Boogerd is een hypocriet varken

Vandaag is in het nieuws dat Michael Boogerd overweegt om juridische stappen te zetten tegen de NRC. Journalisten van die krant hebben namelijk een publicatie gedaan van wel een heel curieuze vorm van doping. Geen EPO, geen bloeddoping maar broer doping. Ik vind het een geweldig verhaal. Of het nu waar is of niet maar als een krant dit over me schrijft zou ik glimmen van trots. Het is zo absurd dat het bijna niet te bedenken valt. Voorafgaand aan de overwinning van Boogerd in de koninginnenetappe naar La Plagne zou hij bloed hebben gekregen van zijn broer Rini.  Zoiets verzin je gewoon niet. 

En nu is Boogie boos. Och gut,.. Ze hebben hem op zijn teentjes getrapt. Als het verhaal niet waar is dan zou hij gewoon kunnen zeggen dat het niet klopt en dat hij die overwinning op doodnormale EPO heeft behaald. Of dat hij mooie overwinning schoon heeft behaald. Dat laatste is overigens totaal ongeloofwaardig. Hij zou het ook kunnen bevestigen en toegeven dat in die tijd de gekste dingen werden uitgehaald. Het boeit mij ook niet eens zo of het verhaal nu waar is of niet. 

Wat mij bevreemd is dat er juridische stappen moeten worden gezet tegen een krant. Ik zou juist heel graag juridische stappen zetten tegen Boogerd zelf. Tegen zijn enorme oeuvre aan valse doping ontkenningen, Boogie hefet tien jaar lang stelselmatig en categorisch alle aantijgingen van doping heeft ontkend. Boogerd kon beter ontkennen dan fietsen. Iemand die jarenlang over van alles en nog wat heeft gelogen zou nu ineens juridische stappen gaan zetten tegen een journalist omdat die mogelijk een foutief stuk heeft geschreven. Sorry hoor maar dan wel je een heel erg hypocriet varken. 

Ik bedenk me nu dat ik ook maar eens juridische stappen ga zetten tegen het KNMI. Dat weer bericht van vandaag klopte ook weer eens voor geen meter. Ik zou in mijn rondje van vandaag langs de randmeren toch vooral droog weer moeten hebben met 25 tot 30 graden en noordoosten wind. Het regende echter af en toe en het was maar 21 graden en de wind was zuidwest tot noordwest. 150 kilometer lang heb ik zitten ergeren aan het KNMI. Zo kan het het niet langer. En het was ook niet voor het eerst dat ze ernaast zaten. Ze moeten voor de rechter worden gedaagd. 

Prijs op Sloten

Tijd voor een heroïsch verslag van een harde koers. Als half opgebaard lijk rol ik vandaag als derde over de meet. Mijn beste prestatie op Sloten ooit. En dat tijdens een stormkoers met een achterlijke hoeveelheid wind. Ik rij met de auto naar Sloten en ik huur voor de gein ook maar een tijdswaarneming chip. Dan kom ik tenminste in de uitslag terecht. Wat moet een mens anders op een zaterdagmiddag doen dan rondjes om de voetbalvelden fietsen. Ik hoorde vandaag iemand de uitspraak doen dat fietsen zinvoller was dan hardlopen. Nee echt. Wat ik vandaag doe, is echt rete ‘zinvol’. Mijn longen uit mijn lijf fietsen in 23 rondjes rondom de sportvelden. Dan ben je echt zinnig bezig. Niet dus.

Het waait dus vandaag en ik hou niet van wind. En koersen met harde wind is niet mijn specialiteit. Koersen met harde wind met een klein peloton eindigt meestal een versnippering van het geheel. Na een uur koers is het peloton in drie stukken gebroken. Een kopgroep, een mini-peloton en daar achter nog een mongolen waaier. Als ik goede benen heb, kan ik het peloton net bijhouden en hoef ik niet te lossen. Met een mindere vorm eindig ik in de mongolen waaier en geef dan na een paar ronden op.

Ik zie wel wat de koers brengt vandaag. Dat is zo’n beetje de insteek. Het zal wel rap gaan vandaag en om te voorkomen dat ik in de mongolen waaier terecht kom ga ik maar zo ver voor mogelijk vooraan rijden. Er worden wat ontsnap pogingen gedaan maar allemaal niet zinvol. Telkens zijn het kopgroepjes van 2 of 3 man. Die gaan het nooit redden. 50 km fietsen en een heel peloton van je af houden, dat werkt niet. We laten ze ook een beetje spartelen. Een ronde ze voorop laten rijden en daarna weer terugpakken. Lekker pesterig. Na 5 rondes ontstaat toch een kopgroep die wel stand kan houden. Geen idee hoe dat nu precies gebeurde en ook niet waarom ik er nu precies in terecht ben gekomen. Dat was niet echt het plan. Tenminste voor zover ik plannen had. We zijn met 5 man weg en we willen samenwerken. Waarom ook niet denk ik. Wielrennen is ook een beetje spelen. Na 2 rondes worden we toch wel weer gepakt en daarna zie ik wel weer.

Ook dat gebeurt niet. Er sluit een zesde renner aan die later de motor van de kopgroep zal vormen. We rijden nu dus met 6 en het peloton blijft jagen. Na 5 ronden fietsen we met 4 man er hangen nog 2 opgebaarde lijken aan. Die waaien er een ronde later af. Nog met 4 man dus en het is nog zo’n 30 km naar de meet. Waarom zit ik hier? Mijn pols staat in het rood en ik zou het niet eens erg vinden om weer door het peloton te worden gegrepen. Nog eens 30 km in dit moordend tempo fietsen vind ik niet echt een prettig vooruitzicht. Onze kopgroep verandert langzaam van een goed geoliede machine van 4 renners naar een kopgroep met een motor en 3 half opgebaarde lijken. De motor van de kopgroep doet meer dan 50% van het kopwerk en echt los van het peloton komen we ook niet. Bij elke doorkomst horen we onze voorsprong. 19 seconden; 22 seconde; 25 seconde; 21 seconden; 19 seconden; 21 ; seconde; 22 seconden. Hoe lang hou ik dit vol?

Met nog 5 ronden te gaan hebben we eindelijk 36 seconden en de volgende ronde 47. Het peloton heeft opgegeven en wij mogen de prijzen verdelen. In de voorlaatste ronde valt de beslissing. Onze motor demarreert en van mij mag die winnen vandaag. Zonder hem was ik toch nooit zo ver gekomen. In zijn demarrage kan een lijk volgen en ik moet passen. Met de andere renner fietsen we voor P3 en heel handig plaats ik op het bruggetje de goede demarrage en rij bij mijn kopgroep genoot weg. Ik word dus derde en ik rol als een half opgebaard lijk over de finish. Fietsen is echt zo tof.

Sevilla Madrid in een Peugeot 208.

Ik sta in Sevilla bij het kantoortje van Europcar en ik lever mijn huurauto in.

"Did you like the car?"

"No, it was Frensh"

Ze kijken me een beetje vragend aan bij Europar. Dat was waarschijnlijk niet helemaal het antwoord wat ze verwacht hadden.

"What did you not like about?"

"It was a French car", herhaal ik. Dat lijkt me toch uitleg genoeg.

"I don't like Frensh cars", voeg ik er nog aan toe. 

Ik had eigenlijk een Polo gehuurd of een Corsa. Maar die zullen wel niet beschikbaar zijn geweest. Dit ding zal wel onder de categorie vergelijkbaar hebben gevallen. Maar daar ben ik het pertinent mee oneens. Een Duitse auto in deze categorie is zo'n drieduizend euro duurder. En dat verschil merk je in de afwerking. Welke auto had je dan vraagt het meisje van de administratie terwijl haar collega de auto aan het controleren  is. Een Peugeot 208 zeg ik. En dat vond je dus niks? Ja, zeg ik.

Ik mag de Peugeot niet. Het allerbelangrijkste wat ontbreekt is een fatsoenlijke motor. Het ding is niet vooruit te branden. Het is een 1,2l benzine motor en ik ben turbo diesels gewend en dat rijdt enorm veel prettiger. Als ik op het gaspedaal trapt, dan vraag ik me toch af. Het moet het goede pedaal zijn want hij remt niet en het toerental valt ook niet terug. Maar harder gaat het ook nauwelijks. En wat voor de motor geld, geldt voor de hele auto. Het is net speelgoed. Het is allemaal goedkoop. Als de de deur dichtvalt dan denk ik, wat is dat voor pisbakken staal? Het dashboard  is net een draaitafel uit een discotheek. Het stuur is minuscuul klein en de bediening van de cruise control begrijp ik pas na 50 km klooien. Deze auto is gemaakt voor jonge hippe mensen die van knopjes en gadgets houden. Niet voor een brompot zoals ik die van een beetje doorrijden houdt. De 208 is geen grote auto behalve het dashboard kastje dan. Daar kan een lunch in voor 10 personen. En verder ziet alles er goedkoop uit. Zo voelt het ook aan. Niet te hard op de knopjes drukken, straks gaat het nog kapot.  Nog 10000 km en alles valt uit elkaar van ellende. Zoiets.

Voor ik bij het kantoor ben van Europcar in Madrid heb ik een tijdje rondgedoold. Ze zitten namelijk net ergens anders dan alle andere verhuur bedrijven. In Sevilla moest ik ook al zo zoeken. Ik vind heel gemakkelijk Sixt en Hertz en Goldcar. Zij zitten allemaal bij elkaar net naast het station. Maar Europcar heeft zich binnen in net treinstations verstopt. Op zo'n plek waar je het net niet verwacht. Bij de perrons, naast de snoepautomaten. In Madrid moet ik de auto inleveren bij de Plaza de Castilla. Dat is bij de twee scheve torens. Meer dan dit wist ik niet vooraf. Ik zoek me een breuk in het drukke verkeer voordat ik de goede zijstraat van de goede zijstraat van de goede zijstraat vind. Vier keer verkeerd rijden en drie keer vragen.  En nu zit Europcar weer net  niet naast de ander verhuur bedrijven. Stelletje smiechten. Bij een verkeerd rij actie kom ik terecht in een file van ouders die hun kind van school halen. Het is een vreselijk puinhoop van dure BMW's, Audis en Volvos. Zeker geen goedkope wijk dit; en chaotisch tot en met. Iedereen wil hier met zijn grote auto precies voor de deur parkeren en hun kleine dreumes zo snel mogelijk in hun super veilige auto stoppen met overal gordels en 23 airbags. Het kind zou eens een stukje straat moeten oversteken. Levensgevaarlijk! Nogal onzin want door al die auto's die zich langs elkaar afwringen, staat het hele verkeer ramvast. Ik zou als kind vragen om op de fiets te worden opgehaald of dat ik zelf naar huis mocht lopen of fietsen. In deze puinhoop van duur blik wordt niemand blij.

Sevilla

Sevilla 

Toeristen kijken. In het park zitten en een boekje lezen. Ik geef twee 'interviews' aan scholieren die hun Engels mogen oefenen op toeristen. Waar ik vandaan kom, wat ik nog ga bezoeken en wat ik van Sevilla vind. Dat soort dingen. Er staat een rij bij het Alcazar; ik neb geen zin in een rij en struin de Barrio de santa Cruz in. Dat blijkt een oude wijk te zijn waar nu elk huis een restaurant is of een souvenirs winkel. Echte onvervalst handwerk. Potjes, borden, bekers, schalen, etc. Made in China. En honger heb ik ook nog niet. Ik struin even verder en kom in het tuinen van het Alcazar terecht. De zon schijnt aangenaam en de temperatuur is goed te hebben. Ik vind het hier wel prettig zo. Om het kwartier stroomt er een groep toeristen het park in. Ze luisteren quasi geïnteresseerd naar een gids en maken ondertussen foto's. Ze dragen gymschoenen, zonnebrillen, rugzakjes, korte broeken en t-shirts  in alle kleuren van de regenboog. Na vijf minuten zijn ze weer weg. Op naar het volgende toeristische punt. Een bankje verder zit een goddelijk mooie blondine haar huiswerk te maken. Dat is naast een desinteresse in cultuur en toeristische dingen een tweede reden om hier even te blijven zitten.

Madrid - Sevilla

Madrid - Sevilla.

De fietstest van de Spaanse hoofdstad naar de grootste stad van Andalusia. 

- 1049 km

- 9150 hoogtemeters.

- Negen etappes

-Een lekke band op het enige onverharde stuk (2 km) in de route.

- Steilste klim: 9 %

-Hoogste punt: 810 meter

- Langste rit: 192 km

- Kortste rit: 54 km

- Gemiddelde dagafstand: 117 km.

- Duurste hotel: 56,50 in Sevilla

- Goedkoopste hotel: 20 euro in Borba (Portugal)

- Weer: van heel koud (4 graden) tot koud en regen. Veel wind en dan voornamelijk wind mee. En na vier dagen koukleumen en in het lang fietsen dan ook eindelijk mooi weer. Strakblauwe lucht en 25 tot 30 graden. Ik heb weer ouderwetse wielrennersbenen en armen. Een onmiskenbare afscheiding tussen bruin en wit op de benen en armen.

- Mankementen aan de fiets. NUL. Op een keer lek na dan maar dat was op een rammelige niet-geasfalteerde butsweg, dus dat telt niet.

- Vragende blikken van wielrenners. Veel. Zeker de twee die ik bergop inhaalde. Wat komt me nu voorbij gefietst? Een wielrenner op een cyclocrosser met een beetje bagage dus.

- Eten? Menu del dias, tapas, tostadas con marmelade, café solo, café americano, dulces en nog heel heleboel kittekat's, twixen en andere versnaperingen om onderweg de honger te stillen.

De fiets is goedgekeurd. Hij mag mee naar Thailand.

Portugal

Portugal.

Mijn vijfentwintigste land. Ik ben voor de gein eens gaan tellen in hoeveel landen ik al ben geweest. Met Portugal staat de teller nu op 25. Ik tel alles mee. Ook Liechtenstein waar ik vorige zomer bijna een heel uur ben geweest. En ook Qatar staat op de lijst. Daar heb ik een paar uur zitten wachten op een vlucht naar Nepal. 

Mijn eerste indrukken van Portugal is onder andere dat het niet een soort extra provincie van Spanje is. Ze spreken Portugees en ik kan me beter verstaanbaar maken in het Engels dan in het Spaans. En het is hier leeg. Zulke grote stukken met grond waar niets te zien valt. Geen stadje, geen dorpje, geen boerderij, niets. Ik fiets van Merida naar Badajoz en daar steek ik de grens over. Dat is nog een heel gedoe. Het prulli prulli navigatie systeem van Garmin stuurt me over de snelweg. Ik ontdek echter ook een klein weggetje waarmee ik de snelweg kan ontwijken. Ik moet namelijk een rivier over en de enige brug lijkt wel de snelweg te zijn. Via een mini mini weggetje kom ik er echter ook. Ik moet wel twee keer van de fiets om een stuk water door te waden. Daarna weer mijn voeten afspoelen, voeten afdrogen en de wielrenschoenen weer aan. 

In het eerste dorpje dat ik tegenkom in Portugal ga ik 's middags iets eten. Het dienstdoende meisje spreekt Portugees en een beetje Engels. Ze heeft zwart haar, een tand staat een scheef en ze heeft een enorme bos hout door de deur. Het is geen schoonheid maar ze haalt wel  heel lekker eten uit de keuken. Vooral het toetje was smullen. Opgeklopt eiwit, verdeeld in lagen met tussen elke laag een hele zachte en zoete siroop. 

Koninginnedag

Koninginnedag
Ik ben Nederland ontvlucht en ben naar Spanje verkast voor 2 weken. Ik wil domweg niet in Nederland zijn tijdens de kroning. Ik kan me nog herinneren toen Willem-Alexsander en Máxima getrouwd waren en een toer door Nederland deden. Ze bezochten in 12 bezoeken de 12 provincies. Zo'n bezoek ligt vooraf al helemaal vast. Welke stad wordt bezocht, hoe de route loopt, welke verenigingen worden bezocht. Je bent als vereniging, stichting, school of winkelier wel of geen onderdeel van het bezoek en je zit wel of niet op de route. Ik kan me nog winkeliers en scholen herinneren die destijds geen onderdeel van het officiële programma waren maar wel net in de buurt zaten van het officiële programma. Kosten nog moeite werden gespaard in en poging om net koninklijke echtpaar toch naar hun te leiden. Volledig vergeefse moeite uiteraard. Maar zelfs bij het tiende bezoek was er weer zo'n malloot in het nieuws die een poging deed om de buiten het officiële programma om het echtpaar naar zijn winkel te leiden. Hij had toch inmiddels kunnen inzien dat dat niet werkt. En hij kreeg nog media aandacht ook. Te zot voor woorden.

En nu wordt Willem koning en Máxima dus koningin. Weer het hele land in rep en roer. Geen TV zender of radio kan nog normaal worden beluisterd of het moet gaan over dat stupide gedoe van de monarchie. Ik heb niets tegen Willem-Alexsander, ook niet tegen de schrandere vrouw die hij getrouwd heeft. Ik ben tegen de de monarchie. Een ongelofelijk archaïsch achterhaald idee dat niet past bij dit land. Nederland verdient geen monarchie, wij hebben recht op iets beters. Als er als iets over volksaard kan worden gezegd wat op zich al een eng woord is, dan laten wij Nederlanders ons nog misschien het best omschrijven als een volk met de nuchterheid van een fietsenmaker. Wij zijn een modern land, een vooruitstrevend land, een handelsnatie. Een staatshoofd die zijn functie ontleent aan zijn geboorte? Mijn moeder was het ook al dus ik ook. En we hebben het over de functie staatshoofd, dat s geen kinderachtige baan. Zijn we nu hier helemaal van de pot gerukt? Dit is goddorie de 21ste eeuw! Moet dat nu hier allemaal nog echt zo Middeleeuws er aan toe gaan?

Tot zover mijn tirade over het koningshuis. Veranderen kan ik het niet. Maar ik wil het ook niet van dichtbij meemaken. Daarom ben ik Nederland ontvlucht in de hoop om in de Spaanse zon wat fietskilometers te maken. Het weer zit de laatste dagen echter behoorlijk tegen al lijkt het nu aan de beterende hand te zijn. Ik heb vandaag lekker 80 kilometer over mooie wegen gefietst en heb 's middags heerlijk gegeten.