Ik ben hier niet alleen om te fietsen

Als aperetief een vin blanc avec crême de cassis plus een amuse van mousse van asperges met gedroogde ham.

Als voorgerecht een lokale florel met asperges, artisjokken, citroen en kruiden. Plus een glaasje witte wijn om het weg te spoelen.

Als hoofdgerecht de mixed grill van lam, eend en lokale worst, vergezeld met diverse groenten en geprepareerde aardappels. En nu een glas rode wijn om het geheel te laten wegvloeien.

Plus nog een bordje kaas als toetje. Nou ik toch bezig ben.

Hierbij moet worden verteld dat de omschrijvingen langer zijn dan de hoeveelheden. De smaak laat zich zich niet in woorden of foto's vangen.

Het was domweg super lekker.

Mont Aigoual

Vlagen mist fladderen voorbij en ontnemen mij het uitzicht. Auto's rijden zonder licht door de dichte mistflarden aan me voorbij. Wat doe ik hier eigenlijk op de top van de Aigoual? Het meteorologische instituut dat hier ergens schijnt te staan, kan ik niet ontwaren. Is het de memorie van de roman van Tim Krabbé? Door velen geprezen, maar ik heb nooit zo de genialiteit ervan in gezien. Ik denk dat ik gewoon wat meer vertrouwen in het zonnetje heb gehad vandaag wat niet door de weergoden is bewerkstelligd. Ik dacht dat de brandende zon dat wolkendek wel aankon en dat het een aangename middag zou gaan worden hier op de top.

Niet blijkt minder waar. Het is koud en mistig, vooral erg mistig. Ik zie geen steek. Twee Franse wielrenners vragen of ik een foto van ze wel nemen. Tuurlijk, geen probleem. Twee vermoeide renners voor een bord, een lichtblauwe Fiat 500 op de achtergrond plus een pak grijze mist.  Leuk voor het nageslacht. Ik blijf niet lang. Bammetjes met gedroogde ham op peuzelen en weer naar beneden. Nog een foto van het bordje dat de grens tussen het departement Gard en Lozère aangeeft en de afzink in.

Dit was nummertje 4 van de Aigoual. Ik beklom de berg voor het eerst in 1998, daarna nog twee keer en vandaag weer. Misschien ga ik deze vakantie nog een keer omhoog. Sommigen bergen trekken nu eenmaal meer dan anderen. Ik stond ook al eerder 6 maal op de Ventoux,  drie keer op de Galibier een 43 keer op de Amerongse berg. Die laatste meer omdat die nu eenmaal in Nederland op 'kruip' afstand ligt. De Aigoual is gewoon een leuke klimberg. De hoogste in de regio en rustig klimmen. De klim route van vandaan was maar liefst 26 kilometer lang, maar nergens meer dan zes procent.

Misère in de Alpen

Als ik net de was gedaan heb en alles netjes aan de waslijn hangt, begint het te regenen. Boven op de col is het hopen dat de zon even wil schijnen, want voor buiten eten in de schaduw op het terras, is toch echt een jasje nodig. Als ik om zeven uur 's ochtends hoognodig moet plassen, moet ik door de regen rennen om bij het toilet gebouw te komen. De tent is nog geen moment droog geweest. Een lus waar een scheerlijn aan vast zit, is er op de eerste dag afgerukt tijdens fel noodweer. Bliksem, ja. Donder, ook ja. Regen? Ja,... ja ja en ja. Heel veel regen. De weersvoorspellingen van Meteo France geven aan dat het volgende week lichtjes gaat verbeteren. En nu zijn ze bij die site wereldkampioen slecht weer voorspellen, maar ook andere sites beloven weinig goeds de komende twee weken. 

Tijd voor een change of plans. Als het zonnetje niet naar de Alpen wil komen, dan gaat ik wel naar de zon toe. Vier honderd kilometer zuidelijker schijnt de zon volop, 28 graden een drupje regen is eerder gewenst voor de plantjes dan dat ze er teveel van hebben. Ik pak de tent nat in en doe geen enkele poging het ding in zijn geheel terug in de zak te krijgen. Zelfs droog lijkt me dat al een super uitdaging. Nu zou je misschien kunnen zeggen dat ik geen tent kan inpakken, maar daar ga  ik niet in mee. Die zak hoort bij een veel kleinere tent. Binnen no-time zit alles terug in de auto. Afrekenen bij de camping en wegwezen. Dat rennen naar het toilet gebouw was echt de druppel. Dat was om 7 uur,  om negen uur, rij ik naar de zon toe.

Het is vakantie en het moet wel leuk blijven

Zonder apotheose

Zonder PCR test naar Frankrijk afreizen, nog niet helemaal gevaccineerd en dan ook nog eens zonder noodzakelijke reden. Ik denk dat ik hiermee wel een of meerdere corona regels cq adviezen heb overtreden. Och,.....ik haal al meer dan jaar mensen op het fietspad, zonder de anderhalve maatregel in acht te nemen en goedbedoelde adviezen van voornamelijk financiële gladjakkers, sommigen zeggen adviseurs, heb ik meermaals in de wind geslagen. De koning schudt handen, er zitten 60.000 mensen in een voetbal stadion en op vakantie gaan is een noodzakelijkheid. Om zomaar eens 3 andere waarheden er tegenaan te gooien.

Zo zit ik dus nu naast mijn 4 persoonstent van de Decathlon op een decathlon stoel naast een Decathlon tafeltje. Die drie dingen plus een pannen en potten set van diezelfde Franse sportieve doorschuiver kostte nog geen 200 euro. Een soort budget vakantie want ik ben namelijk een krent, of  iemand die kan rekenen. Een huisje huren had ook gekund, maar helaas mag je daar niet hele huisraad mee naar huis nemen, ook al doet de huurprijs wel vermoeden dat dat onderdeel uitmaakt van het pakket. Zelfs als de kwaliteit van al die kampeer spullen tegenvalt en ik alles daarna in de kliko mik, dan nog ben ik goedkoper uit.

Tijdens deze vakantie kan er maar een ding echt misgaan. Het zou zo maar eens kunnen gebeuren dat de Franse gendarme gaat controleren op die pcr testen. Dat doen ze vooralsnog alleen  super sporadisch, niks om je echt zorgen over te maken. Ik vermoed ook dat ik er een bij een tolpoortje ben tegengekomen, maar ik zag er kennelijk niet zo bijster crimineel uit. En ik had niet eens goed geslapen die dag plus een baard van vier dagen oud. Er zijn nog wat andere dingen die nu kunnen gaan. Het weer hier houdt niet echt over en de tent heeft zijn eerste regenproef goed doorstaan. Een stormproef zou de tweede grote test worden en het volste vertrouwen heb ik niet echt in de standaard meegeleverde haringen. Het wegdek in de Franse Alpen laat te wensen over en een ongelukje zit in een klein hoekje. Straks wordt dit weer een of ander zhs blog.

Maar waar ik voornamelijk op hoop is een super saaie vakantie met fietsen en een beetje wandelen in de bergen om daarna mezelf te laten fêteren met gastronomische hoogstandjes van de lokale cuisine. Plus een glaasje wijn, dat ook

De jeugd van tegenwoordig

Ik sta te wachten in tunneltje onder de N201, op het stuk tussen Abcoude en hier ben ik inmiddels aardig nat geplenst. En dat met een temperatuur van een graad of vier. Die droge namiddag van het KNMI valt hier nogal nat uit.

'Hoe ver moet u nog?'

Er wordt me een vraag gesteld door een scholier die ook staat te wachten totdat de bui voorbij is.

'Utrecht, nog een kilometer of 25.'

'Hoeveel heeft u al gefietst vandaag?'

'Een stuk of zeventig of zo'.

'Hoeveel weegt uw fiets?'

'Een kilogram of 12, het is niet echt een een lichtgewicht ding'

'En hoe snel fietst u dan?'

'Deze fiets is niet zo rap. Ongeveer 25-26 kilometer per uur.'

Hij wil kennelijk nogal veel weten dus ik wijs naar een ook wachtende wielrenner en vertel verder.

'Op mijn racefiets haal ik hogere snelheden, dan ligt het gemiddelde vaak tussen de 29 en de 30. Maar dit is mijn vakantie met bagage racefiets. Maar ja, op vakantie gaan zit er nu niet in en bagage heb ik dus ook niet bij me. Waar ga jij heen, vraag ik'.

'Naar Finkefeen, ik woon in Loenersloot.'

De scholier is behept met een Randstedelijk dialect wat grofweg inhoudt dat elke v als een f wordt uitgesproken en elke z als een s. Het is dus Finkenfeen, Folendam en Sandfoort. Hij wil kennelijk wat kwijt over zijn eigen prestaties en vertelt een verhaal over hoe 'ver' hij wel niet heeft gefietst op zijn eigen fiets. Het is een e-bike zie ik en er zit volgens de scholier een Bosch middenmotor in die alleen vermogen levert als hij zelf trapt. Deze fiets haalt 27 kmh, maar er zijn ook fietsen en die 29 halen en dan hoef je alleen maar over de pedalen te aaien. Dat is volgens hem maar niks. Op deze fiets heeft hij ooit een retourtje Amersfoort gedaan, tegen weer en wind in. Hij brengt het alsof het een prestatie is met epische glorie.

'knap hoor'

Eigenlijk denk ik wat anders. Nu weet ik wel dat mijn eigen maatstaven een tikkie afwijkend zijn van wat gangbaar is voor wat ver is en wat niet. Bij mij valt elke fietstocht onder de 100 kilometer in de categorie niet ver en alles boven de honderd is wel ver. Lekker makkelijk. Maar zelfs met normale mensen maatstaven is nogal onzinnig om een op-en-neertje naar Amersfoort op een e-bike van in totaal 60 km als indrukwekkend te gaan beschouwen. Wat is dat toch met de jeugd van tegenwoordig? Voor een ritje van 6 km naar Vinkeveen pakken ze de e-bike en 60 km op zo'n nep-brommer wordt gezien als een sportieve rit. Ik denk dat ze schrikken als ze op een echte fiets zouden beseffen dat je het dan warm kan krijgen, of erger nog, dat er druppels vocht op de hoofdhuid verschijnen. Ze zouden direct naar dokter.dokter.nl googelen om te kijken of ze geen ernstige aandoening hebben opgelopen.

De twijfel staat kennelijk inmiddels op mijn gezicht afgetekend. De scholier gaat nu proberen uit te leggen dat als we beiden 28 per uur zouden fietsen, we evenveel energie verbruiken.

'Nee'

'Ik bedoel dat ik als fietser evenveel energie weg trap als u op de racefiets, maar omdat mijn fiets geen racefiets is, zorgt de motor voor de overige energie'.

'Nee,.... ook niet waar'

Ik begin aan een natuurkundige les voor vmbo scholieren. Het motortje levert ongeveer 75% van de energie als je 28 per uur fietst. Het kan ook 50% zijn als je zelf hard zit mee te trappen, maar dan nog lever je altijd nog minder vermogen als ik op mijn racefiets. Snelheid en vermogen zijn van elkaar afhankelijk via een derde machtsvergelijking. Heel simpel, als je twee keer zo hard wilt, moet je twee tot de macht drie keer zoveel vermogen leveren. Acht keer zoveel dus. Dat geldt voor elk soort voertuig, auto motor, vrachtwagen en dus ook voor een fiets. Als je wil versnellen van 18 naar 28 per uur heb je 3,76 keer zoveel vermogen nodig. Dat wordt dus allemaal door meneer Bosch geleverd.

De bui is inmiddels voorbij en gelukkig daardoor kan de scholier ontsnappen aan van die vervelende betwetende wielrenners met een ingenieursopleiding die zo op zo'n pedante toon kunnen vertellen dat er geen z.a.k. klopt van hun theorieën en zogenaamde imposante fietstochten.

L'Ardèchoise superbe

Strict genomen was het gisteren en vandaag geen mooi weer. De Mistral waait en dat brengt koude harde wind uit het Noorden mee. Maximum temperaturen van 22°C, terwijl het zaterdag zonder Mistral nog 29°C werd. Ik zie de Franssen 's ochtends vroeg hun baquets halen bij de bakker, gekleed in dons jacks. Echt slecht weer dus hier. Ahum, vergeleken met Nederland valt het waarschijnlijk in de categorie luxe-probleempjes. Die ietwat lagere temperatuur deert me weinig. Die harde wind plus de soms harde windvlagen zijn onderweg toch wel vervelend. Vooral voor het ego vervelend. Met 18 kmh tegen een 2% helling opbeulen is al niet echt indrukwekkend, en na een extra windvlaag zakt de snelheid nog eens vijf kmh onderuit. Ben ik daar een beetje een gemiddelde viaduct aan het omhoog kruipen.

Wat blijft, wat kouder of niet, wat meer wind of niet, de omgeving blijft ronduit schitterend. Ik moet echt vaker op het einde van de zomer en begin van de herfst in Zuid-Frankrijk gaan fietsen. De dorre blaadjes zijn dor omdat ze op zijn, niet omdat ze de afgelopen weken zijn getormenteerd door fel brandende zon en 36°C. Het gras is mooi geel verdroogd, sommigen bomen verliezen al kleur, andere zijn nog groen, maar ook allang geen lente groen meer. Herfst is mooier dan lente.

De meeste toeristen zijn weg, als er al toeristen komen op de uitgestorven weggetjes in het noorden van de Ardèche. Feitelijk is er ook niet zoveel te zien. Wat bomen, heuvels, bergjes, veel akkers, af en toe een paar huizen plus een kerkje. En dat is het dan. Als ik het zo opschrijf, vraag ik me af wat ik hier eigenlijk doe. Als ik naar omgeving kijk, dan weet ik wel beter. Morgen gaat de Mistral terug in zijn hok en wordt het ook nog warmer. Erg hè?

Super mooi weer

Oogverblindende zonneschijn, azuurblauwe lucht met geen wolkje te bekennen, net onder de 30°C, plus een verfrissend windje. De natuur is aan een overgang van zomer naar herfst bezig, en wordt er alleen maar mooier van. Het naseizoen is begonnen, de prijzen dalen en de krijs kinders zijn met of zonder hun ouders weer vertrokken. Het is super rustig in Frankrijk en relaxed toeven. Het kan erger.

De wasmachine staat te draaien om schone kleren en fris beddengoed op te leveren. Straks even uithangen in de zon en het kan vanavond mijn bed weer op. Vandaag is een reisdag, verhuis van camping dag, en rustdag. Niet voor veel andere wielrenners overigens, want het is zaterdag en plots wemelt het van de lycra pakjes op smalle bandjes.

Een man duwt winkelwagentje voort, schudt de hand van een bekende, frummelt zijn mondkapje uit zijn broekzak en wandelt de Géant Casino in. Rob probeert netjes Frans te praten, maar het is al niet mijn meest vloeiende taal en dat mondkapje doet weinig goeds. Binnen draagt iedereen mondkapjes, behalve kleine kinderen. Grotere kinderen soms ook, niet dat het hoeft, maar ze lijken erbij te willen horen. Mijn vorige camping werd gerund door Nederlanders, die deden niet aan mondkapjes. Nergens niet. Zodra je in de bergen wandelt of fietst, zijn er geen mondkapjes meer. Ook geen corona, ook geen mensen trouwens. Op de bergweg van Valence naar Lamastre, mag ik 80 volgens Google. Ik geloof het niet zo, maar de borden langs de weg geven hetzelfde aan. 80, herhaling staat er onder te lezen. De bochten volgen elkaar in rap tempo op en zijn scherp. Ik rij 60, net als de rest ongeveer. Ik kom wat vroeg aan bij mijn nieuwe camping en ik ga even een boek lezen bij het lokale plan d'eau, een stukje dam in de rivier waar kinderen en volwassenen even een frisse duik komen halen. Drie maanden geleden was dit VERBODEN!! Onvoorstelbaar eigenlijk want er is zeeën van ruimte bij het water.