wc-papier paniek

Ik heb vandaag geen 24 rollen wc-papier gekocht, ik heb ook geen 6 pakken pasta gekocht. En ook al niet de laatste potjes pesto sauzen uit de supermarkt weggeroofd. Ook niet nog wat extra paracetamol ingeslagen. Want stel je voor dat ik de komende tijd verkouden word, dan moet ik natuurlijk 'fully equiped' zijn om die barre tijden te kunnen doorstaan. Ik heb dus niet gehamsterd.

Ik was ook compleet verbaasd dat er gehamsterd werd en dan ook nog eens op wc-papier. Welke malloot bedenkt zoiets? Wie komt er toch op het idee om extra wc-papier in te slaan? En hamster gedrag kan alleen maar ontstaan als er heel veel mensen op dit stompzinnige idee komen.Alsof we in Nederland een rijke geschiedenis hebben van winkels met lege schappen en dat altijd het wc-papier als eerste op is. Ik ben inmiddels 45, of eigenlijk moet ik zeggen 38 jaar met ervaring en ik doe nu toch al een tijdje mijn eigen boodschappen zelf. De dag dat het wc-papier op was bij de Appie staat nog vast in mijn geheugen gegrift. Ehm,.... eigenlijk kan ik me niet herinneren dat dat ooit gebeurd is.

Ik heb gewoon gefietst vandaag. Echt waar. Zo maar naar buiten toe en langs de weilanden tegen de wind in harken. Ik voelde me echt een held dat ik in deze barre omstandigheden het lef het getrotseerd om niet thuis te blijven. Ik ben ook gewoon thuis op de bank in slaap gevallen terwijl ik wielrennen zat te kijken. Dat was waarschijnlijk wel de laatste keer. Van dat wielrennen kijken dan, in slaap zal ik nog wel vaker gaan vallen. De Vlaamse koersen zijn afgelast, Italiaanse koersen ook. Alleen Parijs Nice fietst door. Die rijden op speciale fietsen of zo, of op super speciale weggetje waar Corona nog nooit geweest is. Officieel zijn overigens de meeste koersen niet afgelast maar uitgesteld. Ja, of dan kan of zo. Kun je het voorstellen dat straks over een paar maanden de giro d'Italia, de tour de France, de ronde van Vlaanderen en de strade bianchi in dezelfde week wordt georganiseerd? En daarna beginnen we gelijk aan de vuelta. Voetballers gaan 5 wedstrijden per week spelen om het programma in te halen en een aantal F1 grand prixs gaat door de week plaats vinden. Tuurlijk.

Nee, een griepvirus legt het hele Europese continent lam. Niemand mag meer verkouden worden want deze verkoudheid heeft soms doden op zijn geweten. In het verkeer vallen trouwens ook wel eens doden, maar dat schijnt een slecht argument te zijn of zo. Dus gaan we de komende maand super vaak onze handen wassen, onze hele huis vol stampen met rollen wc-papier. Allemaal thuis werken, maar wel gewoon je kinderen naar school brengen en ik blijf gewoon fietsen op zaterdag. Overigens was ik niet de enige, het wemelde van de strakke lycra pakjes op de fietspaden vandaag. Ook al de eerste korte broeken gespot.

Verwende wereldreiger zoekt bestemming

Iran viel af, Turkije kwam op de lijst om er weer net zo rap vanaf te vallen. India kwam ook op de lijst maar lijkt het geen blijvertje, Sri Lanka evenmin. Indonesië staat nu met stip op 1, maar ik zoek nog een intercontinentale wereldreisje voor er tussendoor.

Na het Japan en Zuid-Korea avontuur wordt het weer tijd voor de 2020 planning. Drie weken aan vakantiedagen van 2019 staan nog open, volgend jaar komen daar de standaard vijf en halve week bij, plus nog 3 extra weken aan bijgekochte dagen. Ik ben vaker vrij dan dat ik op vakantie ben, dat krijg ik vaak te horen van jaloerse collega’s die overigens exact dezelfde mogelijkheden hebben als ik. En als ik die teksten dan toch krijg te horen, kan ik het maar beter waarmaken ook. Goed, bijna 12 weken aan vakantiedagen te besteden voor volgend jaar, even ervan uitgaande dat ik tot oudjaar gewoon blijf werken. Ik heb een plan nodig of ik verdrink in de snipperdagen,  een goed doordacht uitgewerkt plan om niet te verdrinken in alle vrije tijd.

Net zo rap als ik plannen maak, gaan ze weer de prullenbak in. Turkije heeft het als plan niet zo heel lang uitgehouden. Waarom? Erdogan. Iran heeft het langer vol gehouden. Eigenlijk begon Iran als vakantie ideetje voor het voorjaar van 2020. Het leek me wel wat. Iets nieuws, iets anders, een beetje aangestoken door de verhalen van onze man in Teheran. Iran is een nauwelijks gelovig land met een zeer vriendelijke bevolking. Helaas voor de Iraniërs zitten ze opgescheept met een stelletjes mongolen van machthebbers die denken dat de Koran een oplossing is voor al uw problemen. Maar Frank Zappa zong al eerder, you can’t run a country by a book of religion. Ik wilde wel eens zien in de praktijk hoe zoiets nu werkt. Een stel godsdienstige malloten aan de macht plus een bevolking die zo goed mogelijk kun best om niet in de problemen te geraken en stiekem toch normaal Westers doet. Ik dacht dat wel goede verhalen zou kunnen opleveren. Maar er zijn bezwaren. Bezwaar een is dat ik niet ik korte broek mag rondlopen. Fietsen is nog tot daar aan toe, maar een strakke koersbroek schijnt niet echt gewaardeerd te worden. En in steden is een gewone korte broek echt not done. Hmmm,..... en ik maar denken dat alleen aan vrouwen achterlijk kledingregels werden opgelegd. Het volgende bezwaar is meer praktisch van aard, je kan er niet pinnen. De flappentappers doen niet aan buitenlands passen. Geen debet kaart en geen credit card. De enige manier om aan centen te geraken, is wisselen op straat. En dus al je geld vooraf in dollars (gek genoeg worden die ondanks de Amerikaanse sancties grif geaccepteerd ) of euro's mee te nemen en dat 24 uur per dag tegen je lichaam aan te bewaren. Nog een keer hmmm,... Dan moet je er ook nog naar te vliegen en dan blijkt dat vrienden hebben best handig is. Iran heft geen vrienden, althans niet zo heel veel want op christelijke tijden vliegt er niks naar toe. Turkish airlines is de enige normale route. En dan nog ben je 20 uur onderweg. Een nachtje doorhalen op Istanbul airport of midden in de nacht vertrekken cq aankomen op Teheran. Onwaarschijnlijk maar waar, maar nagenoeg elke internationale vlucht op Teheran komt om 3h30 aan en vertrekt op vergelijkbare onchristelijke tijden. Oh ja,... het was ook een moslimland.

Ok,... Iran viel dus af. Volgende land was Turkije maar ook dat viel af. Ik heb minder uitgebreid onderzoek gedaan maar mijn vermoeden is dat als ik langduriger onderzoek had gedaan ik op dezelfde conclusie was uitgekomen. You can’t run a country by a book of religion. Al helemaal niet als je Erdogan heet. Het volgende land op het vizier was India en/of Sri Lanka. Een combinatie lijkt uitgesloten. Het bootje tussen beide landen vaart niet meer omdat de kleuterige regeringsleiders het niet eens kunnen worden over super futiel details nummer 17. Echt zo zielig. Tussen Zuid-Korea en Japan vaart gewoon een boot. Zou je het zelf kunnen voorstellen dat we Dover-Calais niet meer gaan varen omdat de Engelsen voor zichzelf willen beginnen? Nee natuurlijk niet maar een 30 kilometer lang boot tripje tussen Sri Lanka India blijkt te moeilijk. Verder zijn er niet eens echt overkomelijke bezwaren voor beide landen, maar vooralsnog staan ze niet met stip op een. Een van de redenen hiervoor is dat ik een nieuwe gezichtsuitdrukking heb geleerd. Ik kende al een glimlach, een traan, een frons. Maar ik ken nu ook de gezichtsuitdrukking die met elke aangezicht spier lijkt te willen zeggen, maar-dat-moet-je-echt-niet-willen. Een soort van blik die grenst tussen ongeloof, verrassing, meewarigheid en verbazing. Fietsen? Je bent niet wijs. Alle Indiërs op mijn werk kunnen in een tel hun aangezicht veranderen tot deze über verbaasde blik. Zelfs zo erg dat ik ook twijfels krijg. Ik ben wel wat verbazing gewend maar die blik gaat aan bepaalde grenzen voorbij. Een snelle blik op google street view maakt me ook echt niet wijzer. India kent geen street view en van Sri Lanka kan ik niet echt onder de indruk raken. Het zijn toch nog toe twee net-niet landen om op vakantie te gaan. Niet totaal ongeschikt maar mijn verwende Westerse wereldreizigersgenen enthousiasmeren niet echt van het idee 4 weken door India te crossen.

Tussen al het ge-google, gezoek op booking en reisgidsen rondstruinen door, stuitte ik nog op Indonesië. Dit gaat hem zeker worden, maar dan pas in Augustus of September. Ik zoek nog een intercontinentaal tussendoor dingetje voor Maart.

Van Osaka naar Seoul, de samenvatting

• 1670 kilometer
• 12127 hoogtemeters
• 0 lekke banden, wederom pluspunten voor Schwalbe
• 1 kapotte crank en 1 kapotte pedaal, beiden eigen schuld
• 6 keer kamperen, waarvan 2 keer wild kamperen
• 0 adult only hotels
• 87 blikjes cq flesjes uit drankautomaten of mini markets
• Family Mart, Lawson, 7/11, CU en de GS25 als suikerbronnen
• 4 massages, een in Japan, drie in Korea
• 5 boottochten, waarvan 2 korte 2 langere en een hele lange (Fukuoka – Busan)
• 2 orkaan uitregen dagen en dus binnen blijven
• 1 keer naar de kapper in Japan
• Een paar tempels, die dingen zijn ook niet echt aan mij bested
• Bestolen van een busje wd40 plus een externe batterij om een telefoon op te laden. De schuldige heet Finnair
• 3 keer kleding met een echte wasmachine gewassen, bijne elke dag een handwas gedaan
• Nul Onsens gedaan. Dat schijnt een Japan must-do te zijn, maar ik ben niet zo'n baden fan
• 1 tinder date
• Elke dag kimchi in Zuid-Korea
• Super lekkere verse vis in Japan
• Camelia ferry voor de Fukuoka – Busan trip. Na een goede tip van twee Fransen, de andere maatschappij Beetle is een ramp maatschappij voor reizen met fiets
• Zon,... heel veel zon. 32 graden in Osaka en in Seoul gezakt naar aangename 25.
• 1 flesje zonnebrand
• 1 tube mini tube tandpasta
• 1 mini mini tube eigen shampoo, de rest kwam uit hotels of publieke toiletten
• 5 keer geschoren
• Nul valpartijen
• Best veel rode stoplichten en andere verkeersregels genegeerd
• Nul collenbordjes gezien en toch best veel geklommen
• Heel veel fietsers in Japan en veel minder in Korea
• Steilste strook 18% en niet hoeven lopen
• Kleinste verzet 34/32 was dus echt nodig
• Maximum snelheid 72.4 kmh
• Geen zadelplijn

Leeum museum, Seoul

Eerst was er tyfoon Tapah, nu is het tyfoon Mitag die voor regen zorgt. Dat is nummer twee deze vakantie. Nu weet ik dus ook weer waarom ze het hier over een tyfoon seizoen hebben. Mitag is volgens de telling alhier nummer 18 dit jaar. Ik vind dat best veel. Net als bij de vorige tyfoon die voorbij raasde, zat ik godzijdank niet in het oog van de storm. Er was alleen maar veel regen en dat gebeurt vandaag weer.

Wat doen je dan in Seoul als het buiten pleuris weer is? Volgens mijn Tinder date van gisteravond moest ik naar Leeum museum gaan. Daar was kunst te zien, zowel moderne als traditioneel oude Koreaanse kunst. Ik had weinig zin om goedbedoelde lokale raad in de wind te slaan en zelf wat te bedenken, en dus heb ik er weer een verhaal bij.

Moderne kunst, soms snap ik het, maar nog vaker blijkt deze expressie vorm zich niet te houden aan de wetten van de logica. Echt totaal niet. Als kunst logisch was geweest, dan hadden er het wel wiskunde genoemd of zo. Een mooie overeenkomst tussen hogere wiskunde en hogere kunst is wel dat de meerderheid van de bevolking er de ballen van snapt. Met een klein verschil dan, degenen die ervan overtuigd zijn kunst te begrijpen, verschillen nogal eens van mening met anderen die ook denken het te snappen. Bij wiskundige is er doorgaans meer synergie.

Ik verdeel de moderne kunst in het Leeum museum in twee categorieën. Een categorie is kunst die kunstzinnig is om te maken, daar is echt kunde of inzicht van een vakman voor nodig. En er is kunst die je zo uit het schap bij de Ikea, of de Blokker kan halen. Het enige wat je daarna moet doen is er een stupide verhaal bij bedenken. De eerste categorie is soms mooi, soms lelijk. Dat heeft een beetje met smaak te maken. De tweede categorie is te stompzinnig voor worden dat het überhaupt museumwaardig is bevonden.

Laten we bijvoorbeeld de medicijnkast van Damian Hirst er eens bijhalen. Het kunstwerk is dus een heuse medicijnkast die je in elke apotheek zal tegenkomen. Niks meer niks minder. Zou dat moeilijk zijn om te in elkaar te flansen? Is het moeilijk om het kunst te noemen? Allebei niet. Net zo moeilijk om het gereedschap bij mij in de schuur kunst te noemen. Het verhaal waarom die onzin als kunst door de beugel kan, is nog infantieler dan de marketing teksten die worden ingezet om rimpel crème aan tachtig-plussers te verkopen. Ik zeg afbreken, die onzin.

Niet de hele tentoonstelling hoeft daarom door de shredder, er bleef gelukkig ook nog iets over wat het bekijken waard was.

Busan Seoul

Mijn route van Busan naar Seoul gaat bijna helemaal zoals gepland. Bijna, zeg maar, ik had niet echt een planning dus veel kan er ook niet misgaan. Ik had vooraf drie routes gedownload, twee daarvan claimden het vier rivieren pad te volgen. Dat is de officiële fietsroute, speciaal voor fietsers aangelegd en redelijk goed gemarkeerd. Die twee routes telden echter nogal een verschil in kilometers, 458 en 578. En in de praktijk wijken beide routes nogal eens af van de met bordjes gemarkeerde fietsroute. De derde route ging meer oostwaarts door Korea heen en telde 658 km. Dat was ook de route die ik in eerste instantie wilde volgen, maar na 40 kilometer was ik er al klaar mee. Geen idee wie de bedenker van dat geheel was, maar een fietser over autowegen sturen, welke mongool bedenkt dat nu weer? Ik moest over een zesbaans autoweg gaan fietsen, zonder vluchtstrook een ook echt verboden voor fietsers. Gevalletje laat maar en terug naar de vier rivieren routes.

Vaak is die officiële fietsroute een super mooi fietspad met schitterend uitzicht, maar soms ook een dramatisch hobbelpad vol lelijke stoeprandjes. De bordjes die de route aangeven zijn ongeveer even goed als de witte fietsbordjes met rode letters van de ANWB. Dat is de categorie, er staat tien keer een bordje en dan de elfde keer een zoek-het-maar-uit bordje, oftewel een T-splitsing zonder bordje. Die gpx routes komen dus nogal eens van pas. Maar deze hebben af en toe de neiging om dat vier rivieren pad links te laten liggen en een stukje snelweg te gaan doen.

Ik kom onderweg veel Koreanen tegen en ook redelijk wat westerse toeristen die deze langeafstandsroute fietsen. Het heeft daardoor niet echt een super avontuurlijke karakter met om de tien kilometer een rustpunt plus toiletten. Handig is het echter wel en het uitzicht is doorgaans schitterend. De Koreanen rijden op racefietsen, MTB's en hybrides, soms met maar meestal zonder bagage. En ze rijden relatief langzaam. Waar al die rappe strava tijden hier vandaan komen is me vooralsnog een raadsel. Wat nog meer opvalt, is hun kleding. Lange broeken en lange mouwen, ook al is het 25 graden. Een helm, een pet, een mega zonnebril en een gezichtsbedekkende dunne bandana. Alsof Darth Vader op je af komt gefietst, maar de meesten groeten wel vriendelijke ondanks hun wat verhullend outfit.

Zuid-Korea vs Japan

Mijn reis door Japan is afgesloten met een zeeziek makende boottocht tussen Fukuoka en Busan. Nu ben ik al een paar dagen onderweg in Zuid-Korea. Tijd om eens wat verschillen cq overeenkomsten op te sommen. Beide landen zijn en super druk en super rustig tegelijkertijd. Onwaarschijnlijker maar waar.

Zuid Korea telt 51 miljoen inwoners en met 511 inwoners per vierkante kilometer is dit het derde dichtstbevolkte land ter wereld. Bangladesh en Taiwan staan op een en twee. Ik tel de stadstaten in deze even niet mee. Singapore, Monaco en zelfs Vaticaanstad zijn nog dicht bevolkter. Maar dat zijn ook alleen maar steden, daar hoort geen achterland bij. Nederland staat overigens wereldwijd op P5 met 412 inwoners per vierkante kilometer. Toch voelt het merendeel van Korea super super rustig. Zelfs Drenthe of een lukrake lege weg in de Flevopolder zijn nog druk vergeleken met dit schiereiland. Hoe kan dat?

Ten eerste is de bevolking sterk geconcentreerd in steden. De metropool Seoul is goed 25 miljoen, Seoul zelf alleen al 10 miljoen. Busan 3,5 miljoen, Daegu 2,5 miljoen, Daejeon 1.5 miljoen ,Gwangu 1,5 miljoen, Suwon 1,2 miljoen, Ulsan 1,1 miljoen. En ten tweede, Koreanen wonen in torenflats van 20 verdiepingen of meer. Zelfs in relatief kleine nederzettingen komen deze hoge woontorens voor. Die twee dingen zorgen ervoor dat ik me soms afvraag of ik nog eens iemand tegen ga komen onderweg. Een uur fietsen en dan acht tegemoet komende medefietsers treffen. Dat soort werk. Ik vraag me ook af waarom er zoveel geld in het fietspad van Seoul naar Busan is gepompt. Vijf honderd kilometer lang en afgezien van het begin- en eindpunt, zie je er bijna geen kip

Ook Japan kent super grote metropolen. Tokio is de tweede grootste metropool ter wereld met 40 miljoen inwoners. Osaka staat op plek 15 met 17 miljoen inwoners. Door die laatste ben ik heb gefietst. Bizar gewoon hoe daar de verstedelijking niet leek op te houden. Ik heb honderdzeventig kilometer achter elkaar door stad gereden. Probeer je dat eens voor te stellen. Dat is van Utrecht tot aan Maastricht, een lang lint met bebouwing. Garages, winkelcentra, flatgebouwen, kantoren, restaurants, opslagloodsen, weer een garage, weer een Albert Heyn, nog een flatgebouw en nog een kantoor. En dat dus 170 kilometer lang. Die mega drukte hield op toen ik de boot nam naar Shodoshima eiland, of toen ik bij Hiroshima vanaf de kust het binnenland indraaide. Hemelsbreed vijf kilometers landinwaarts en alles was plots anders. Van super druk naar rustig. Alsof elke Japanners persé in een metropool wil wonen of toch op zijn minst aan de kust. Maar toch vooral niet ergens midden in de bergen.

Behalve deze geografische wetenswaardigheden zijn er nog meer opvallende zaken. Korea is een stukje goedkoper dan Japan en vooral de hotelkamers zijn groter dan de puzzelstukjes kamer die je in Japan krijgt. Het eten is ook goedkoper en vooral veel lekkerder. Nu ben ik op dit vlak enigzins bevooroordeeld omdat ik een Koreaanse vriendin heb gehad die me de liefde voor deze keuken heeft bijgebracht. De Koreaanse keuken kent vooral meer kruiden, meer sesamolie en vooral meer pepers. Vooral die pepers miste ik in Japan en een echte sushi fan ben ik toch al nooit geweest. Is de Japanse keuken dan niet de moeite? Nee, totaal niet. Ik heb echt super lekkere verse vis gegeten. Bizar lekker.

Nog een opvallend dingetje. Koreanen rijden in mooie auto, grote luxe sedans. Japanners rijden in dinky toys.

Hakata treinstation

Welgeteld één westerse vreemdeling is aanwezig op het Hakata treinstation. Ik dus. De enige andere niet Aziaat die ik spot, is een donker meisje met kroeshaar. Plus honderden Japanners. En we wachten op een trein, of meer informatie wanneer er überhaupt een trein gaat rijden. Tyfoon Tapah verstoort ook hier de boel nogal. Het regent al de hele dag en ik heb nauwelijks iets uitgevoerd. Rondom mijn hotel zit niet zoveel dus ik had besloten om de trein te pakken maar Hakata treinstation. Dat is zo'n beetje Utrecht centraal, maar dan in het kwadraat. Beetje winkels kijken, lekker eten en koffie drinken. En daarna weer terug naar mijn hotel.

So far so good. Maar toen weer terug. Ik was compleet verdwaald geraakt en ik herkende niks van de heenweg. Alles is in het Japans aangegeven en niks in het Engels. Waarom zouden ze ook, er is tenslotte slechts een westerling tussen tienduizenden Japanners. En die ene westerling probeert nu met Google uit te zoeken op welk perron hij moet zijn. Leuk geprobeerd, maar dat werkt natuurlijk voor geen meter. Google gaat uiteraard uit van de standaard dienstregeling, niet van de tyfoon-er-rijden-nu-nauwelijks-treinen dienstregeling. Hmm,.... Dit vergt wat beter zoek werk. De site van JR lines ligt er inmiddels ook uit. Om me heen staan honderdduizend Japanners te appen op zoek naar info. Alle perrons zijn leeg en in de hal staat half Japan naar hun telefoon te staren.

Uiteindelijk na een paar woorden Engels op een info bord te hebben gezien plus een wiki site, denk ik dat ik op perron acht een trein kan pakken. Ik ren om op tijd te zijn en ik spring op goed geluk in de trein. Hopelijk klopte mijn redenering en anders moet ik me wagen aan een taxi en hopen dat de stad niet ook verstopt zit. Een half miljoen Japanners hebben pech en staan nog vast maar mijn trein vertrekt. Als ik bij het volgende station uitstap, kijk ik opnieuw op mijn telefoon en ik lach hardop. Het is gelukt, het was de goede trein. Nu nog een paar honderd meter teruglopen tegen de harde wind en regen in.