L'Ardèchoise superbe

Strict genomen was het gisteren en vandaag geen mooi weer. De Mistral waait en dat brengt koude harde wind uit het Noorden mee. Maximum temperaturen van 22°C, terwijl het zaterdag zonder Mistral nog 29°C werd. Ik zie de Franssen 's ochtends vroeg hun baquets halen bij de bakker, gekleed in dons jacks. Echt slecht weer dus hier. Ahum, vergeleken met Nederland valt het waarschijnlijk in de categorie luxe-probleempjes. Die ietwat lagere temperatuur deert me weinig. Die harde wind plus de soms harde windvlagen zijn onderweg toch wel vervelend. Vooral voor het ego vervelend. Met 18 kmh tegen een 2% helling opbeulen is al niet echt indrukwekkend, en na een extra windvlaag zakt de snelheid nog eens vijf kmh onderuit. Ben ik daar een beetje een gemiddelde viaduct aan het omhoog kruipen.

Wat blijft, wat kouder of niet, wat meer wind of niet, de omgeving blijft ronduit schitterend. Ik moet echt vaker op het einde van de zomer en begin van de herfst in Zuid-Frankrijk gaan fietsen. De dorre blaadjes zijn dor omdat ze op zijn, niet omdat ze de afgelopen weken zijn getormenteerd door fel brandende zon en 36°C. Het gras is mooi geel verdroogd, sommigen bomen verliezen al kleur, andere zijn nog groen, maar ook allang geen lente groen meer. Herfst is mooier dan lente.

De meeste toeristen zijn weg, als er al toeristen komen op de uitgestorven weggetjes in het noorden van de Ardèche. Feitelijk is er ook niet zoveel te zien. Wat bomen, heuvels, bergjes, veel akkers, af en toe een paar huizen plus een kerkje. En dat is het dan. Als ik het zo opschrijf, vraag ik me af wat ik hier eigenlijk doe. Als ik naar omgeving kijk, dan weet ik wel beter. Morgen gaat de Mistral terug in zijn hok en wordt het ook nog warmer. Erg hè?

Super mooi weer

Oogverblindende zonneschijn, azuurblauwe lucht met geen wolkje te bekennen, net onder de 30°C, plus een verfrissend windje. De natuur is aan een overgang van zomer naar herfst bezig, en wordt er alleen maar mooier van. Het naseizoen is begonnen, de prijzen dalen en de krijs kinders zijn met of zonder hun ouders weer vertrokken. Het is super rustig in Frankrijk en relaxed toeven. Het kan erger.

De wasmachine staat te draaien om schone kleren en fris beddengoed op te leveren. Straks even uithangen in de zon en het kan vanavond mijn bed weer op. Vandaag is een reisdag, verhuis van camping dag, en rustdag. Niet voor veel andere wielrenners overigens, want het is zaterdag en plots wemelt het van de lycra pakjes op smalle bandjes.

Een man duwt winkelwagentje voort, schudt de hand van een bekende, frummelt zijn mondkapje uit zijn broekzak en wandelt de Géant Casino in. Rob probeert netjes Frans te praten, maar het is al niet mijn meest vloeiende taal en dat mondkapje doet weinig goeds. Binnen draagt iedereen mondkapjes, behalve kleine kinderen. Grotere kinderen soms ook, niet dat het hoeft, maar ze lijken erbij te willen horen. Mijn vorige camping werd gerund door Nederlanders, die deden niet aan mondkapjes. Nergens niet. Zodra je in de bergen wandelt of fietst, zijn er geen mondkapjes meer. Ook geen corona, ook geen mensen trouwens. Op de bergweg van Valence naar Lamastre, mag ik 80 volgens Google. Ik geloof het niet zo, maar de borden langs de weg geven hetzelfde aan. 80, herhaling staat er onder te lezen. De bochten volgen elkaar in rap tempo op en zijn scherp. Ik rij 60, net als de rest ongeveer. Ik kom wat vroeg aan bij mijn nieuwe camping en ik ga even een boek lezen bij het lokale plan d'eau, een stukje dam in de rivier waar kinderen en volwassenen even een frisse duik komen halen. Drie maanden geleden was dit VERBODEN!! Onvoorstelbaar eigenlijk want er is zeeën van ruimte bij het water.

Geen netwerk beschikbaar

Mijn camping blijkt een zwarte vlek te zijn op de kaart van mobiele bereikbaarheid in Frankrijk. Beetje gek eigenlijk want zo heel afgelegen ligt deze camping nu ook niet. Heel af en toe zie ik Bouyges als provider, maar meestal hangt er niks. In zeer uitzonderlijk gevallen wil er wel eens appje neer dwarrelen, maar als ik zelf even iets wil opzoeken, geeft het speelgoed niet thuis. De camping eigenaar weet dit natuurlijk en verstandig als hij is, heeft hij er voor gezorgd dat er super snel en stabiel wifi als een soort warme deken over de camping ligt. Mmm,..... dat dus ook niet. Bij de receptie zwerft wat waardeloos wifi rond, maar ook niet meer dan dat.

Ik heb geleerd dat ik netwerk verslaafd ben. Om Gallisch van te worden maar de meest eenvoudige, dat-zoeken-we-even-op-dingen, zijn onmogelijk. En ik maar denken dat pubermeisjes vergroeid aan hun telefoon zijn, ik hoor kennelijk ook tot die categorie. En dan hoef ik niet eens de tour live op mijn telefoon te kijken of half YouTube te streamen. Of de laatste persconferentie van Rutte in herhaling te kijken. Ik wil gewoon weten of er nog post is. Maar helaas, Geen netwerk beschikbaar

Even een rit uploaden naar strava:
Geen netwerk beschikbaar

Een appje sturen naar het thuisfront:
Geen netwerk beschikbaar

Is er nog nieuws op teletekst?
Geen netwerk beschikbaar

De tour uitslag bekijken:
Geen netwerk beschikbaar

Is de Géant Casino nog open?
Geen netwerk beschikbaar

Hoe ver is het eigenlijk fietsen naar Die?
Geen netwerk beschikbaar

Ik wil nog een camping voor volgende week reserveren:
Geen netwerk beschikbaar

Wanneer is nu de volgende Grand Prix?
Geen netwerk beschikbaar

Heb ik al kudo's op strava?
Geen netwerk beschikbaar

Wat is het weerbericht voor morgen?
Geen netwerk beschikbaar

Een digitaal lenen bij de bieb:
Geen netwerk beschikbaar

Gepost vanuit Pont-en-Royans. Op het terras van het museum na een heerlijke menu du jour.

Mistral en mist

 Mijn planningen lopen wel vaker in de soep. Dat heeft voornamelijk als oorzaak dat ik domweg niet zo goed kan plannen. Of te lui ben om wat meer tijd eraan te spenderen. Ik had vier verschillende ritten in Anduze gepland. Allemaal een andere kant op, een over de Aigoual, een met veel gravel en nog een over super kleine weggetjes door de bergen. 

Ik zit niet in Anduze, ik zit in Barbieres. Best jottem dat ze uitgerekend op de dag dat ik op vakantie ga het reisadvies voor Frankrijk aanpassen. Mijn gebied werd oranje. Het voordeel is nu dat ik voortdurend mezelf kan wijsmaken dat alles wat een beetje tegenzit de schuld is van Corona. Of de Franssen en hun knuffeligheid. Of pak hem beet een willekeurige uit the usual suspects van Corona dingen, en die heeft het dan gedaan.

Vandaag moet ik iets of iemand de schuld in de schoenen schuiven dat de Mistral koud weer brengt. Nogal lastig, de Mistral is er elk jaar wel. Koud, veel wind en wolken. Het gevolg is dat ik vandaag vijfendertig kleuren mist kan leren onderscheiden. Gebroken wit, grijzig wit, wittig grijs, RAL 8080 wit, bloemig grijs, zeegrijs, groenwit, enz enz. Boven op de col de ls Bataile is 7,5°C, tijd voor een jasje in de afdaling. In Saint-Jean-en-Royans is het na kilometers afdalen eindelijk aangenaam geworden. Tijd voor een formule du midi waarbij vooral van het toetje mag worden geschreven dat het calorisch lekker is. Mousse au chocolat de la maison. Ik besluit daarna om via het dal terug te fietsen naar Barbieres. Eigenlijk wilde ik via de col de Limouches terug maar de warmte van het dal is aanlokkelijker.

Speed vakantie boeking

Nog nooit heb ik zo gehaast een camping uitgezocht en geboekt. Binnen twee uur was ik klaar. Gebied uitzoeken, campings bekeken, kijken of er huisjes te huur zijn en zo ja wat dat kost. Hoe is de ligging, waar ligt het dorpje? Liggen er mooie fietsroutes in de omgeving? Alle alternatieven moeten worden bekeken voordat er gereserveerd wordt. Normaal duurt zo'n proces een paar dagen. Even over nadenken, nog een keer kijken, toch nog een ander gebied bekijken. Nu niet. Kijken, boeken klaar.

En ik had dit hele proces al doorlopen een week of twee geleden. Ik had al een camping uitgezocht en alle alternatieven overwogen. Toch doe ik het gisterenavond nog eens dunnetjes over. In record tempo. Het is vrijdagavond en morgen is het de bedoeling dat ik naar Anduze afreis, een klein dorpje aan de rand van de Cevennen. Helaas heeft de Franse regering besloten om het departement Gard waar in Anduze in ligt tot rode zone te bestempelen. En als gevolg daarvan zet Buitenlands Zaken in Den Haag die regio als oranje op de kaart. Vrijdag is er de aankondiging van dit 'heuglijke' feit en zaterdag gaat het in. Barst, daar gaat mijn planning. Op de website van BuZa lees ik dat code oranje betekent dat er geen noodzakelijk reizen mogen worden ondernomen. Oh, denk ik, dus ik mag wel op vakantie want als er iets noodzakelijk is in het leven van een verslaafde reis yuppie dan is het dat wel. Mijn redenering wordt in de daarop volgende zin van de website onderuit gehaald. Vakantie schijnt niet noodzakelijk te zijn. Wat dan wel, vraag ik me af. De tour start diezelfde zaterdag in datzelfde oranje gebied. En doorgaans trekken die gasten meer publiek dan mijn fietsreizen.

De reis gaat dus niet naar de Cevennen, maar naar de Vercors. Al mijn gpx bestanden vanuit Anduze zijn voor de katze viool in elkaar gesleuteld. En ik moet ook nog wat bedenken voor week twee. Ik kan maar een week terecht op deze camping, daarna zijn de huisje al weer gereserveerd. Goed dat zie ik dan wel weer. Eerst maar hier eens een weekje vertoeven. Ik vraag me trouwens wel af of Frankrijk in zijn geheel op geel blijft staan. Ten eerste is er een tour de france die door Zuid-Frankrijk trekt en redelijk wat publiek trekt en ten tweede zijn er onopvoedbare Fransen. Ik stond vandaag in de rij bij het wegrestaurant. Iedereen droeg mondkapjes, niemand hield afstand. Echt niemand. In Nederland zie ik nog wel eens mensen een beetje om elkaar heen dralen. Hier stond iedereen gewoon hutje mutje te wachten op hun bord met kip met rijst en groenten. Ik kan me niet voorstellen dat dit nog twee weken lang goed blijft gaan.

Les Ecrins

De Ecrins is een berggebied in de Franse Alpen welk alleen maar in superlatieven kan worden omschreven. Het is gigantisch groot, geen col doorsnijdt het gebied. Niet geasfalteerd en zelfs geen wandelpad. Een rondje rondom de Ecrins duurt dagen op de fiets. En een ronde eromheen rijden is het gebied niet zien. De enige manier om een glimp op te vangen van deze Alpen reuzen is een doodlopende weg in fietsen. Totdat het asfalt verandert in een stenig pad waar slechts wandelaars op stevige bergschoenen verder kunnen. Stoppen, afstappen en foto's maken. Adembenemend.

Gisteren stond ik te kijken naar de mont Pelvoux en het barre des Ecrins. Fenomenaal mooi. Twee jaar eerder fietste ik de doodlopende klim naar la Bérarde. Hemelsbreed is dat slechts een twintigtal kilometers verwijderd van waar ik nu sta. Om er te geraken moet ik óf een vierduizender bedwingen, óf 120 km fietsen. Vandaag sta ik iets noordelijker te kijken naar de pointe des Cerces. Weer een doodlopende weg, weer schitterend. En rustig. Rustig is het ook. De K-motormuizen komen hier niet. Alleen maar bezopen berggeiten zoals ik en heel veel wandelaars die moeite hebben hun auto geparkeerd te krijgen.

Twee doodlopende klimmen om een weekje buffelen in bergen af te sluiten. Heerlijk. Rust, ruimte, hoge bergen, azuurblauwe lucht en geen mondkapjes paniek hoog in de Franse Alpen. Tot de volgende keer

K Motoren

Even nog een bak frustratie van me af schrijven. Alle, echt alle motorrijders in Frankrijk mogen vandaag nog hun brommer inleveren en tot schroot laten verwerken. Ik begin die eikels op twee wielen per dag irritanter te vinden. Nu zou je kunnen zeggen dat een kleine minderheid het voor de grote meerderheid verpest, maar dat is niet waar. Die minderheid die het verpest is nauwelijks nog een minderheid te noemen. Misschien nog net onder de vijftig procent maar veel meer dan dat zal het niet zijn.

Waarom moeten die dingen een herrie knalpijp hebben? Wat is dat voor infantiele gedachte dat jouw brommer meer geluid moet maken dan die van het buurjochie? Iedereen die een luidere knalpijp heeft gemonteerd, heeft duidelijk de puberteit nog niet overwonnen en is ergens blijven hangen bij de gedachtengang van een 14-jarige. Heng heng. Yeah. Broem broem zegt mijn brommer. En jaaaaaaaah .... harder heng heng dan die van jou.

Ik fiets nu al een week of wat in Frankrijk rond en het gemotoriseerde verkeer dat me een hartverzakking bezorgt heeft, waren bijna allemaal motoren. Plus een leger Porsches op de Télegraph. Dat zijn feitelijk motorrijders met of teveel geld of lui om zich op twee wielen te willen verplaatsen. Er is geen enkele brave Fransman geweest die met een bloedgang en een tering herrie in zijn grijze Peugeot 308 mij heeft ingehaald. Alle normale Franssen rijden in Renaults, Peugeots of Duitse merken. Hun auto's zijn niet opgevoerd, ze maken geen herrie en ze wachten tot ze de ruimte hebben om zo'n trage wielrenner in te halen. Alleen die vermaledijde k-motoren moeten me met een bloedgang en F1-achtige herrie op nauwelijks een meter inhalen. Ik zal toch maar eens een halve meter naar links uitwijken om te zoveelste kuil in het Franse wegdek te omzeilen. Op het moment dat ik het gejank van de puber motor in de verte hoor aankomen, denk ik alleen maar. Oh nee, ik hoop maar dat die eikel me nog op tijd ziet.

Ik doe nu ook vast een groot aantal brave motoren tekort want die zijn er ook. Zij mogen van mij met alle plezier blijven rijden. En ja, ik ben zelf ook motorrijder geweest, ik heb er geen puber knalpijp op gemonteerd, maar ik heb er wel mee door te bergen gereden en ik hoop van ganser harte geen wielrenners er een hartverzakking mee te hebben bezorgd.

Maar aan alle kleine puber jochies met een te kleine plasser die proberen te over compenseren met hun 100pk+ brommer en kinderlijke herrie knalpijp, doe me een lol en rij jezelf het ravijn in. Een opluchting voor alles en iedereen die van de rust van de bergen komen genieten.