Op weg naar Santiago?

Volgens mijn route is het nog 2038 kilometer fietsen, twee duizend achtendertig. Ik denk dat ik daar niet teveel aandacht aan moet schenken, zoiets demotiveert alleen maar. Nog meer dan twee duizend kilometer. Nee, niet aan denken. Het is een route van de Pyreneeën naar Santiago toe en via een iets andere route weer terug. Daarnaast gaat de route nogal eens straf rechtdoor, terwijl de weg in de realiteit allerlei bochten maakt. Het eindpunt van de gpx track is niet gelijk aan het begin, vanaf het eindpunt is het nog een dikke honderd kilometer extra. En er komen sowieso nog wat extra kilometers bij om naar een camping te fietsen, een restaurant, of een winkel. Dat gaat naar tweeëntwintig honderd kilometer in het zadel worden. Oink.

Wacht eens, ik heb vakantie, geen interesse in dadendrang. Voorlopig hou ik erop dat ik richting Santiago fiets. Katholiek ben ik ook niet, ook geen ander geloof. Dus als ik die kerk op het einde net niet zie, is mijn missie niet mislukt. Trouwens, ik heb geen missie, ik heb vier weken vrij.

Na de col de Somport, de grenscol tussen Frankrijk en Spanje, is het nog een kilometer of 30 naar Jaca. Was het bovenop de col nog koud, daarna wordt het snel goed warm. En waaien, dat doet het ook. Voor, achter, links, rechts, van alle kanten komen de klappen wind me om de oren. Op licht dalende stroken is het harken tegen de wind in. Vanavond ga ik de tent vastzetten met alle mogelijke scheerlijnen.

Observaties onderweg

Wat maak ik mee onderweg naar de Pyreneeën? Niet zoveel, lege snelwegen, drukke snelwegen, file in Gent, Antwerpen, Parijs en Bordeaux. Een paar tankstations en wat overige toeristen kijken. 

Observatie 1:

Een kind van drie jaar oud staat bovenaan de glijbaan en roetjst de volle 80 centimeter naar beneden. Hij kijkt zíjn mama glunderend aan. Hij draagt een korte grijze broek plus een  mouwloos zwart t-shirt waar met koeienletters de tekst Wild Boy op staat. Bij mij ontstaat nu de neiging om te gaan tellen hoeveel complete gezinnen ik zie. Mama, papa plus kroost en er dan maar vanuit gaan dat dat hun gezamelijke voltallige nageslacht is. En die cijfers te gaan  vergelijken met halve gezinnen. Gescheiden mama met de kinderen erop uit, of wellicht is ze weduwe. Oma, papa, mama, drie grote kinderen, plus een baby en me dan afvragen, van wie is oma de moeder iss en van wie is de allerkleinste.

Observatie 2:

Ze vraagt iets moeilijks in het Frans. En dat is al niet mijn beste taal en die mondkapjes barrière helpt ook weinig in de communicatie. Ik zeg nog een keer, en nu hopelijk iets vriendelijker dat ik een menu gourmet wil. Dat schijnt niet hetgeen te zijn waar ze op doelt. Pas als ik haar telefoon in haar hand zie, valt bij mij het kwartje. Ik moet de magische qr code laten zien om een bord eendenpoot met frietjes te mogen bestellen. Mijn eerste keer internationale qr code tonen. Ik had me er meer euforie van voor gesteld. Haar telefoon keurt nu mijn telefoon goed. Andersom hoeft blijkbaar niet. Een half uur daarna zie voor het eerst in anderhalf jaar dat de nederlandse teletekst app geen apart kopje meer heeft voor corona nieuws op pagina 101. Zou nu de pandemie over zijn en kunnen we ons weer volledig focussen op moslim terroristen in Afghanistan? Ook zoiets verschrikkelijks, maar dan vooral voor anderen. 

En nog wat:

99 euro aan tol onderweg. Ik vind dat stiekum toch best veel. Peut kost €1,80 op de snelweg en bij  de buurt super €1,60. Kia denkt aan het milieu en claimt 1 op 19 te rijden. Aan de pomp blijkt dat 1 op 17.

Detailvragen

Ik heb geen antwoorden op detailvragen. Ik ga op vakantie, zo van ik rij een lang stuk naar Zuid-Frankrijk, gooi mijn fiets en tent uit de auto en ik ga lekker fietsen en een beetje genieten van de lokale keuken onderweg. Ik heb trouwens eenendertig dagen vakantie, dat schijnt ook al iets noemenswaardig te zijn. Ik noem zoiets gewoon vier weken vrij. Collega's die een weekje op vakantie gaan houd ik voor de gek. Dat is geen vakantie, niks meer dan een lang weekend. Ik krijg ook veel detail vragen waar ik allemaal geen antwoord op weet. Over de meest belangrijke dingen heb ik wel nagedacht. Welke fiets ik meeneem, welke tent, welke slaapzak, wel of geen ligstuur, schoenen, kleding plus een vaag idee van de route. Maar ik krijg allerlei andere vragen.

 

Waar ga je heen?

• Op vakantie, Zuid-Frankrijk plus een stuk Spanje.

 

Heb je al iets geboekt?

• Boeken? Waarom? Ik ga gewoon op vakantie. Waarom moet ik iets boeken? Ik heb een tent bij me

 

Wanneer ga je weg?

• Als ik vertrek, dan dus.

 

Waar ga je je auto parkeren?

• Ehm,…. Ja

 

Waar start de fietsreis?

• Dat zei ik toch. Zuid-Frankrijk. Of Spanje, weet ik veel.

 

Wist je dat je een negatieve test moet overleggen als je van Spanje naar Frankrijk reist?

• Pfff,… dat is over een paar weken of zo. Wie dan leeft wie dan zorgt. Die Corona regels veranderen toch elke week, daar ga ik me nu geen zorgen over maken.

 

Nou prettig vakantie dan

• Dank je

  

Dat dus. Ik ga vakantie vieren. Geen plan, geen stress, geen planning. klaar

Ik ben hier niet alleen om te fietsen

Als aperetief een vin blanc avec crême de cassis plus een amuse van mousse van asperges met gedroogde ham.

Als voorgerecht een lokale florel met asperges, artisjokken, citroen en kruiden. Plus een glaasje witte wijn om het weg te spoelen.

Als hoofdgerecht de mixed grill van lam, eend en lokale worst, vergezeld met diverse groenten en geprepareerde aardappels. En nu een glas rode wijn om het geheel te laten wegvloeien.

Plus nog een bordje kaas als toetje. Nou ik toch bezig ben.

Hierbij moet worden verteld dat de omschrijvingen langer zijn dan de hoeveelheden. De smaak laat zich zich niet in woorden of foto's vangen.

Het was domweg super lekker.

Mont Aigoual

Vlagen mist fladderen voorbij en ontnemen mij het uitzicht. Auto's rijden zonder licht door de dichte mistflarden aan me voorbij. Wat doe ik hier eigenlijk op de top van de Aigoual? Het meteorologische instituut dat hier ergens schijnt te staan, kan ik niet ontwaren. Is het de memorie van de roman van Tim Krabbé? Door velen geprezen, maar ik heb nooit zo de genialiteit ervan in gezien. Ik denk dat ik gewoon wat meer vertrouwen in het zonnetje heb gehad vandaag wat niet door de weergoden is bewerkstelligd. Ik dacht dat de brandende zon dat wolkendek wel aankon en dat het een aangename middag zou gaan worden hier op de top.

Niet blijkt minder waar. Het is koud en mistig, vooral erg mistig. Ik zie geen steek. Twee Franse wielrenners vragen of ik een foto van ze wel nemen. Tuurlijk, geen probleem. Twee vermoeide renners voor een bord, een lichtblauwe Fiat 500 op de achtergrond plus een pak grijze mist.  Leuk voor het nageslacht. Ik blijf niet lang. Bammetjes met gedroogde ham op peuzelen en weer naar beneden. Nog een foto van het bordje dat de grens tussen het departement Gard en Lozère aangeeft en de afzink in.

Dit was nummertje 4 van de Aigoual. Ik beklom de berg voor het eerst in 1998, daarna nog twee keer en vandaag weer. Misschien ga ik deze vakantie nog een keer omhoog. Sommigen bergen trekken nu eenmaal meer dan anderen. Ik stond ook al eerder 6 maal op de Ventoux,  drie keer op de Galibier een 43 keer op de Amerongse berg. Die laatste meer omdat die nu eenmaal in Nederland op 'kruip' afstand ligt. De Aigoual is gewoon een leuke klimberg. De hoogste in de regio en rustig klimmen. De klim route van vandaan was maar liefst 26 kilometer lang, maar nergens meer dan zes procent.

Misère in de Alpen

Als ik net de was gedaan heb en alles netjes aan de waslijn hangt, begint het te regenen. Boven op de col is het hopen dat de zon even wil schijnen, want voor buiten eten in de schaduw op het terras, is toch echt een jasje nodig. Als ik om zeven uur 's ochtends hoognodig moet plassen, moet ik door de regen rennen om bij het toilet gebouw te komen. De tent is nog geen moment droog geweest. Een lus waar een scheerlijn aan vast zit, is er op de eerste dag afgerukt tijdens fel noodweer. Bliksem, ja. Donder, ook ja. Regen? Ja,... ja ja en ja. Heel veel regen. De weersvoorspellingen van Meteo France geven aan dat het volgende week lichtjes gaat verbeteren. En nu zijn ze bij die site wereldkampioen slecht weer voorspellen, maar ook andere sites beloven weinig goeds de komende twee weken. 

Tijd voor een change of plans. Als het zonnetje niet naar de Alpen wil komen, dan gaat ik wel naar de zon toe. Vier honderd kilometer zuidelijker schijnt de zon volop, 28 graden een drupje regen is eerder gewenst voor de plantjes dan dat ze er teveel van hebben. Ik pak de tent nat in en doe geen enkele poging het ding in zijn geheel terug in de zak te krijgen. Zelfs droog lijkt me dat al een super uitdaging. Nu zou je misschien kunnen zeggen dat ik geen tent kan inpakken, maar daar ga  ik niet in mee. Die zak hoort bij een veel kleinere tent. Binnen no-time zit alles terug in de auto. Afrekenen bij de camping en wegwezen. Dat rennen naar het toilet gebouw was echt de druppel. Dat was om 7 uur,  om negen uur, rij ik naar de zon toe.

Het is vakantie en het moet wel leuk blijven

Zonder apotheose

Zonder PCR test naar Frankrijk afreizen, nog niet helemaal gevaccineerd en dan ook nog eens zonder noodzakelijke reden. Ik denk dat ik hiermee wel een of meerdere corona regels cq adviezen heb overtreden. Och,.....ik haal al meer dan jaar mensen op het fietspad, zonder de anderhalve maatregel in acht te nemen en goedbedoelde adviezen van voornamelijk financiële gladjakkers, sommigen zeggen adviseurs, heb ik meermaals in de wind geslagen. De koning schudt handen, er zitten 60.000 mensen in een voetbal stadion en op vakantie gaan is een noodzakelijkheid. Om zomaar eens 3 andere waarheden er tegenaan te gooien.

Zo zit ik dus nu naast mijn 4 persoonstent van de Decathlon op een decathlon stoel naast een Decathlon tafeltje. Die drie dingen plus een pannen en potten set van diezelfde Franse sportieve doorschuiver kostte nog geen 200 euro. Een soort budget vakantie want ik ben namelijk een krent, of  iemand die kan rekenen. Een huisje huren had ook gekund, maar helaas mag je daar niet hele huisraad mee naar huis nemen, ook al doet de huurprijs wel vermoeden dat dat onderdeel uitmaakt van het pakket. Zelfs als de kwaliteit van al die kampeer spullen tegenvalt en ik alles daarna in de kliko mik, dan nog ben ik goedkoper uit.

Tijdens deze vakantie kan er maar een ding echt misgaan. Het zou zo maar eens kunnen gebeuren dat de Franse gendarme gaat controleren op die pcr testen. Dat doen ze vooralsnog alleen  super sporadisch, niks om je echt zorgen over te maken. Ik vermoed ook dat ik er een bij een tolpoortje ben tegengekomen, maar ik zag er kennelijk niet zo bijster crimineel uit. En ik had niet eens goed geslapen die dag plus een baard van vier dagen oud. Er zijn nog wat andere dingen die nu kunnen gaan. Het weer hier houdt niet echt over en de tent heeft zijn eerste regenproef goed doorstaan. Een stormproef zou de tweede grote test worden en het volste vertrouwen heb ik niet echt in de standaard meegeleverde haringen. Het wegdek in de Franse Alpen laat te wensen over en een ongelukje zit in een klein hoekje. Straks wordt dit weer een of ander zhs blog.

Maar waar ik voornamelijk op hoop is een super saaie vakantie met fietsen en een beetje wandelen in de bergen om daarna mezelf te laten fêteren met gastronomische hoogstandjes van de lokale cuisine. Plus een glaasje wijn, dat ook