chiang Mai, 1600 km op een racefiets onder de brandende zon, langs talloze rijstvelden. Knetterende brommertjes, stink vrachtwagens, en pickup-trucks als mede-weggenoten en een constante blik op de fiets computer. Dat ding gaf onderweg ooit 37,1 graden aan. Pfff,….Gezeur met mijn darmen in Cambodja, overweldigende luxe in Siem Raep, eeuwen oude tempels, heel veel noedelsoep, en talloze voedselmarkten met de lekkerste gerechten. En bergen, op het eind van de reis waren er bergen. De prachtige klim naar Doi Suthep en de lege weg die daar achter lag.

Maar nu kijk ik natte sneeuw in een troosteloze Vinex wijk in Leidsche Rijn en er is geen vooruitzicht op een warme winterreis door Zuid-Oost Azië. Niet dat dat niet had gekund want dat was een kwestie van ticket boeken en gaan met die banaan En ook geen kwestie van niet willen of geen vakantiedagen. Dat was ook niet het punt. Er schuilt een reiziger in mij en die wil geprikkeld worden. Met iets nieuws. Een ander land, een andere cultuur, ander eten, gewoon anders dan anders dingen. Thailand is schitterend, ik zou zo weer terug willen maar het gaat me niks nieuws meer brengen. Dat wordt meer van hetzelfde en dat wil ik niet. Daarom gaat mijn eerst volgende reis naar China voor beginners. Ik ga niet naar China (ook op mijn todo lijstje) maar ik ga naar Taiwan. Een soort China voor beginners die misschien nog even geen zin hebben in de bemoeizuchtige Chinese overheid of nog teveel vrees hebben voor de taal barrière. Ok, ik geef ruiterlijk toe dat het nog steeds op het oude vertrouwde liedje lijkt. Het blijft een Aziatisch land en ik ga weer fietsen en Taiwan is geen arm griebus land en de fiets infrastructuur is goed. Het is tenslotte de thuis basis van Giant, de grootste fiets producent ter wereld, en dus ik kom in een soort gespreid bedje terecht (denk ik). Toch is een ander land altijd weer een ander land, probeer bijvoorbeeld aub niet Japan en Zuid-Korea op een hoop te vegen of Cambodja en Vietnam. De verschillen de die landen zijn echt groot. Dus ik vermoed dat ik ook weer de nodige verassingen tegemoet ga. Helaas voor nu maar Taiwan is niet echt een winter bestemming maar meer een voorjaar of najaarsbestemming, dus ik moet nog even wachten voordat ik mijn grote fietskoffer weer van zolder mag halen en mijn fiets mag inpakken.

En dus tuur ik dus nog een tijdje naar natte sneeuw. Maar vanmiddag ga ik rendang daging klaarmaken. Een stoofpot met een oosterse smaak op een kille natte zondag. Dat hoort wel een beetje.