Fietsen langs de Han rivier

Fietsen langs de Han rivier in Seoel is een nieuwe beleving die ik kan toevoegen aan mijn lijstje van niet alledaagse fiets tochten. Klimmen naar Doi Suthep in Thailand was er ook zo een. Zoveel nieuwe ervaringen op zo weinig kilometers. Een van de eerste dingen die opvalt aan het fietspad langs de Han rivier is hoeveel geld hier is ingestoken. En ook hoe wonderbaarlijk populair. Er fietst veel volk over dit fietspad wat als het goed is helemaal tot aan Busan, de zuidelijke havenstad van Korea, doorloopt over zo'n slordige 500 kilometer. Zo ver ga ik vandaag niet. Ik doe een rondje heen langs de ene oever en terug langs de andere. Het volgende wat opvalt is de truttige maximum snelheid van 20 kilometer per uur. Twintig? Welke veiligheidsfantast heeft dit nu weer bedacht. Toch lijkt het erop dat iedereen zich er aan houdt, behalve ik dan. Ik haal alles in en iedereen fiets langzaam. Behalve de e-bikes, die gaan ongeveer met mijn snelheid van zo'n 28-30 kmh. Na enige tijd ontdek ik dat de spaarzame wielrenners hier ook harder fietsen. Het zijn voornamelijk grote groepen van mountainbikers die truttige langzaam fietsen. 

Daarnaast is het pad dat ik vandaag heb gevolgd een lange strook van 50 kilometer geweest met om de paar kilometers bankjes, buiten sport school apparaten, water tappunten, wc's en af en toe een winkeltje en een terrasje buiten. En al die faciliteiten zijn gratis en voor niks. Je mag rustig stellen dat hier fors is geïnvesteerd en dat fietsers meer dan welkom zijn in de stad. Dat laatste is overigens verre van waar. Als ik me niet meer op de mooie fietspaden bevind die niet alleen langs de rivier maar ook door de stad heen lopen, sta ik weer onderaan de lijst van verkeersdeelnemers. Op hetzelfde niveau als de voetgangers. Ik heb nergens meer voorrang, ik moet deels over de stoep fietsen en oversteken bij een zebra. Dan is het helaas gedaan met de mooie infrastructuur.

De meeste opvallende fietser vandaag was naast een Nederlander met een voorliefde voor fietsen op exotische plekken op deze aarde, een e-biker. Hoe kan het ook anders? Zelfs hier kom ik er niet onderuit. Ze rijden rond de 30 per uur wat ik een prettige snelheid vind en ze laten het motortje het werk doen. Kracht zetten doen ze zelf niet, alleen de pedalen een beetje lagen bewegen. De opvallendste was een man van waarschijnlijk over de 70 die  een hele serie witte led lampjes op de achtervorken had gemonteerd en rode op de voorvorken. Op het moment dat ik hem wil inhalen, vertoont hij wat vaag verkeersgedrag. Hij vertraagt, stuur half naar links en inhalen is zo geen optie. Tenminste nu even niet want vanuit de tegenovergestelde richting komt een groep renners aan van een man/vrouw of 10 die netjes op hun eigen weghelft blijven. Net als ze bij de e-biker zijn, claxonneert hij. Met een auto claxon! Die flapdrol heeft een auto claxon op zijn fiets gemonteerd. Ok,.... Het zal vast nog bizarder kunnen maar ik moest even moeite doen op mijn lach in te houden. Relax, denk ik, man relax. Denk aan je hart of zo, en dat van anderen.

Koreaanse geschiedenisles voor beginners

Korte geschiedenissen lessen bestaan niet, lange en saaie wel. Wil je het namelijk goed doen dan moet je als geschiedschrijver alle kanten van het verhaal voor alle betrokkenen beschrijven. En dat door de jaren heen, week na week, maand na maand, jaar na jaar. Een geschiedenisles wordt al rap een dik boek wat veel weg heeft van een samenvatting van alle kranten over de jaren heen. Ik zal hier geen dik geschiedenis blog gaan schrijven maar enig inzicht in de Koreaanse historie kan nooit kwaad.

• Sinds het begin van de twintigste eeuw is Korea bezet en overheerst door Japan. Als je wellicht denkt dat de Duitsers hier hebben huis gehouden dan heb je het mis. De Jappen hebben het land is leeg geroofd, de vrouwen misbruikt.
• Gek genoeg is Korea aan het eind van de tweede wereld oorlog opgedeeld in een Noord en zuid Korea. En dat terwijl ze juist een onderdrukte en weer bevrijde natie waren en geen agressor zoals Duitsland. 
• Kort samengevat was de Korea oorlog van 1950 tot 1953 een poging van het Noorden om het Zuiden te veroveren wat jammerlijk mislukt is. Drie jaar oorlogsgeweld, miljoenen slachtoffers en twee landen volledig in puin was het resultaat. En de grens is geen meter opgeschoven.
• Geografisch gezien is Zuid Korea een schiereiland. In de praktijk een echt eiland. De grens bestaat uit een vier kilometer brede gedemilitariseerde zone aan niemands land. Beide zijdes worden zwaar verdedigd door de Koreaanse legers.
• Behalve dat de grens van de noorderburen volledig is dicht getimmerd, heeft Zuid Korea moeilijke buren. Ten eerste is er grootmacht China en grootmacht China is niet echt vriendjes met de verenigde staten. 
• Grootmacht Rusland ligt net iets verder weg maar is net zo goed als China geen Amerikaanse bondgenoot
• De relatie met Japan is normaler. In 2002 werd zelfs het WK voetbal door beider landen georganiseerd. Maar Japan is wel een halve eeuw de bezetter geweest en dat zit diep. Bij de Koreanen, Japanners lijken beter in vergeten en verzwijgen. Het heeft iets weg van de Armeense kwestie. Zolang je er maar niet over praat, bestaat het niet.
• Zuid Korea's grootste bondgenoot is uiteraard de VS die nog altijd een gigantische leger basis in Seoul gestationeerd hebben. 

Kortom, de verhoudingen onderling tussen de buurlanden variëren van nogal ingewikkeld tot ronduit problematisch.

Op vakantie naar Zuid Korea

Sommige landen zijn niet in hokjes in te delen. Andere hebben duidelijk het hokje vakantieland. Of moeilijk land, of gedoe-bij-de-douane land, of heel erg koud land. Waar valt Zuid Korea onder? Mijn vorige lang weg vakantie ging vaak naar Thailand, dat is gewoon duidelijk het hokje oosters vakantie bestemming land zonder veel lastig gedoe. Nu ga ik naar Zuid Korea. Dat is niet een land dat bij velen als eerste zal worden genoemd als een leuke ver weg bestemming. Indonesië, Thailand, Brazilië, Peru of Australië zullen eerder genoemd worden. Ik heb zelden iemand gehoord die vol trots vertelde dat Uruguay zijn volgende grote reis zou worden, of Mongolië, of Zimbabwe. Is er is iets mis met die laatste drie landen? Nee, niet echt. Gewoon landen waar je naar toe kan reizen en waar vast ook iets moois te zien is en iets lekkers te eten. Om een of andere duistere reden is er ook zoiets met Zuid Korea. Het heeft jarenlang gewoon niet op mijn vizier gestaan als een vakantieland. Het was gewoon een land, bij mij eigenlijk alleen bekend vanwege de Korea oorlog heel lang geleden. En de details daarvan kende ik ook niet goed. En blijkbaar geld dat voor nog veel meer mensen in deze wereld met reisgenen en wat vakantie budget. Want de toeristische trekpleister nummer een is het Koreaanse schiereiland ook niet in de lonely planet. 

Bij mij nu wel want ik zit in een kist van Lufthansa die me naar München zal brengen om daarna naar Seoul te vliegen. Ik ga samen met mijn vriendin naar haar geboorteland. Kijken, fietsen, eten, proeven, reizen en een nieuwe wereld instappen. Want nieuw is het. Tenminste nieuw voor mij. Een ervaren wereldreiziger ben ik niet. Ok, een paar keer zuid oost Azië en twee keer Amerika en dat was het dan. Wat ik vooral kan herinneren waren de enorme verschillen tussen de landen in zuid oost Azië. Ik dacht in al mijn naïviteit dat Vietnam niet zoveel anders zou zijn dan Laos. Net zo'n verschil als dat je van Portugal naar Spanje reist of van Oostenrijk naar zuid Tirol in Italië. Dat was een soort van beginnersfout van de eerste orde. Alles lijkt wel anders bij een grens overgang in die regio. Laos was een wereld van verschil met Thailand. En over een paar uur ga ik de culture shock Seoul meemaken. Ik verwacht veel neon licht, veel drukte en uiteraard heel veel Koreanen. Na een reis van 15 uur en een verloren nacht kom ik 's ochtend aan in een miljoenen stad. Niet uitgerust, midden in de hectiek belanden bij een zonnetje van 25C. Ik verheug me er nu al op. Eerst nog maar eens een paar uur hangen en wachten op luchthavens en vliegtuigen.

Achteraf Blog

Ga ik een keer een weekje golfen en dan kan ik er niet eens over bloggen. Zo vaak doe ik dit soort dingen niet  en ik wist op voorhand dat hier wel iets over te schrijven zou zijn. Helaas werkt het wifi van de Roompot huisjes voor geen meter. In de huisjes is betaald wifi dat niet werkt en bij de receptie is er gratis wifi dat ook niet over houdt. Sterker, mijn moeder moet tot drie keer een poging doen om de golf clinic met haar pinpas te betalen. Simpelweg omdat het wifi netwerk er uit ligt. Zo laat Roompot zich wel van een heel onprofessionele kant zien.  Geen betalingen kunnen ontvangen omdat er geen wifi netwerk is. Een vakantie park runnen met meer dan 600 huisjes en geen puber vriendelijk wifi kunnen aanbieden. Wel een beetje sneu.

Goed dat gezegd hebbende dan nu net golf verhaal,……

Ehm,….. eigenlijk is er niet echt een golf verhaal. Er is natuurlijk wel iets over te zeggen. Bijvoorbeeld over de reden waarom ik dit doe. Die is heel simpel te beantwoorden. Mijn ouders zijn 50 jaar getrouwd en ze bieden dit als midweek vakantie voor het hele gezin aan. Weigeren was niet echt een optie. Daarnaast is golf ook best leuk. Heel lang geleden heb ik al een keer een clinic gevolgd en ik kan me nog goed herinneren dat ik er toen ook weinig van kon. En toch is het leuk. Hoe leg ik dat nu weer uit? Het zit hem in het feit dat er soms wel iets lukt. Ik sla 10 keer hopeloos mis en de elfde keer een prachtige bal. Die elfde bal is dan toch gaaf. Wouw!!! Een keihard mini mini balletjes met een stuk staal een meter of 100 verderop weg gemept en even kijken naar de mooi vluchtfase. Gaaf!! Elke rake klap is weer genieten en tussendoor klooi ik maar wat aan. Vooral het slaan met de chipper club gaat me heel slecht af. De bedoeling is dat je met deze club heel makkelijk een bal omhoog slaat en vervolgens op de green te laten neerploffen. Ik kan er alleen maar een bal mee over het gras laten rollen die geen millimeter van de grond afkomt. En die bal is dan altijd óf veel te hard is en de hele green over rolt, óf veel te zacht en nauwelijks een paar meter van zijn plek komt.

Het enige wat me wel goed afgaat is het putten. Af en toe sla ik ook een mooie verre bal maar het putten gaat me toch veruit het beste af. Dat is een van de weinige dingen van het golf waar nauwelijks techniek voor nodig is. Het is meer goed nadenken wat je gaat doen, de richting bepalen, snelheid bepalen van de bal en dan een kunstje doen. Dat kunstje is vanuit je schouder met de putter die bal een tikkie geven. En ondanks dat het allemaal best moeilijk is en lang niet alles goed gaat is het allemaal best dolle pret. Lol hebben we zeken. Een beetje scheuren met een golfkarretje. Wat rommelen op een heuse golfbaan. Ballen zoeken in de struiken en af een toe een hele mooie bal meppen.

Best voor herhaling vatbaar maar dat heb ik vandaag niet gedaan. Ik ben weer gewoon ouderwets gaan koersen op Sloten. Een beetje rondjes rijden om de sportvelden zonder verder doel. Gewoon moe worden, dat soort werk. En het koersen ging me vandaag goed af. Het was een niemand-mag-ontsnappen koers, een het zal-en-moet-een-massaspurt-worden koers. En meestal presteer ik dan hopeloos. Sprinten kan ik niet en wegrijden is onmogelijk omdat er een heel arsenaal aan renners aanwezig is die aansturen op een massaspurt en elke uitloop poging wordt in de kiem gesmoord. En toch rij ik top 10 vandaag en dat met een peloton van meer dan 100 man. Ik heb geen idee hoe ik het voor elkaar krijg maar ik zit op het eind gewoon goed vooraan en ik kan mee sprinten in de voorste linies. Ik gok dat er hooguit een renner of acht voor me over de streep rijden. Geld verdien ik er helaas niet mee omdat ik geen chip heb gehuurd voor de tijdsregistratie maar wel heel gaaf om te ervaren wat een weekje golven voor de vorm kan doen.

Groot rondje Leiden

Pas na 80 kilometer wordt mijn fiets ronde vandaag leuk. Daarvoor was het meer kommer en kwel. Ik zat alleen maar te mopperen op mijn fiets, mezelf af te vragen waarom ik dit soort saaie kwellingen mezelf aan doe. Een monster rit van 130 km met een koude en harde noordwesten wind en slecht 11 graden over veel klinker wegen. Welke idioot doet dit nu voor zijn lol?

Ik dus, alhoewel ik er heel weinig lol aan beleefd heb de eerste 80 km. Stomme kou, stomme wind, stomme klinkerwegen en ook nog een heup gewricht dat irriteert. Ik kon niet genieten van het landschap. Van de schapen en de lammeren in de wei. Ik zag alleen maar zwanen en ganzen en katten, beesten die me al eerder een hoop ellende hebben bezorgd. Ik fiets door typisch Nederlands polderlandschap met knotwilgen, sloten, bruggetjes en werk busjes van Eneco en het hoogheemraadscap de Stichtse Rijnlanden. Dat laatste is een hele mond vol maar in de praktijk is het niks anders dan een man met een donkerblauwe jas die met een lange stok in de sloot staat te prikken. Mijn route gaat voornamelijk over hele smalle wegen met knotwilgen en aan beide kanten een  sloot. En wind, wind, wind en wind. Tegenwind, kou, stomme klinker wegen en mijn heup irriteert.

En ik hou niet van noordwesten wind. Nooit gehouden ook. Het geeft alleen maar instabiel koud weer. En toch fiets ik. Ik denk dat ik gewoon meer van wielrennen houd dan dat ik baal van het weer. Pas na een kilometer of 80 heb ik eindelijk de wind goed mee en is het even gedaan met de buts wegen. Tijd om gas te geven en het gemiddelde wat op te krikken wat inmiddels onder de 28 is gezakt. Het begint ook weer langzaamaan leuker te worden en op het moment dat ik met een pontje het water over moet, besluit ik om om te fietsen. Voornamelijk ook omdat ik geen cash geld bij me heb, ik was namelijk vergeten dat in deze route een pont zat. Daarom fiets ik om via Aalsmeer en zodoende komt mijn ronde ook uit 150 kilometer in plaats van de geplande 130.

Thuis ben ik moe en ga ik in bad. Wordt die tobbe ook nog eens gebruikt. De laatste keer kan ik me niet eens meer heugen.

Brrrr,.....koud begin van Pasen

Het is 11 graden, er staat een stevige en koude noordwesten wind die ik tegen heb. Ik fiets naar huis en dit is het begin van het paasweekend dat deze keer goed is voor 6 dagen vrij. De vooruitzichten zijn somber, een gevalletje April-doet-wat-het-wil. Ik heb eigenlijk wel zin in een paar lange fietstochten. Nog eens een keer een honderdvijftiger fietsen met een pril zonnetje. Het hoeft niet eens 20 graden of meer te zijn voor mij, 14 is ook goed. Wel graag droog en niet teveel wind. Dat is eigenlijk al waar ik naar verlang. Een blik op de weeronline kaart heeft me echter geleerd dat het kil weer wordt. Druppels, kou, regen wind en wolken. En vooral wind uit de verkeerde hoek. West en Noordwest. Dat geeft doorgaans nooit aangenaam weer. Alleen maar koude wind, buien en kou.

Hmm,……

Ik ga er bijna humeurig van worden. Gelukkig gebeurt er ook nog iets grappigs voor mijn neus. Tenminste, ik vind het tafereel wat ik zie vooral grappig om er verder over door te filosoferen. Ik fiets even in het zog van een e-bike omdat ik de tegenwind wat beu ben. Die e-bike rijdt zo’n 27 kmh en heeft geen blauw plaatje. Naast de vrouw op de e-bike rijdt een man op een snorfiets. Zelfde snelheid. Beiden roken een peuk. De vrouw een sigaret, de man een kleine sigaar. Tot zover nog niks gelogen en geen gespeculeer maar waar kijk ik nu precies naar? Waarschijnlijk een echtpaar op stap. Hij op de snorfiets, zij op de nep-fiets. Ik fietste 22 kmh voordat ik werd ingehaald. De vrouw gaat in de veel meer rechtop positie 5 km harder. Ik zeg, goede elektromotor, daar zit wat power achter. Misschien even tijd om de natuurkunde les weer wat op te frissen en te herinneren dat snelheid winnen veel extra vermogen kost. De natuurkunde regel is twee keer zo hard is 8 keer zoveel vermogen leveren. Twee tot de macht 3 drie dus. Een simpel voorbeeld is een auto met een vermogen van 120 pk en een top van 200 kmh. Op top snelheid worden alle pk’s gebruikt, bij 100 km slecht nog maar 1/8 van 120. Vijftien dus.  Stel dat de vrouw zonder e-power 15 kmh zou hebben gefietst dan heeft ze dus nu 5,8 zoveel vermogen nodig. Oh ja,….. wacht. Ze rookt. Echt sportief schat ik haar daardoor niet in. Misschien zou ze zonder ondersteuning en deze wind slechts 12 kmh halen. In dat geval is het motortje zelfs goed 11,4 keer het zelf geleverde vermogen. Met een grove schatting kan ik rustig zeggen dat ze zelf ongeveer 12-14% van het vermogen voor deze snelheid zelf levert. De man levert gewoon 0% van het geleverde vermogen zelf. Die is gewoon liever lui dan moe en geeft het ruiterlijk toe. Zij niet. Zij is nog in de ontkenningsfase. Iets in de trant van, maar ik fiets zelf nog.

Ja tuurlijk troela. Je beweegt je benen en je zuigt je longen vol rook. Die krachteloze beenbeweging zorgt er vervolgens voor dat de Bosch motor de e-power levert, mede mogelijk gemaakt door groene stroom van Eneco. Waar zouden ze eigenlijk naar op weg zijn? Toch niet de sportschool, hoop ik. Die zou ik helemaal hilarisch vinden. Eerst je peuk oproken en daarna gaan sporten. En dan na afloop aan de toog pinten drinken. Daarna weer na huis op die nep-fiets en daar op bank ploffen met een zak chips.

Ok,…. Misschien draaf ik wat door in mijn redenering en overdrijf ik het geheel een beetje. Maar op een e-bike met full power tegen de wind in knallen met een peuk in je bek? Tsssssss,…….. dan vraag je er ook wel om

Milaan-San Remo (zonder Sporza)

Tot mijn stomme verbazing komt in de digitale gids tot de conclusie dat Sporza Milaan-San Remo niet uitzendt. Wat is dit nu? Afgelopen woensdag zat ik nog naar Nokere koerse kijken wat werkelijk een pietepeuterig kleine koers is. Van alles wat er nu gebeurt op het gebied van de voorjaarskoersen in het wielrennen is Nokerse Koerse echt de klein Duimpje onder de grote jongens. Even voor de duidelijk, Milaan-San Remo behoort tot de 5 monumenten in de wielrennerij. Er zijn 5 koersen die de naam monument mogen dragen. Vijf eendagskoersen in het hele jaar die hoogste en speciale titel mogen dragen. Samen met de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de ronde van Lombardije behoort Milaan-San Remo tot de meest prestigieuze wielerkoersen. En Sporza zendt dit dus niet uit.

Ik ben bang dat ik een stuk nieuws heb gemist en dat tegenwoordige de grote koersen niet meer bij Sporza te zien en zijn verhuisd naar een commerciële partij.  Dat zou een enorme aderlating zijn voor de Nederlands wielerfans. Niemand kijkt namelijk de NPO. Het commentaar van  en Dijksta en Ducrot is niet om aan te horen. En nu moeten we naar eurosport gaan kijken als alternatief. Ik hoop heel erg dat óf mijn digitale gids vandaag even in de war was, óf dat Sporza hun enorme blunder heeft ingezien en weer gewoon koers gaat uitzenden. Zoals het hoort.

Ik kijk trouwens geen koers maar ik wil het opnemen. Ik heb namelijk deze zaterdagmiddag ander bezigheden maar ik ben wel zo wieler verslaafd dat ik de koers wil zien. Ik neem me ook voor om geen nieuws aan te zetten, niet op nu te kijken en ook geen wielerfora te lezen. Ik wil de uitslag nog niet weten. Zo idioot ben ik. Misschien zeggen andere dat ik niet helemaal spoor, en dan geef ik ze nog gelijk ook. Maar ik neem het wel op en ik zit zondagochtend na het ontbijt wielrennen te kijken. Het geen nieuws volgen is gelukt en ik ben in onwetendheid over de afloop. De koers verloopt verder zoals vanouds. Er is een kopgroep met totaal onbekende namen dat voorop fietst en het peloton controleert de voorsprong. Naarmate de wedstrijd vordert verkleint hun voorsprong en op de voet van Cipressa worden ze gegrepen. Daarna is het oorlog in het peloton. Daarvoor trouwens ook al toen de ploegen van de sprinters hun kopmannen naar voren hebben gebracht. Het is dan de bedoeling dat die sprinter (die vaak niet kunnen klimmen) op de Cipresse langzaam weer naar achter zakken tot in de staart van het peloton en op het vlakke stuk tussen de Cipressa en de Poggio worden ze weer naar voren geholpen. Dat in de hoop dat ze de Poggio overleven en mee kunnen sprinten op de via Roma in San Remo. Het is een tactiek die soms werkt maar vandaag niet. Dat komt vooral door het verschroeiende tempo dat Sky en team Sunweb er op na houden en daarmee het peloton link uitdunnen. Dat de Cipressa op rammen is een contra tactiek van de ploegen met een net-niet sprinter. Die hebben wel een goede sprinter maar net niet genoeg om echte massasprinters te  kunnen kloppen en die doen nu een poging het peloton uit te dunnen. Zoiets heet in wielertermen eens flink aan de boom schudden om de rotte appels eruit te laten vallen.

De tactiek van Sky en Sunweb werkt. Een groep van hooguit een man of 40 rijden samen de Poggio op. Iedereen vandaag heeft schrik voor Sagan, de huidige wereldkampioen die in bloedvorm is en deze koers is zijn specialiteit. Zo’n beetje iedereen heeft zitten speculeren hoe ze Sagan zouden kunnen isoleren om zelf een poging te hebben om te winnen. En het grappige is dat Sagan zichzelf vandaag isoleert. Hij valt aan op de laatste kilometer van de Poggio en ramt zo hard omhoog dat de commentatoren denken dat hij al aan de afzink is begonnen. Alleen Alaphilipe en Kwiatkowsky kunnen volgen. In de afdaling behouden ze hun voorsprong en de twee volgers laten Sagan het werk doen. Ze zijn allang blij dat ze kunnen volgen en is nog maar te hopen dat ze tegen zijn sprint zijn opgewassen. Die laatste paar kilometer is dolle pret om naar te kijken. Komt dat peloton toch nog terug? Gaat alles wel goed in die ziedende afdalingen? Gaat er toch nog iets gebeuren in die laatste paar vlakke kilometers? Nog 500 meter te gaan en nu zal toch iemand de sprint moeten gaan inzetten. Ik schuif naar verder op naar het puntje van de bank en mijn blik wordt nog aandachtiger.

Plop,….. blauw scherm. Einde opname en er langlaufen langlaufer in beeld.

Grrrrrr,……. Ik barst in lachen uit. Wat een anticlimax is dit. Ik schuif het kijken van Milaan-San Remo voor me uit maar wel zodanig dat ik nog niet weet wie er wint en dan gebeurt er zoiets knulligs. De opname van Eurosport is met 500 meter koers te gaan gestopt en mis de finale sprint. Hilarisch.

Ik kijk even later de beelden terug op nu terug en dan zie ik dat Kwiatkowsky de beste sprint in huis had vandaag.