Nooit meer bedrijfsuitjes!

Dit blog gaat niet over een fietstocht. Ook geen wandelreis dit keer. Dit wordt een klaag blog. Het is maar dat je het weet. Geen heroïsche daden op de fiets of extreme hoogtes die worden bereikt in een of ander Europees hooggebergte. Dit is een klacht tegen domheid, platvloersheid en vooral tegen stupide bedrijfsuitjes.

Ik ga deze avond mee op een bedrijfsuitje. Er is sinds alle bezuinigingen weer wat geld en tijd beschikbaar en dan kunnen deze dingen er weer vanaf. En na vanavond verlang ik weer met heimwee terug naar de crisis van weleer. We krijgen in een Utrechtse werfkelder een show voorgeschoteld die nauwelijks Hollandser of platvloerser kan. Muziek van Andre Hazes en Frans Bauer en allemaal met kinderachtige versierselen op lijf en leden de meest suffe quiz ooit spelen. Waarschijnlijk ooit ontwikkeld door een uitgerangeerde medewerker van SBS. Dit is een show waar zelfs het doorgewinterde publiek van Frans Bauer zijn bedenkingen bij zou hebben. Iets in de trant van, zoiets is toch niet voor ons bedoeld. Dat is toch meer iets voor groep zes op de basisschool. Of voor een kudde mongooltjes. Meer opgeleide mensen zouden die laatste groep wellicht een klasje medemensen met een verstandelijke beperking hebben genoemd. Feit blijft dat voor het wie het ook bedoeld is, onze groep wellicht een tikkie te intellectueel is voor dit soort fratsen. De meeste hebben hier een universitaire opleiding achter de rug en dan niet in de categorie culturele antropologie of kunstgeschiedenis maar vaak een technische opleiding waar heel wat beta inzicht voor nodig is.

We worden onderverdeeld in vier groepen met stupide namen, Oranje, Kroegtijgers, Rood wit en blauw en de naam van mijn eigen groep is me al ontschoten. Het was iets met een oranje hoofddeksel wat ik op had moeten zetten maar wat ik heb vertikt. Ook een strijdkreet schijnen we nodig te hebben. Die mogen we zelf verzinnen. We kijken elkaar apathisch aan. Het is pas het begin van de avond en niemand is nog in een ludieke bui. 

"Zucht, heel diepe zucht" 

Het is er uit voor ik er erg in heb. Laat dat dan maar onze strijdkreet zijn, voeg ik er aan toe. 

Om het allemaal nog wat erger te maken, blijkt het buiten ook nog eens stralend mooi weer te zijn. Het is voor het eerst sinds 1991 dat er in september in de Bilt tropische temperaturen zijn gemeten. Het is nu heerlijk toeven op de terrassen in de stad. Maar in plaats daarvan zitten dertig man in een knallend warme en verstikkende kelder een stupide quiz te doen. Na de eerste pauze na een half uur loop ik met een collega naar buiten. Hij wil roken; ik wil frisse lucht. 

"Wat gaan we doen?" zeg ik.

"Gaan we gewoon de stad in en laten we hier de boel de boel. Dan wordt het misschien toch nog leuk" ga ik verder. 

Hij kijkt me meewarig glimlachend aan en rookt zijn peuk op. Daarna gaat hij weer naar binnen. Ik besluit het geheel nog even aan te kijken maar na een halfuur chagrijnig voor met uit te hebben gestaard, slaat bij mij de twijfel toe. Moet ik hier nu opzichtig en theatraal mezelf recalcitrant opstellen en en plein public mijn ongenoegen uiten om daarna geagiteerd de ruimte te verlaten. Of zal ik er met de stille trom vandoor gaan. Blijven zitten beschouw ik niet als een optie. 

Na een uur van voort kabbelende ellende in de vorm gejoel, holle leuzen, foute muziek en verkleed ongein, houd ik het voor gezien. Het vooruitzicht om hier nog drie uur te moeten doorbrengen is een tantaluskwelling die ik mezelf liever bespaar. Ik vertrek met de stille trom en ga naar huis. De collega naast me voor wie het ook allemaal niet zo hoeft, zegt dat hij de rit maar uitzit.

Buiten is het mooi weer. De zon schijnt. Het is een fabelachtig mooie zwoele nazomer dag. Thuis staat nog een pan franse vissoep te wachten die ik gisteren heb klaargemaakt. Glaasje wijn erbij en op mijn dakterras stilletjes genieten van een mooie zomeravond. En ik ga de komende weken elke avond genieten van het feit dat ik die avond geen bedrijfsuitje heb.

Bloedmooi

3333 m hoog is de Schaufelspitze. Dat is het doel van vandaag. Dat klinkt hoog en dat is het ook wel maar een groot deel van de tocht gaat met kabelbanen. Het laatste stukje pad is weer eens iets wat nauwelijks een pad is. En steil. De berg is een puinhelling waar her en der een soort van pad aanwezig is. De rest van de route zijn half vast zittende stenen. Zo druk als het was bij de kabelbaan, zo rustig is het hier. Na drie kwartier klimmen, lopen en voorzichtig over rotsen schuifelen staan we bij het kruis op de Schaufelspitze. Tijd voor een Kodak moment. Het uitzicht is fabuleus mooi. En we kunnen natuurlijk niet weg zonder kiekjes van onszelf met bergen op de achtergrond en een foto van het kruis. Onder het kruis hangt ook nog een metalen blik met een schrift en een pen. Dus ook nog even mijn aanwezigheid hier vastleggen. Guus en ik hebben het hele piek moment op de berg voor onszelf. Andere toeristen zijn er niet. De stilte en de rust van de bergen zijn adembenemend. Iets mooiers dan dit bestaat niet.

Nadat we zijn afgedaald gaan vanaf de berg en gletsjer stoppen we bij het Eisgrat station. Er zit hier een groot restaurant, een speeltuin en en zonneterras. We bestellen twee chocos met slagroom en gaan in een van de ligstoelen liggen. Twee stoelen verder ligt een bloedmooie dame in de zon te liggen. We kijken elkaar aan en denken beiden hetzelfde. Zouden we hier een foto van durven maken? Het is een dame waar alles aan klopt. Slank, stevige buste, een korte broek met mooie bruine benen. Een topje met spaghetti bandjes, gelakte nagels en stevige bergschoenen. Zelfs de meeste nichterige homo zou zijn ogen er niet vanaf kunnen houden. We blijven praten.
"Dat durf jij niet, een foto maken"
"Ik wel, ik gaat het gewoon vragen" zeg ik tegen Guus.
Wat doet zo' n fotomodel hier op het Eisgrat station restaurant op 2900 m hoogte. We blijven met een half oog verlekkerd kijken en spreken in foute taal zoals mannen over een mooie vrouw kunnen praten.
"Ga je nou nog een foto maken?"
Het is goed denk ik. Ik vraag het haar gewoon. In slecht Duits vraag ik of ik een foto van haar mag maken. Ze begrijpt me niet goed en zegt dat ze ook Nederlands kan praten. Ze blijkt Vlaamse en ik kan mezelf wel voor de kop slaan als ik denk wat ik eerder over naar hebt gezegd. Niks echts schunnigs maar toch wel duidelijk dat we haar echt een schoonheid vonden. Ze heeft godzijdank ons niet afgeluisterd en ze vind het ook niet erg om te worden gefotografeerd. Poehee,... Dit wordt de mooiste foto van de vakantie. Misschien nog wel mooier dan de bergen hier.

Wandelen met SNP reizen

Op dag een zit de groep 's avonds bij het avondeten bijeen. Otto, onze gids voor de komende dagen legt uit wat we de komende week mogen verachten en hij vraag ons ook wat wij verwachten van de reis. Of we edelweiss willen zien of zo. Niet dat hij dat op commando tevoorschijn kan toveren maar hij wil vooraf weten of onze verwachtingen wel haalbaar zijn. Liefst vooraf zoiets weten dan achteraf worden geconfronteerd met klachten. Hij blijkt zelfs in Zwitserland te wonen en zich in de zomer als freelance gis te verhuren. Zo werkt hij voor SNP maar in winter ook op zijn vrije dagen als skileraar. Verder heeft hij ook gewoon een kantoorbaantje; iets met een rechten afdeling op een Zwitsers verzekeringskantoor. Er wordt een voorstel rondje gedaan. Altijd handig, even namen leren kennen en iemands wandelervaring polsen.

Zoals zo vaak zijn alle aanwezigen echte wandelaars. Behalve ik dus. Ik begin met mezelf voor te stellen en te zeggen dat ik een hekel aan wandelen heb. Ik ben meer van het wielrennen, voeg ik eraan toe. Wandelen doe ik uit noodzaak. Niet dat ik een poging wil doen om grappig te zijn alhoewel ik wel weet dat dit meestal ook een bijverschijnsel is van deze opmerking. Nou Rob, dan zit je hier goed. Dit is namelijk een wandelreis. Ja, ik weet het.

Daarom geef ik er altijd maar wat uitleg bij. Ik hou niet van wandelen, serieus niet. Thuis wandel ik ook nooit. Ik ga nooit wandelend naar de supermarkt om de dagelijkse boodschappen te halen, ik sta niet op loopbanen in de sportschool en ik zal ook nooit een vierdaagse lopen. Wandelen is een onplezierige onhandige manier om jezelf verplaatsen. We hebben auto's, motoren, fietsen en treinen uitgevonden om op een makkelijke snelle en comfortabele manier ons van A naar B te verplaatsen. Wandelen is langzaam, tijdrovend en vermoeiend.  Wandelen doe je alleen uit noodzaak. En bergen vormen een noodzaak, tenminste in mijn geval. Ik hou van bergen en ik ben verliefd op hooggebergte. Geen enkel ander landschap is zo ruig, imposant, mooi, rustig en indrukwekkend tegelijkertijd. Als ik in de bergen ben dan is het goed. Ik kan makkelijk de hele dag op een bankje zitten en de bergen aanschouwen. En dat voor een energieke sportieve zenuwpees als ik die niet tegen stilzitten kan. En om op de echt mooie plekjes te komen, zit er echter maar een ding op. Die wandelschoenen moeten aan. Je zou ook kunnen zeggen dat zoiets op een mountainbike kan maar daar ben ik het niet mee eens. Ik heb al een aantal maal mensen een ATB een berg op zien dragen omdat het pad onfietsbaar was geworden. Laat die fiets dan toch gewoon achter in het dal, denk ik dan. Het zijn namelijk ook wandelpaden bedoeld voor wandelaars die hoog boven in de bergen het landschap willen aanschouwen. Zelfs een verdwaalde wielrenner begrijpt zoiets.

Bikkelen in het Kaunertal

Het is nogal lastig rondjes fietsen vanuit mijn pension maar dat wist ik vooraf. Rondjes in deze omgeving lopen al snel uit tot een kilometer of 150. Dat is leuk voor een dag maar elke dag zo'n roteind is mij iets gortig. Ik heb dit gebied uitgekozen omdat het toevallig tussen twee andere vakantie bestemmingen in lag en omdat er hier drie doodlopende dalen zijn die ik wel een keer wil fietsen. Gisteren was een makkelijk dag in het Pitztal maar vandaag gaat weer serieuze business worden. 

Ik fiets vanuit mijn hotel eerst over de Pillerhöhe heen om vervolgens het doodlopende Kaunertal in te fietsen. En dat dal is het serieuze werk. Het eerste stuk van zo'n 20 km is nog goed te doen. Dat brengt mij op het einde van Weissensee. Daarna volgt nog een klim naar de gletsjer die op 2750 m ligt en dat is echt een killer van een klim. Een stuk van bijna 9 km wat bijna alleen maar stijgingspercentage van 10% of meer kent. Af en toe een stukje vlak maar vooral heel lang steil klimmen. Je ziet hier nauwelijks wielrenners of andere fietsers. Het heeft ook ook nog nauwelijks iets met fietsen te maken. Het is meer steile wand kletteren. Op sommige stukken van 12% en harde wind tegen ga ik niet rapper dan 7,5 kmh. Dat heeft weinig met fietsen te maken. De berg is vooral geliefd bij dagjes mensen die zich per auto of touringcar omhoog laten brengen. Onderweg wat foto's maken en een enkeling die zijn bergwandelschoenen aantrekt om een te rondje lopen.

Boven bij de gletsjer is een kabelbaan die je nog hoger kan brengen, een kinder speel paradijs en een mega restaurant. Het is er ook koud dus ik zet snel mijn fiets binnen en haal een grote kop goulash soep, twee stukken brood en een stuk taart. Eerst maar eens wat aan de calorieën doen. De afzink van de berg gaat vele malen sneller dan de klim. Nogal wiedes maar echt rap kan niet worden gedaald op het steile lastige stuk. Tussen de gletsjer en het Gepatschhaus op 1900 meter zitten maar liefst 28 haarspeldbochten. De afzink van het Kaunertal gaat wel erg rap. Lange rechte wegen en hard fietsen.

Op de terugweg mag ik nog een keer over de Pillerhöhe en nu vanaf de minst prettige kant. Dit is gewoon een kutklim. Ik zou dat laatste ook netjes kunnen verwoorden maar dat zou de lading niet dekken. Ergens in het begin van de klim zit een stuk van een kilometer lang dat met 15% stijgt. En de laatste km is goed voor 13% en tussendoor is het vaak ook 10%. En ik heb inmiddels al aardig wat hoogtemeters in de benen. Op het 15% stuk kan ik alleen nog maar in scheldwoorden denken. Het is 35 graden, ik ben moe en ik heb alleen een 34*26 bij me. Dit soort ongein hoeft voor mij niet zo. Morgen maar weer eens een minder extreem tochtje uitstippelen.

Totaal: 122 km en 3357 hoogtemeters met een gemiddelde van 20 kmh.

Arlberg giro 2013

Toch nog een cyclo dit jaar. Vorig jaar heb ik er vier gedaan en dit jaar heb ik heel lang gezocht of er ergens nog een aardige cyclo was. En of ik überhaupt nog wel een cyclo wilde rijden. Maar een dagje sterven in het zadel is toch een van de mooiere dingen om te doen op vakantie. Ik ben niet zo van op het strand liggen, bier zuipen of helemaal tot rust komen op een vakantie. Ik kom meestal doodop terug en gebruik de baas zijn tijd om weer een beetje bij zinnen te komen.

Na lang zoeken kom ik uiteindelijk uit bij de Arlberg giro. Een tocht die kennelijk geen mens kent in Nederland want er staan slechts twaalf landgenoten aan de start op een deelnemersveld van zo'n 1000 man. En er staan ook vrouwen aan de start maar die groep blijft helaas erg klein; ongeveer 10% van het totale veld. De route is 150 km lang en telt twee zware beklimmingen. Volgens het schema waren het er trouwens 148 km. En die laatste twee km waren niet leuk. Ik zat er een beetje doorheen op het einde. Het rondje gaat vanuit Sankt Amton am Arlberg over de Arlberg pas. Dan een lange afdaling en vervolgens via de Silvretta hochalp strasse over de Bielerhöhe heen. Dan weer een hele lang afdaling van zo'n 40 km en dan nog 20 km vals plat.

De Silvretta hochalp strasse is zonder twijfel de mooist weg van heel Oostenrijk. Vorig heb jaar heb ik al heel veel lol gehad door de weg drie keer op de motor te rijden. Ik moest namelijk 12 euro tol betalen en dat geld heb ik er dik uitgehaald. Eerst omhoog, dan weer terug tot aan het tolhuisje en dan weer omhoog. En nu mag ik er fietsen. Langzaam fietsen, dat wel. Want het is een akelig lange steile berg. Ik wil een abonnement op deze berg.

In de hele lange bijtrap afzink krijg ik kramp en niet zo zunig ook niet. Ik drink twee bidons leeg maar het wil niet helpen. Bij de derde bevoorrading onder aan de berg zie ik mezelf genoodzaakt op nog een te stoppen. Weer twee volle bidons. In de laatste 20 km word ik nog een paar keer ingehaald. Ik wil aanklampen maar de loerende kramp in mijn benen zegt me dat ik dat beter niet kan doen. Na 150 km (twee km meer dus dan vooraf aangekondigd) finish ik na een kleine 5 uur in het zadel. De finish is hier midden in het dorp in de dorfstrasse en het is hier gewoon een groot feest. De laatst 300 meter loopt lichtjes bergop en ik sprint omhoog. Tussen een haag van joelende mensen en cheerleaders bij de finish. Ik word door de speaker aangekondigd als winnaar van de ronde van Italië. Zo'n roze trui is best leuk. Ik steek ook mijn handen de hoogte alsof ik de giro heb gewonnen. Kan mij het ook bommen, het slaat natuurlijk nergens op maar het was te leuk om niet te doen. Dit soort feestelijke finishes waar iedereen als een winnaar wordt verwelkomd kom je niet veel tegen. De muziek brult hier uit de speakers. Highway to hell van acdc; kan het toepasselijker?

Eindstrijd: 4h 52m 34,3 s

Resultaat: P324

Gemiddelde: 30,351 kmh

150 km en 2400 hoogtemeters

Gemiddelde pols: 156

Maximum snelheid: 92,5 kmh (nieuw record)

De conclusie na anderhalve week tour de France

De koers:

Eerst maar eens het minst belangrijke en dat is de koers zelf. Froome is van ongenaakbare klasse en gaat het geel naar Parijs brengen. De strijd voor plek 2,3 en 4 gaat tussen Mollema, Valverde en Contador. Daarachter staan nog een handjevol renners vrij kort maar ik gok dat die knechtenwerk moeten doen. Ten Dam moet knechten voor Mollema, Kreuzinger voor Contador, Porte voor Froome en Quintana voor Valverde. Groen, wit en bollentrui is totaal niet interessant. Alleen renners die echt niets anders belangrijks kunnen winnen gaan voor zo’n trui. De verhouding in prijzengeld voor geel of groen is ook echt enorm. 18 groene truien zijn net zo duur als één gele. Zelfs een etappe overwinning levert meer op een de witte trui.

Doping:

We weten niets. Verdenkingen zijn er wel veel. Feiten zijn er ook niet. Er zijn zelfs geen vage verhalen over motoman of andere rare hotelbezoekjes van onbekenden. Het enige wat we zien dat er enkele renners zijn die schofterig hard fietsen dat je er kippenvel van krijgt. Het eerste wat ik dan denk is, daar klopt geen barst en wat hebben die gasten voor pillen geslikt. Het enige wat nu in het nadeel van de renners weegt, is dat ze veel harder fietsen dan dat wij voor mogelijk achten. Froome reedt de derde tijd ooit op Ax 3 Domaines. Achter hem in de lijst staat een hele lijst notoire doping zondaars. Froome fietst voor SKY en die hebben 5 doctoren in dienst. VIJF!!!!

Het parkoers:

Op dit punt niets dan lof voor de ASO. Als er iets goed gaat dat zijn het wel de plaatjes. Het is dat er af en toe wat renners in beeld fietsen maar verder is het prachtig landschap dat we te zien krijgen. Als land kun je jezelf geen betere reclame film wensen. Neem nu bijvoorbeeld de etappe van vandaag. Dat was een 3 uur durende reclame voor de mont st. Michel. Maar ook in de eerste week van tour hebben we veel mooie beelden van Frankrijk gezien. Het ‘ile de beauté’ lag er prachtig bij. Voor het eerst in 100 jaar was de tour op Corsica en dat eiland oogt majestueus. De promenade des Anglais in Nice was weer een paatje en elke renner wil nu een keer over de côte de Pailheres fietsen. Dat hebben die Fransen goed voor elkaar. Het kost wel natuurlijk wat. Mont st. Michel komt niet zomaar zo mooi in beeld. Reken er maar op de lokale organisaties flink in de buidel hebben moeten tasten. Ik denk dat ze het er graag voor over hebben.  Want wie wil nu niet eens die berg in het echt zien?

Sallands Mooiste

Even reclame maken voor deze toertocht met start en finish Haarle. Zo ongeveer alles klopt aan deze tocht. De route is mooi, er staan veel seingevers, de tocht is echt uitstekend uitgepijld, en de vrijwilligers zijn heel vriendelijk. De bevoorradingen zijn top geregeld en de aankomst is leuk gezellig gemaakt. Zelfs de naam is schattig. Sallands Mooiste. Bedenk maar eens een tocht die niet een van de standaard namen heeft. Meestal heet een tocht gewoon tocht;  molentocht, dorpentocht, Gooimeertocht. De  andere bekende namen zijn omloop, hel van, klassieker (of classico), ronde, rondje of toer. De hel van Wageningen, de hel van de heuvelrug, de ronde van Middelharnis, de omloop Flevopolder en de toer de force. En dat is er ook nog mooiste . Ik ken hier maar drie voorbeelden van. Limburg mooiste, Vlaanderen mooiste en dus ook Sallands mooiste.  

Sallands mooiste is vooral zo leuk omdat het klein is en toch net groot genoeg. Een toertocht met 200 deelnemers, dat is het net niet; 500 is leuk; 5000 is vervelend. Behalve drie raceafstanden zijn er ook nog 2 ATB tochten die veel volk trekken en een familietocht. ’s Middags is er muziek en een bar bij het sportorant. Er is ook een luchtkasteel en een grote trampoline voor de kinderen. Iedereen heeft lol.  Ik zou natuurlijk best wel iets te zeuren kunnen vinden. Tenslotte heb ik daarvoor doorgeleerd. Maar dan wordt het echt spijkers op laag water zoeken. Wie noemt een locatie bijvoorbeeld sportorant? Een restaurant annex sporthal. Nogal koddig. En ook het weer had best wat zonniger mogen zijn. Maar global warming werkt niet echt mee deze zomer cq voorjaar. We zullen het ermee moeten doen.

Ik zou ook heel graag willen dat dit leuke evenement gewoon een leuk evenement blijft. Laat het aub niet groeien of zo. Ik begrijp natuurlijk best dat groeien interessant is voor een organisatie. Het levert meer status op, meer tevreden deelnemers en wellicht ook meer geld in het laatje. Maar Sallands mooiste is juist leuk omdat het nog net niet echt groot is. Renners die bijvoorbeeld wel eens de Amstel Gold Race hebben gefietst of Limburg mooiste, die kan ik aanraden om hier weg te blijven. Alles wat die twee tochten hebben dat heeft Sallands mooiste niet. Er is geen onvertogen woord gevallen tussen deelnemers en omwonenden. Er worden geen ruzies uitgevochten op het fietspad. Er fietsen geen bierbuiken rond in een te groot Rabo shirt die zich in tempo hopeloos tegen een bult omhoog zwoegen. Het kost ook geen absurd bedrag van 40 euro of meer. Er is ook geen vervelende commerciële sfeer voor een of ander lokaal bier. Er is ook geen poeha kreet in de trant van rij-hem-samen-met-je-vrienden die door de organisatie wordt gepromoot. Er is sowieso heel weinig promotie voor deze tocht.

TIP voor iedereen dus. Ga volgend jaar NIET naar Sallands mooiste. En als je het dan toch doet, doe het dan stiekem.