Min twee en mist

Het is mistig en het vriest 2 graden als ik op de brug over de Vecht fiets. Mijn voeten voelen aan als twee ijsklompen en mijn vingers zijn zo koud dat ik het niet voor elkaar krijg om al fietsende de mini krentenbollen uit mijn koerstrui te vissen. Mijn jas is niet wind dicht en te koud voor deze temperaturen. Zo ongeveer elke ledemaat protesteert en heeft het koud. Alleen de keuze voor een dikke muts was goed. Bij de overige kledingstukken zat ik ernaast. Te dunne sokken, geen onderhandschoentjes en de verkeerde jas. Het weer trekt zich vandaag even weinig aan van het weerbericht. Ja, er is weinig wind die uit de noordoost hoek waait en ja het is droog. Dat klopt. Die 5 graden die ze hadden voorspeld, daar ben ik naarstig naar op zoek. In Utrecht zag er allemaal nog lekker uit. Het zonnetje scheen uitbundig en het was fris. 1 graad of zo maar dat was om 10 uur. Die 5 graden gingen we zo wellicht nog wel halen. Naarmate mijn ronde wat noordelijk komt, wordt het alleen maar kouder. Voorbij Breukelen begint het mistig te worden en de temperatuur doet een stapje terug.

Hmm,….. ik zit te vernikkelen op de fiets en ik was eigenlijk van plan om een ronde van 100 km te gaan doen. En de route die ik bedacht had, gaat helaas door mistig gebied. Dat gaat hem niet worden zo. Nog twee uur en mijn organen komen bevroren aan. Ik besluit om er mee te kappen en via het Amsterdam Rijn kanaal terug te fietsen. Na een kilometer of 50 ben ik weer thuis waar ik opwarm met een kan thee. Ik baal hiervan. Ok, ik heb het weerbericht niet goed ingeschat en ben met te weinig kleding van huis gegaan. Die fout heb ik wel eens meer gemaakt. Het blijft altijd een beetje een gok met koud weer welke kleding aan te trekken. Te koud is niks maar te warm is ook niet prettig. Ik baal meer van het feit dat het net buiten Utrecht helemaal niet zo’n mooi weer is. Het is eigenlijk alleen maar mooi vanachter glas. Eenmaal buiten op de fiets is het koud. Want terug thuis rond een uur of 12 is het steeds nog maar 1 graad. En ik had vandaag gewoon heel veel zin in een mooie lange tocht.Gewoon weer eens een paar uur beulen in het zadel, daar had ik zin in.

Morgen nog maar eens een poging doen. Het schijnt dat in ieder geval ietsie warmer te worden. Want vandaag was echt te koud. Min twee en mist,…… tsssss

Au,.... de sportschool

AU

Au, au, au, au en nog een keer au. Na 13 treden sta ik boven, de 13 treden naar beneden zijn mogelijk nog pijnlijker. Dat was dus zesentwintig keer au. En nee, ik heb geen punaise in mijn voet als ik thuis de trap omhoog en omlaag loop. Ik heb spierpijn in mijn bovenbenen. Elk jaar overkomt me dit en elk jaar ben ik stomverbaasd en lijk ik te zijn vergeten dat het vorig jaar exact hetzelfde liedje was. Ik ben voor het eerst weer naar de sportschool geweest en ik heb voor het eerst sinds hele lange tijd weer kracht training gedaan. En daarna heb ik een spierpijn in mijn bovenbenen die zijn weerga niet kent. Een propje op de vloer oprapen is een crime. Ik ben niet lenig genoeg om dat te doen zonder mijn benen te buigen. En mijn benen buigen doet pijn. Op een stoel gaan zitten doet pijn en opstaan doet ook pijn. Ik strompel een beetje door mijn huis heen en zolang ik wat in beweging blijf, is het wel te doen. Maar na een uurtje zitten en weer opstaan, wordt ik er direct weer aan herinnerd. Au, spierpijn.

Hoe kan dat toch? Alsof ik zelden mijn beenspieren gebruik of zo? Ik heb dit jaar ruim 10.000 kilometer gefietst. Twee keer de Ventoux beklommen deze zomer, gewoon omdat ik er zin in had. Ik heb genoeg kracht in zowel mijn linkerbeen als mijn rechterbeen om vanaf de grond met een been te gaan staan. Dat klinkt wat cryptisch maar stel je zit op een stoel, je zet een voet op de grond en de andere zweeft in de lucht en je staat op. Zolang de stoel niet te laag staat, is dat niet zo’n probleem. Het wordt lastig vanaf de bank en al helemaal lastig vanaf een laag krukje. Ik kan zoiets normaal gesproken vanuit hurkzit. Vandaag niet, met geen mogelijkheid. Die normaal redelijk sterke beenspieren reageren nu heel anders. En dat allemaal van aan half uurtje krachttraining in de sportschool. Wonderbaarlijk maar waar en elk jaar als ik weer voor het eerst naar de sportschool ga, ervaar ik hetzelfde. Spierpijn en niet zo zunig ook niet. Ergens halverwege de les, schiet er op eens in en dan komt direct het besef weer. Oh ja,….. dat was vorig jaar ook zo.

Er is één troost. Na een paar dagen is het weer over en pijn vergeet je doorgaans snel. En ik kan er ook aan toevoegen,….  Spierpijn, tot volgend jaar.

Velomediane 27-aug 2016

Ik heb vandaag 6 keer gedoucht. Zes. ’s Ochtends vroeg, na afloop van de koers en ’s avonds nog een keer om van dat klamme gevoel af te komen. En onderweg tijdens de Velomdiane heb ik nog 3 keer onder een tuinslang door gefietst om wat af te koelen. Vanaf minuut 1 ben ik bezig geweest om koel te blijven. Om uiteindelijk na iets minder dan 6 uur koers totaal uitgewoond in la Roche te arriveren. Aldaar was ik erg blij met de mini blikjes gratis bier die ze uitdeelden. En dat niet vanwege het feit dat ik een zunige Hollander ben maar omdat er veel ijs in die container van dat bier zat. Ik heb een blikje bier gedronken en twee handen ijs eruit gehaald en die op mijn hoofd laten smelten. Onderweg heb ik proberen het hoofd koel te houden door het water uit mijn bidons op te drinken of over mijn hoofd te gooien. Ik had ook bewust voor geen sportdrank gekozen en ook extra voeding meegenomen. Water was om te drinken en te koelen; energie repen om het honger gevoel te onderdrukken.

En mijn strategie heeft gewerkt. Ja,.. ik was ook behoorlijk gaar in La Roche maar ik ben niet halverwege de tocht in de berm in de schaduw gaan liggen. En daarvan heb ik er veel gezien. Ik heb ook niet opgegeven. En er waren veel niet uitrijders deze editie. Zo’n 2400 man gestart en 1400 gefinisht. En zelfs op de laatste lange lelijke helling kon ik nog goed tempo klimmen en mijn pols omhoog krijgen. Dus mijn eerder geblogde bluf dat ik warmte goed verteer heb ik redelijk kunnen waar maken. Qua klassement en tijd ben ik niet veel beter dan 6 jaar geleden. Toen was het op 28 aug 15 graden en regenachtig. Toen haalde ik P408 en een tijd van 5h58. Nu P436 en 5h49. Ietsie rapper dus maar geen beter klassement.

Over de tocht zelf valt nog wel wat te schrijven. Het is een lange aaneenschakeling van hellingen waarvan sommigen een naam hebben en anderen niet. Het waarom ontging mij en ook meerdere deelnemers verbaasden zich. Op een naamloze steile klim hoor ik iemand sarcastisch opmerken, nee dit mag duidelijk geen naam hebben. En vlak is het nooit. Het klimt, het daalt of het rijdt omhoog op omlaag. De ergste twee klimmen blijven voor mij de mur de Velomdiane en de Haussire. De eerste is gewoon vervelend steil en aan de tweede lijkt geen eind te komen. Mijn race begon ergens in het tweede startvak en daarna was het alleen maar knallen. Bergop knallen en op het lichte dalende stukken proberen rustig aan te rijden. En dat 6 uur lang. Het dalen heb ik wat rustig aan gedaan. Ik was een beetje bang van het asfalt, het dalen in groepen en de boze blik van de vriendin als ik gehavend thuis zou komen.

En dan nog een tip voor de Belgische overheid (ik hoop echt van ganser harte dat jullie meelezen):

ASFALTEREN!!!!! Echt alles opnieuw asfalteren. België is een derdewereld land als het op asfalt aankomt. Sommige stukken zijn zo slecht dat het bijna misdadig is om hier een koers te organiseren.

Velomediane; de voorbeschouwing

Nog 3 dagen en dan start ik om 9h00 stipt vanuit La Roche-en-Ardennes in de cours cyclosportive la Velomediane. Nog een cyclo dit jaar dus. En de reden daarvoor is dat la Vaujany niet is verlopen zoals ik het had bedacht. Mijn plan was niet om in de afdaling van de col d’Ornon met rotklap tegen het asfalt aan de smakken. Na die klap heb ik niet meer de lange route gereden. Mijn kaak deed zoveel pijn dat zelfs zo’n zachte energiereep weg kauwen al heel pijnlijk was. Ik heb drie weken geen biefstuk of droge harde worst kunnen eten. Tijd voor een herkansing vond ik zo. Helaas is het aantal cyclo’s in de buurt erg dun gezaaid. Voor een beetje serieuze klim cyclo moet ik naar de Franse Alpen. De Vogezen cyclo gaat niet door dit jaar en de rad am Ring in de Duitse Eifel heb ik al 2 keer gedaan en die heeft een redelijk saai parkoers en een hoge inschrijf prijs. De Velomediane is redelijk in de buurt, normaal geprijsd en goed georganiseerd. Enig nadeel is dat het in de Belgische Ardennen is. U weet wel, dat land dat nooit onderhoud aan hun wegen doet. Een derdewereld land als het op fatsoenlijk asfalt aankomt. Maar veel andere keus had ik ook niet dus neem ik dit nadeel maar voor lief.

De inschrijving heb ik een paar weken geleden gedaan en pas de laatste paar dagen is duidelijk aan het worden wat voor het weer het gaat worden. Warm, heel erg warm, hittegolf warm. Vertelden de voorspellingen van een paar dagen geleden nog dat het 27 graden zou worden, nu staat de teller al op 33C. pfffff,……. Ik  hou wel van een beetje warmte maar dit gaat wel erg gortig worden.  Beter dan kou of regen uiteraard maar gek genoeg zijn daar ook liefhebbers van. Soms hoor je wel eens een profrenner zeggen dat die van regen koersen houdt. Dat is niet waar. Profrenners houden echt niet van regen. Ze bedoelen iets anders te zeggen. Wat ze eigenlijk zeggen is dat er door regen minder hard gekoerst kan worden en dat de kou en het water in je lichaam slaat. Daar wordt je niet rapper van maar de ene renner verteert dan beter dan de ander. Ik hou van regen betekent eigenlijk, mooi een betere kans op te winnen omdat de rest minder is vandaag.

Zo hou ik van warmte. En nu wel om twee redenen. Ik hou echt van warmte en ten tweede hou ik van warmte vanwege dezelfde redenen waarom profrenners zeggen dat ze van regen houden. Ik fiets weliswaar iets minder rap als de mussen van het dak vallen. Maar gemiddelde genomen doet de concurrentie een groter stapje terug. Niet dat je mij overigens moet gaan zoeken in de top 10 of top 100 van het klassement. Een groot gebrek aan talent en veel te weinig serieuze trainingskilometers  zorgen ervoor dat ik ergens  in de middenmoot eindig. De Velomdiane kent vaak zo’n 1500 deelnemers en bij de laatste editie eindigde ik op P408. Geen idee wat het dit jaar wordt. Het is 6 jaar later en dat heet geen voordeel maar het warme weer moet me dan net maar een voordeeltje gaan geven.

Pfffff,…. Dat gezegd hebbende en nu maar hopen dat deze theorie een beetje hout snijdt. 33 graden is namelijk wel heel erg veel van goede.

Mijn nieuwe Trek

Ik zocht een nieuwe fiets voor een woon-werk verkeer in de Nederland. En wonderbaarlijk genoeg leverde dat een lange zoektocht met als resultaat een nieuwe Trek. Niet mijn favoriete merk. Een hele foute Texaan reedt jarenlang op een Trek en sindsdien associeer ik dat merk nog steeds met een dope, drugs en bedrog. Maar een andere keus was er eigenlijk niet. Dan maar even wat onhandige principes opzij schuiven. En Trek blijkt een merk die gewoon precies verkopen wat ik wil. Nou ja, bijna precies dan.

Want ondanks het zeer ruime aanbod aan fietsen, heb ik moeite om een keuze te maken. Ik heb namelijk een aantal ‘onhandige’ eisen gesteld. Geen voorvork vering, geen schijfremmen maar v-brakes en een redelijk moderne 9 of 10 speed groep. Geen vering in de voorvork valt qua ‘onhandige’ eis nog wel mee. Veel fietsen voldoen hier aan. Een moderne 9 of 10 speed groep in combinatie met geen schijfremmen, die is echt onhandig. Op goedkopere fietsen met een mindere groep worden wel v-brakes gemonteerd. Op duurdere fietsen met moderne 9 of 10 speed groepen, schijnen schijfremmen te horen. Ik heb het een paar verkopers horen zeggen waarom dat toch gedaan wordt. Het standaard antwoord is óf dat wil de consument graag óf binnenkort zal toch alles schijfremmen zijn. Ik ben de consument en ik wil geen schijfremmen maar ik schijn de verkeerde consument te zijn want mijn mening wordt niet gehoord. Ik kan ook uitleggen waarom ik ze niet wil. Het is een kwetsbaarder systeem, onhandiger in onderhoud en duurder. En onder droge en semi-natten omstandigheden remt het niks beter. Alleen in de stromende regen in de bergen bewijzen schijfremmen hun nut. Misschien moet ik het nog een keer zeggen. Het is voor een woon-werk fiets in Nederland.

Behalve de schijfremmen hebben de meeste fietsen nog een ander ‘probleem’. En dat zijn de versnellingen. Misschien is het ooit iemand opgevallen maar Nederland kent geen bergen. Ook geen heuvels van betekenis. Toch worden alle fietsen afgemonteerd met een bergverzet. Een crank met twee bladen (34 en 48) en een 11-34 cassette is een standaard die je redelijk vaak ziet. Kleinste verzet is dan een 34/34 en de grootste een 48/11. Goed voor een klimsnelheid van 7 kmh en met 75 kmh kan nog worden bij getrapt. Ik fiets ongeveer 24 kmh in Nederland en dan blijkt dat daar net een versnelling voor handig is. De andere 19 zijn redelijk onbruikbaar. Ik kan wat dat betreft net zo goed een single-speed kopen met slechts een versnelling. Daar heb ik ook nog naar gekeken maar de hipsterinflatie die op dingen van toepassing is, zinde me niet. Plus het feit dat ik moest onderhandelen of er toch alsjeblieft remmen op gemonteerd konden worden. Nee,… dat werd hem ook niet. Gelukkig is dit probleem makkelijk te verhelpen. Van schijfremmen kan ik geen v-brakes maken maar een kettingbladen vervangen en een cassette vervangen is makkelijk werk. Ook de Trek werd geleverd met een gatenkaas cassette maar daar komt binnenkort een 12-25 cassette op en een 38 binnenblad. Zo krijg ik een aantal dicht bij elkaar liggende versnelling. Het zadel heb ik ook vervangen en er komen ook nog spatbordjes op maar verder geen andere aanpassingen.

Oh ja,….. ook nog een plaatje:

Nog meer mont Ventoux

Als een grote magneet trekt de mont Ventoux aan elke wielrenvezel in mijn lichaam. De kale berg heeft te veel aantrekkingskracht op me om links te laten liggen. Ja, er liggen hier in de omgeving nog tal van andere leuke klimmetjes en mooie binnendoor weggetjes. En die heb ik lang nog niet allemaal gezien. En de Ventoux heb ik een paar dagen geleden al vanaf Bedoin beklommen. Dat wat was mijn vijfde Ventoux. De andere vier was een losse beklimming vanuit Bedoin en de andere drie vormden een cinglee du Ventoux. Waarom zou ik toch een zesde keer omhoog fietsen? Het is totaal nutteloos. Ik kan net zo goed mijn tijd verdoen in het zwembad vandaag of meedoen aan het jeu de boules toernooi op de camping vanmiddag. Waarom toch deze zelfkwelling om die berg op fietsen?

Hier heb ik wel antwoord op. Het is de aloude vraag aan een bergbeklimmer. Waarom moest hij de berg beklimmen? En het antwoord luidt altijd, omdat die er is. Bergen worden beklommen omdat ze er zijn. Zo simpel is het leven. Als er een berg is moet die worden beklommen. En de Ventoux kan nooit vaak genoeg worden beklommen. De reus van de Provence wordt reus genoemd omdat in de weide omgeving geen andere hoge bergen liggen. Boven op de top is heb uitzicht fenomenaal. Dat uitzicht, plus de zware beklimmingen hebben mij zo veel aantrekkingskracht dat ik het gewoon niet kan nalaten. Ik moet die berg op. Ook al wordt het mijn zesde, het moet gewoon.

Ik doe vandaag de moeilijkste kant van de Ventoux. De klassieke en volgens velen de zwaarste kant is de klim vanuit Bedoin. Volgens het punten systeem dat Salite.ch aan beklimmingen toekent is dat echter niet waar. Bedoin is goed voor 1269 punten maar Malaucène is goed voor 1319 punten. Zwaarder dus. Toch ervaar ik ook de klim vanuit Bedoin als zwaarder. Ook de Malaucène zijde kent stroken van 10% en meer en deze stroken zijn ook een paar kilometer lang. Toch zitten er tussen de lange steile stukken telkens weer wat makkelijkere stukken zodat je weer op adem kunt komen. In de Bedoin zijde zit alle ellende samengepropt in een slopende klim van 10 kilometer door het bos. Vandaag dacht ik zelfs, hee het is nog maar 5 kilometer naar de top, ik ben er al bijna. Is daarmee gezegd dat de klim vanuit Malaucène een makkie is? Nee, absoluut niet. 22 kilometer klimmen en ruim 1600 meter hoogteverschil. Al klimmende en boven op de top besef ik goed waarom ik zo graag deze berg beklim. De klim is zwaar en langzaam maar zeker zie ik de top dichterbij komen. Het laatste stukje naar het Observatoire is machtig. De grote witte toren straalt als altijd boven op berg. En het uitzicht blijft schitterend. Ik kan niet genoeg van dit uitzicht en deze berg krijgen. Ik voel me hier net een kind van drie dat van de glijbaan is gegaan in de speeltuin en aan zijn mama blijft vragen. Nog een keer, nog een keer, nog een keer.

Mont Ventoux

Onderweg naar de top kom ik vier verschillende fotografen tegen die allemaal een commercieel greintje van het Ventoux gevoel proberen mee te pikken. Ik noem dat felle concurrentie, zeker gezien het aantal fietsers op de berg. Al klimmen heb ik vandaag 15 man ingehaald op een klim van 21 kilometer. Bij Châtelet Renard kwam er een renner met een moordend tempo over mijn gezwoeg heen. Hij kwam vanuit de makkelijk kant (Sault) maar ik kon hem daarna onmogelijk bijhouden. Veder is het vandaag betrekkelijk rustig op de reus van de Provence.

Mijn route van vandaag is een soort van buiten spelen op de Ventoux en dat met een boel tegenstanders. Geen wedstrijd of zo maar meer tegenstanders die het gezwoeg van vandaag extra lastig maken. Ten eerste loop ik nog steeds rond met het aangezicht van een bokser die een harde rechtse hoek op zijn kaak heeft opgevangen. De verwondingen van de val van afgelopen zondag zijn nog goed zichtbaar en ook voelbaar. Een blauw oog, een dikke wang, korsten op mijn wang en nog steeds een verdoofd gevoel in een deel van mijn kaak en nog wat pijn met kauwen. Deze kwetsuur zit mijn fietsprestaties niet echt in de weg maar prettig is anders. Behalve mijn gehavende wang heb ik in de val ook ergens een tik opgevangen met mijn linkerbeen en die is nog steeds wat stijfjes. Een van de meer geduchte tegenstanders van vandaag is de zon. Het is warm in de Provence. Warm warm. In getallen heet zoiets 33 graden Celsius en weinig wind. Maar de echt tegenstander luistert gewoon naar de naam mont Ventoux. Als je dacht dat alpe d'Hueze een zware klim was, dan vergis je je. De Nederlandse berg is een lachtertje vergeleken met de kale berg.

Om er eens wat statistieken tegen aan te gooien om duidelijk te maken welke berg nu zwaar is en welke berg nog zwaarder. Op de site salite.ch kunnen profielen van zo'n duizend verschillende passen worden bekeken. En er wordt ook een moeilijkheid cijfer aan een klim toegekend. Dit is een beetje arbitrair maar doorgaans geldt dat hoe langer een klim en hoe meer stijle stroken in de klim, hoe hoger het cijfer. Een relatief korte klim met een zeer steil stuk kan het qua punten dan toch nog winnen van een wat langere klim met wat meer meer bescheiden percentages. Behalve deze methode zou ook gebruik kunnen worden gemaakt van de categorieën die de Tour de France aan klimmen toekent. Zo is er categorie een tot en met vier waarbij vier de laagste categorie is en boven de eerste categorie staat nog de buiten-categorie. Deze methode is helaas totaal onbruikbaar. In de tour is iets nog al eens snel eerste of buiten-categorie. Alpe d'Huez is buiten-categorie maar de Tourmalet en de mont Ventoux zijn dat ook. En er zit echt wel verschil tussen deze klimmen. Zo krijgt Alpe d'Huez 913 punten van Salite en de Tourmalet 1013 of 1076 (afhankelijk van welke zijde de berg beklommen wordt). De mont Ventoux vanuit Bedoin is goed voor 1269 punten en de col de la u Morte die eerder deze week de 15 kilometer tellende start klim was van de Vaujany telt 719 punten. Een echte knaller van een klim zoals de passo dello Stelvio vanuit Prato telt maar liefst 1411 punten. Zo zie je maar dat dat indelen in categorieën zoals de tour doet, niet werkt. De col de la Morte zou 1ste categorie zijn, Alpe d'Huez dus buiten categorie maar op basis van de statistieken zouden we de mont Ventoux moeten bestempelen als een soort über buiten-categorie. 

Ondanks alle tegenstanders geniet ik van deze rit. De Provence is mooi, de berg is goed zwaar maar ik ben niet steendood op de top. En het uitzicht op de top is schitterend. Er staat bijna geen wind op de top wat redelijk uitzonderlijk is. En ik geniet een tijdje van het top moment alvorens ik me in de afdaling naar Malaucene induik.