Taiwan's prachtige oostkust

De route van Yilan naar Hualien is mooi, mooier, mooist. Het is een weg langs de kust af en de bergen vallen hier bijna loodrecht de zee in. Er is geen sprake van een strand. Het gevolg is een weg die een beetje omhoog en omlaag slingert langs de kust af. De Portugezen noemden het eiland ilha formosa, wat zo goed als prachtig eiland betenkent en daar is geen woord aan gelogen. De oostkust van Taiwan is een soort natte droom voor wielrenners en alles en iedereen die van natuurschoon houdt. En deze natte droom wordt graag gepromoot door de Taiwanese overheid. Er zijn lange afstand fietsroutes over het hele eiland heen en Giant onderhoud een groot netwerk van verhuurbedrijven.

Toch is het niet alleen maar walhalla. Automobilisten zijn nog lang niet opgevoed om rekening te houden met fietsers. En gezond is het ook allemaal niet om tussen de bussen en de grote vrachtwagens te moeten fietsen. Deze diesel vrachtauto's zouden nooit in de Utrechtse binnenstad worden toegelaten. Ik vraag me zelfs af of ze überhaupt door de keuring van het RDW komen. Ook met een heleboel sjoemelsoftware, dan nog niet. Echt gezond kun je dat fietsen hier dan ook niet noemen. Al dat fijn stof kan nooit goed zijn.

Een ander komisch aspect van deze route is dat er veel tunnels en galerijen in zitten. Vooral die tunnels is tricky rijden. Niet elke chauffeur vindt het noodzakelijk om afstand te houden. Ik heb al enkele buschauffeurs de huid vol gescholden na een rakelingse passage. En de goot rechts van de weg is een abrupte loodrechte diepte van minimaal een halve meter en soms nog meer ook. Ik blijf daar dus altijd een meter van vandaan om wat speling over te houden. In de tunnels zit geen goot maar een stoeprand. Om heelhuids en tunnel door te komen gebruik ik mijn enkel broekspijp band. Ok dat klinkt ingewikkeld, maar hier mee bedoel ik een oprolbare stuk plastic dat in opgerolde vorm ervoor zorgt dat mijn broekspijp (van een lange broek) de ketting niet kan raken. In de niet opgerolde vorm is het een 30 bij 4 cm recht stuk plastic. In de kleur fluorescerend geel. Kijk, dat helpt. Ik zit naar elke achteropkomende auto te zwaaien dat ze me alleen ruim mogen inhalen. De meesten werken netjes mee, alleen die eikels van buschauffeurs blijven irritant opdringerig. In Nederland zouden ze waarschijnlijk met een artikel vijf overtreding van de weg zijn gehaald. Rijbewijs kwijt en daar sta je dan met je bus vol passagiers. Ik zou dat hier wel eens willen zien gebeuren. Het komische is trouwens dat ik door sommigen van die tunnels eigenlijk niet heen mag fietsen en er is geen onweg. Toch maakt deze route onderdeel uit van Taiwan cycling route nummer een. Wat dachten ze nu daar precies op het hoofdkantoor? Weet je wat, we sturen die renners een paar keer via een onverhard geitenpad de berg over. Gaan ze vast doen, kunnen we gelijk tegen die buschauffeurs zeggen dat ze ze van de weg af mogen rijden als ze toch die tunnel pakken. Geen idee wie hier heeft zitten slapen, maar het zou me niks verbazen als het dezelfde klungel is geweest die de stoplichten heeft afgeregeld. Die staan namelijk op tijd ingesteld. Zoveel seconden de ene baan, zoveel seconden de andere baan. Of er nu verkeer is of niet. Het gevolg is dat ze auto's en brommers vaak nutteloos staan te wachten voor een mini zijstraatje van links waar geen verkeer uitkomt. Ik heb besloten dat ik als buitenlander die regel mag overtreden.

Hersteld?

Ik lijk wel hersteld. Genezen van iets dat geen naam had of een duidelijke oorzaak. Maar hersteld leek het vandaag zeker. Ik zit al vier maanden in de lappenmand; ik werk ook al vier maanden niet meer fulltime. En waarom? Oververmoeidheid, onverklaarbare oververmoeidheid. Niemand lijkt te weten waarom, maar feit bleek wel dat ik de afgelopen maanden moe kon worden van een inspanning van niks. Van 60 km fietsen kon ik makkelijk drie uur slapen. De langste fietsafstand dit jaar staat op 70 km, en dat op mijn racefiets, daar maak ik sowieso het makkelijkst mijn kilometers op.

En vandaag 90 km. Negentig! Op de Trek, niet eens mijn rapste fiets. En dan ook nog eens met bagage plus drie klimmen die gezamenlijk goed zijn voor ruim duizend hoogtemeters. Waar komt dit gevoel van fitheid toch plots vandaan? Ok, ik ben wel moe na afloop en ik neem best vaak pauze onderweg. Maar ik ben niet zo moe dat ik op mijn hotelkamer direct in slaap val. Ik hou puf over om even een handwasje te doen, plus een constructie bedenken om de kleren te drogen te hangen voor de airco.

Ik zal niet te vroeg van juichen en eerst morgen maar eens afwachten, maar het idee dat ik rap mijn conditie ga terugvinden is een soort godsgeschenk. Waar vakantie vieren in Taiwan al niet goed voor is.

Dagje Taipei

Het Engels van de gemiddelde Taiwanees laat veel te wensen over. Of ze spreken alleen vloeiend mandarijn, of vloeiend mandarijn en een beete hopeloos Engels. Ze kennen een paar woorden, vooral eenvoudige woorden, medium of large, inside of takeaway. Dat soort dingen. Ik verwacht de komende drie weken weinig conversatie. Wat verder aan Taipei opvalt, is dat er geen toerisme is. Sowieso zijn westerlingen hier spaarzaam, als ik goed geteld heb ik er vandaag nog geen tien gezien, maar ook de Chinese of Taiwanese toerist gedraagt zich anders. Op het Chiang Kai-shek plein is het weliswaar druk met toeristen en die doen zo'n beetje de standaard dingen, maar buiten het plein houdt het op. Geen voedselstalletjes, geen souvenirs, geen verkopers van wat dan ook. Alleen een blikjesautomaat. Het komt bij mij daardoor niet echt levendig over. Een andere vorm van archaïsch toerisme in de vorm van ansichtkaarten en postzegels heb ik ook nog niet gespot. Bij de Taipei 101 toren is het maar een dooie boel. Dit was toch echt ooit het hoogste gebouw ter wereld. Daar mag je best trots op zijn. Bij de Petronas torens in Kuala Lumpur, ook ooit 's werelds hoogste gebouw, was veel meer te beleven.

Een van de mooie dingen van Taipei, tenminste voor mij als fietser, is het fietspad langs de Tamsui rivier. Een beetje afgekeken van het schitterende fietspad langs de Han rivier in Seoul, of misschien hebben de Koreanen het idee hier wel vandaan. Of misschien komen alle goede fiets ideeën wel uit Nederland, maar feit is wel dat ik vandaag heerlijk rustig heb gefietst in een miljoenenstad. 25 kilometer lang fiets paradijs, speciaal voor alle fiets idioten. Het is er trouwens allesbehalve druk. 

Landen op Taipei airport

Er is geen duidelijk begin van de dag. Ergens halverwege de vlucht van Dubai naar Taipei begint voor mijn gevoel de dag. Ik slaap toch nog een paar uur in de A380 dubbeldekker. Op de luchthaven loop ik eerst naar de verkeerde terminal, twee ipv een. En zodoende sta ik in de verkeerde paspoorten controle rij. Grrrr,.... hoe had ik dat kunnen weten? Op de borden stond immigration en transfer, verder niks. Ik volg immigration en ergens halverwege die route had ik moeten afslaan naar immigration for terminal 1. Tuurlijk. Alsof iedereen dat wist of zo. Kennelijk wel want ik zie geen andere reizigers dezelfde fout maken. Mijn bagage komt namelijk aan in de terminal 1 en als ik door die andere paspoort controle was gelopen, was ik daar niet meer bij gekomen. De tweede paspoort controle rij is veel langer dan De eerste.

In de centrale hal zit geen 7/11, en daar zitten volgens de boekjes ATM's die werken voor buitenlandse pinpassen. Gewone pinautomaten schijnen niet te werken. Dan maar naar beneden naar de bus terminal. Mijn fietstas blijkt nu een onhandig groot zwaar ding waar het onmogelijk mee rond wandelen is. Volgens het meisje van Evergreen is mijn tas te groot en ik mag van haar geen kaartje kopen. Trut, ik vind jou onvriendelijk. Nou goed. Ik ben moe, doe me een lol met dit soort ongein. Nog geen geld, een tas die te groot is, verkeerde terminal. Wat voor soort reizigers pest tactiek is dit? Terug omhoog. Pinnen bij de enige pinautomaat die het wel gewoon doet, de boekjes kloppen even niet op dit punt. Ik loop naar buiten voor een taxi naar mijn hotel. Dat verloopt een stuk soepeler. Behulpzame taxi chauffeurs die een Engels adres weten te vertalen naar Chineze variant en een rustige weg met weinig file. Douchen, eten, slapen. 14 uur slapen, ik denk dat ik hiermee een persoonlijk record heb gevestigd. 

Kuifje op weg naar Taiwan

Wat doe je als je op Schiphol anderhalf uur moet doden met wachten? De incheck procedure verliep soepel, de odd-size luggage was vlakbij en er waren geen lange rijen bij de security en paspoort controle. Koffie drinken, broodje eten? Ik heb brood bij me en niet echt zin in koffie, dan maar even zitten, kijken en wachten. En wat zie ik dan? Heel veel mensen, meestal redelijk onopvallend, maar sommigen lijken hun best te hebben gedaan om de hoofdprijs ik-wil-gezien-worden te winnen. Of misschien gaan ze wel voor de categorie het- kan-me-geen-barst-schelen-wat-anderen-van-mijn-outfit-denken. Hoe dan ook, er zijn grofweg twee redenen om mijn blik langer op een persoon te houden. Of de outfit is koddig, of het is een mooie vrouw op hakken. Ik zal de vrouwen niet beschrijven, andere rariteiten wel.

Een dikke man met een net iets te korte zwarte joggingbroek, plus een vaal roze verwassen t-shirt.

Vier mannen met een kilt, bergschoenen, zonnebrillen en een nieuw Zeeland t-shirt.

Een donkerpaarse hoofddoek met een knal roze rolkoffer.

Een kale man met een baard en een vaal groene winterjas met bontkraag.

Een slenterende Aziatische dame, bebiologeerd turend naar haar telefoon in een zwarte broek vol scheuren.

Een meisje van 12 met een kort rokje, maar nog zonder achterwerk op plateau zolen sneakers met hak.

De jogging pyjama, het bestaat! Dat is joggingbroek en slobbertrui aan elkaar genaaid. Knalrode sneakers eronder, plus een rood nek kussentje.

Een blonde vrouw met een roze gebreid vest wat van mijn oma kon zijn geweest, plus een lange weide rok in tijgervel motief en witte gymschoenen.

Ik ga op vakantie en neem mee,.....

Ik ga op vakantie en neem mee,.......

Een fiets

Fiets ingepakt, morgen verder inpakken.  Op naar Taiwan

Garmin op de Bike Motion

Rob: Mag ik U wat vragen?

Garmin: Tuurlijk

Rob: Wanneer gaat Garmin hun navigatie software een upgrade geven? En dan bedoel ik de software die echt navigeert, niet het volgen van een kruimelspoor zonder aanwijzingen, maar  van A naar B

Garmin: Hoezo?

Rob: Nou, ik vind de huidige implementatie nogal matig. Er gebeuren de gekste dingen onderweg

Garmin: Zoals

Rob: Rij hier het talud naar beneden, ga door dit dichte hek heen. Passeer hier aan de rivier (geen brug). Rij het erf van de boer op, sla hier rechtsaf en volg de spoorbaan.

Garmin: Dat kan niet

Rob: Pardon? Dit zijn geen verzonnen voorbeelden, hoor. Ik put aan een rijke ervaring incidenten die ik echt heb meegemaakt.

Garmin: Dat van die spoorlijn, dat kan niet.

Rob: Hoezo kan niet? Ik heb het niet van een vreemde hoor. Ik werd doodleuk als fietser dat treinspoor opgestuurd.

Garmin: Lag er geen weg naast?

Rob: Nee, anders was ik wel daar gaan fietsen.

Garmin: Welke kaart gebruikt je? En welk toestel?

Rob: De edge810 en de open straat maps.

Garmin: Dat is niet onze kaart, dus over die spoorlijn zal ook nog wel een andere lijn lopen die duidt dat het een fietspad is. Als het een alleen een spoorlijn is, dan zal Garmin je er nooit overheen sturen.  

Rob: ook gek dan dat alle andere navigatie software die online te vinden is, geen enkele moeite heeft met die kaart. Er zijn veel navigatie site te vinden en die gebruiken ook die kaarten maar daar heb ik nooit gezeur mee.

Garmin: Dan gebruik je die toch

Rob: Ja hallo, dan kant niet. De navigatie software van die sites zitten niet ingebakken in mijn edge810. Die zijn alleen handig als ik iets vooraf plan. Waarom kan Garmin net als de rest van de wereld niet met die universele kaart overweg?

Garmin: Het zou kunnen zijn dat er extra informatie op die kaart staat die het lastig maakt op goed te kunnen navigeren

Rob: Ok, laat ik dan nog eens vraag stellen. Als ik navigeer naar huis toe bijvoorbeeld en ik ben 25 km van huis en het lukt Garmin op de route te berekenen, dan gebeurt er bij elke afslag iets geks.

Garmin: Garmin heeft niks met de open street maps.

Rob: Ik ben nog niet klaar met het verhaal, ik had nog niet eens de vraag gesteld.

Garmin: vertel verder

Rob: goed. Garmin heeft de route berekend en die berekening zit er goed uit. Na 2 km moet ik rechtsaf en ik volg braaf wat het apparaat voorstelt. Daarna gaat die die hele route opnieuw berekenen! Waarom dan toch? En omdat dat herberekenen zoveel tijd in beslag neemt, mis ik de afslag naar links 300 verderop.

Garmin: Ja, dat komt natuurlijk door die kaart.

Rob: Alles komt door de kaart?

Garmin: Ja

Rob: Garmin doet niks fout?

Garmin: nee

Rob: Maar elke andere navigatie kan prima met die open street maps rekenen, maar jullie niet

Garmin: klopt.

Rob: dus daarom nog steeds mijn initiële vraag. Wanneer gaan jullie die software upgraden?

Garmin: Niet

Rob: waarom niet? Is de klant bij jullie geen koning?

Garmin: Nee hoor, niet bij ons. Ze kopen onze producten en onze kaarten en we leveren gewoon bagger. We hebben toch geen concurrentie. Die klanten kopen onze shit toch wel, waarom zouden we ons best doen

Rob: Prettige beurs nog

Dit gesprek op de BikeMotion verliep echt bijna letterlijk op deze manier. Alle dingen die er mis gaan met het navigeren, het ligt niet aan Garmin. Het is de klant, de kaart en vooral toch nooit Garmin zelf die iets fout doet. Ondanks dat er genoeg derden op de markt zijn die met dezelfde kaarten (open en gratis) goed kunnen navigeren, maakt Garmin er een potje van. En er liep echt geen fietspad over dat spoor heen en dat herberekenen is echt onzinnig maar het is NOOIT de schuld van Garmin. Wat een verwaande gasten zijn dat. Echt onfatsoenlijk.