Groot rondje Leiden

Pas na 80 kilometer wordt mijn fiets ronde vandaag leuk. Daarvoor was het meer kommer en kwel. Ik zat alleen maar te mopperen op mijn fiets, mezelf af te vragen waarom ik dit soort saaie kwellingen mezelf aan doe. Een monster rit van 130 km met een koude en harde noordwesten wind en slecht 11 graden over veel klinker wegen. Welke idioot doet dit nu voor zijn lol?

Ik dus, alhoewel ik er heel weinig lol aan beleefd heb de eerste 80 km. Stomme kou, stomme wind, stomme klinkerwegen en ook nog een heup gewricht dat irriteert. Ik kon niet genieten van het landschap. Van de schapen en de lammeren in de wei. Ik zag alleen maar zwanen en ganzen en katten, beesten die me al eerder een hoop ellende hebben bezorgd. Ik fiets door typisch Nederlands polderlandschap met knotwilgen, sloten, bruggetjes en werk busjes van Eneco en het hoogheemraadscap de Stichtse Rijnlanden. Dat laatste is een hele mond vol maar in de praktijk is het niks anders dan een man met een donkerblauwe jas die met een lange stok in de sloot staat te prikken. Mijn route gaat voornamelijk over hele smalle wegen met knotwilgen en aan beide kanten een  sloot. En wind, wind, wind en wind. Tegenwind, kou, stomme klinker wegen en mijn heup irriteert.

En ik hou niet van noordwesten wind. Nooit gehouden ook. Het geeft alleen maar instabiel koud weer. En toch fiets ik. Ik denk dat ik gewoon meer van wielrennen houd dan dat ik baal van het weer. Pas na een kilometer of 80 heb ik eindelijk de wind goed mee en is het even gedaan met de buts wegen. Tijd om gas te geven en het gemiddelde wat op te krikken wat inmiddels onder de 28 is gezakt. Het begint ook weer langzaamaan leuker te worden en op het moment dat ik met een pontje het water over moet, besluit ik om om te fietsen. Voornamelijk ook omdat ik geen cash geld bij me heb, ik was namelijk vergeten dat in deze route een pont zat. Daarom fiets ik om via Aalsmeer en zodoende komt mijn ronde ook uit 150 kilometer in plaats van de geplande 130.

Thuis ben ik moe en ga ik in bad. Wordt die tobbe ook nog eens gebruikt. De laatste keer kan ik me niet eens meer heugen.

Brrrr,.....koud begin van Pasen

Het is 11 graden, er staat een stevige en koude noordwesten wind die ik tegen heb. Ik fiets naar huis en dit is het begin van het paasweekend dat deze keer goed is voor 6 dagen vrij. De vooruitzichten zijn somber, een gevalletje April-doet-wat-het-wil. Ik heb eigenlijk wel zin in een paar lange fietstochten. Nog eens een keer een honderdvijftiger fietsen met een pril zonnetje. Het hoeft niet eens 20 graden of meer te zijn voor mij, 14 is ook goed. Wel graag droog en niet teveel wind. Dat is eigenlijk al waar ik naar verlang. Een blik op de weeronline kaart heeft me echter geleerd dat het kil weer wordt. Druppels, kou, regen wind en wolken. En vooral wind uit de verkeerde hoek. West en Noordwest. Dat geeft doorgaans nooit aangenaam weer. Alleen maar koude wind, buien en kou.

Hmm,……

Ik ga er bijna humeurig van worden. Gelukkig gebeurt er ook nog iets grappigs voor mijn neus. Tenminste, ik vind het tafereel wat ik zie vooral grappig om er verder over door te filosoferen. Ik fiets even in het zog van een e-bike omdat ik de tegenwind wat beu ben. Die e-bike rijdt zo’n 27 kmh en heeft geen blauw plaatje. Naast de vrouw op de e-bike rijdt een man op een snorfiets. Zelfde snelheid. Beiden roken een peuk. De vrouw een sigaret, de man een kleine sigaar. Tot zover nog niks gelogen en geen gespeculeer maar waar kijk ik nu precies naar? Waarschijnlijk een echtpaar op stap. Hij op de snorfiets, zij op de nep-fiets. Ik fietste 22 kmh voordat ik werd ingehaald. De vrouw gaat in de veel meer rechtop positie 5 km harder. Ik zeg, goede elektromotor, daar zit wat power achter. Misschien even tijd om de natuurkunde les weer wat op te frissen en te herinneren dat snelheid winnen veel extra vermogen kost. De natuurkunde regel is twee keer zo hard is 8 keer zoveel vermogen leveren. Twee tot de macht 3 drie dus. Een simpel voorbeeld is een auto met een vermogen van 120 pk en een top van 200 kmh. Op top snelheid worden alle pk’s gebruikt, bij 100 km slecht nog maar 1/8 van 120. Vijftien dus.  Stel dat de vrouw zonder e-power 15 kmh zou hebben gefietst dan heeft ze dus nu 5,8 zoveel vermogen nodig. Oh ja,….. wacht. Ze rookt. Echt sportief schat ik haar daardoor niet in. Misschien zou ze zonder ondersteuning en deze wind slechts 12 kmh halen. In dat geval is het motortje zelfs goed 11,4 keer het zelf geleverde vermogen. Met een grove schatting kan ik rustig zeggen dat ze zelf ongeveer 12-14% van het vermogen voor deze snelheid zelf levert. De man levert gewoon 0% van het geleverde vermogen zelf. Die is gewoon liever lui dan moe en geeft het ruiterlijk toe. Zij niet. Zij is nog in de ontkenningsfase. Iets in de trant van, maar ik fiets zelf nog.

Ja tuurlijk troela. Je beweegt je benen en je zuigt je longen vol rook. Die krachteloze beenbeweging zorgt er vervolgens voor dat de Bosch motor de e-power levert, mede mogelijk gemaakt door groene stroom van Eneco. Waar zouden ze eigenlijk naar op weg zijn? Toch niet de sportschool, hoop ik. Die zou ik helemaal hilarisch vinden. Eerst je peuk oproken en daarna gaan sporten. En dan na afloop aan de toog pinten drinken. Daarna weer na huis op die nep-fiets en daar op bank ploffen met een zak chips.

Ok,…. Misschien draaf ik wat door in mijn redenering en overdrijf ik het geheel een beetje. Maar op een e-bike met full power tegen de wind in knallen met een peuk in je bek? Tsssssss,…….. dan vraag je er ook wel om

Milaan-San Remo (zonder Sporza)

Tot mijn stomme verbazing komt in de digitale gids tot de conclusie dat Sporza Milaan-San Remo niet uitzendt. Wat is dit nu? Afgelopen woensdag zat ik nog naar Nokere koerse kijken wat werkelijk een pietepeuterig kleine koers is. Van alles wat er nu gebeurt op het gebied van de voorjaarskoersen in het wielrennen is Nokerse Koerse echt de klein Duimpje onder de grote jongens. Even voor de duidelijk, Milaan-San Remo behoort tot de 5 monumenten in de wielrennerij. Er zijn 5 koersen die de naam monument mogen dragen. Vijf eendagskoersen in het hele jaar die hoogste en speciale titel mogen dragen. Samen met de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de ronde van Lombardije behoort Milaan-San Remo tot de meest prestigieuze wielerkoersen. En Sporza zendt dit dus niet uit.

Ik ben bang dat ik een stuk nieuws heb gemist en dat tegenwoordige de grote koersen niet meer bij Sporza te zien en zijn verhuisd naar een commerciële partij.  Dat zou een enorme aderlating zijn voor de Nederlands wielerfans. Niemand kijkt namelijk de NPO. Het commentaar van  en Dijksta en Ducrot is niet om aan te horen. En nu moeten we naar eurosport gaan kijken als alternatief. Ik hoop heel erg dat óf mijn digitale gids vandaag even in de war was, óf dat Sporza hun enorme blunder heeft ingezien en weer gewoon koers gaat uitzenden. Zoals het hoort.

Ik kijk trouwens geen koers maar ik wil het opnemen. Ik heb namelijk deze zaterdagmiddag ander bezigheden maar ik ben wel zo wieler verslaafd dat ik de koers wil zien. Ik neem me ook voor om geen nieuws aan te zetten, niet op nu te kijken en ook geen wielerfora te lezen. Ik wil de uitslag nog niet weten. Zo idioot ben ik. Misschien zeggen andere dat ik niet helemaal spoor, en dan geef ik ze nog gelijk ook. Maar ik neem het wel op en ik zit zondagochtend na het ontbijt wielrennen te kijken. Het geen nieuws volgen is gelukt en ik ben in onwetendheid over de afloop. De koers verloopt verder zoals vanouds. Er is een kopgroep met totaal onbekende namen dat voorop fietst en het peloton controleert de voorsprong. Naarmate de wedstrijd vordert verkleint hun voorsprong en op de voet van Cipressa worden ze gegrepen. Daarna is het oorlog in het peloton. Daarvoor trouwens ook al toen de ploegen van de sprinters hun kopmannen naar voren hebben gebracht. Het is dan de bedoeling dat die sprinter (die vaak niet kunnen klimmen) op de Cipresse langzaam weer naar achter zakken tot in de staart van het peloton en op het vlakke stuk tussen de Cipressa en de Poggio worden ze weer naar voren geholpen. Dat in de hoop dat ze de Poggio overleven en mee kunnen sprinten op de via Roma in San Remo. Het is een tactiek die soms werkt maar vandaag niet. Dat komt vooral door het verschroeiende tempo dat Sky en team Sunweb er op na houden en daarmee het peloton link uitdunnen. Dat de Cipressa op rammen is een contra tactiek van de ploegen met een net-niet sprinter. Die hebben wel een goede sprinter maar net niet genoeg om echte massasprinters te  kunnen kloppen en die doen nu een poging het peloton uit te dunnen. Zoiets heet in wielertermen eens flink aan de boom schudden om de rotte appels eruit te laten vallen.

De tactiek van Sky en Sunweb werkt. Een groep van hooguit een man of 40 rijden samen de Poggio op. Iedereen vandaag heeft schrik voor Sagan, de huidige wereldkampioen die in bloedvorm is en deze koers is zijn specialiteit. Zo’n beetje iedereen heeft zitten speculeren hoe ze Sagan zouden kunnen isoleren om zelf een poging te hebben om te winnen. En het grappige is dat Sagan zichzelf vandaag isoleert. Hij valt aan op de laatste kilometer van de Poggio en ramt zo hard omhoog dat de commentatoren denken dat hij al aan de afzink is begonnen. Alleen Alaphilipe en Kwiatkowsky kunnen volgen. In de afdaling behouden ze hun voorsprong en de twee volgers laten Sagan het werk doen. Ze zijn allang blij dat ze kunnen volgen en is nog maar te hopen dat ze tegen zijn sprint zijn opgewassen. Die laatste paar kilometer is dolle pret om naar te kijken. Komt dat peloton toch nog terug? Gaat alles wel goed in die ziedende afdalingen? Gaat er toch nog iets gebeuren in die laatste paar vlakke kilometers? Nog 500 meter te gaan en nu zal toch iemand de sprint moeten gaan inzetten. Ik schuif naar verder op naar het puntje van de bank en mijn blik wordt nog aandachtiger.

Plop,….. blauw scherm. Einde opname en er langlaufen langlaufer in beeld.

Grrrrrr,……. Ik barst in lachen uit. Wat een anticlimax is dit. Ik schuif het kijken van Milaan-San Remo voor me uit maar wel zodanig dat ik nog niet weet wie er wint en dan gebeurt er zoiets knulligs. De opname van Eurosport is met 500 meter koers te gaan gestopt en mis de finale sprint. Hilarisch.

Ik kijk even later de beelden terug op nu terug en dan zie ik dat Kwiatkowsky de beste sprint in huis had vandaag.

De Omloop

G1      86,7 km | P.     6’17”

6 Renners schuilen in elkaars wiel laverend tussen het verkeersmeubilair, diepe spleten midden op de weg en geparkeerde auto’s. Het is de kopgroep van vandaag die het niet gaat halen.  Krom voorover gebogen liggen ze op hun stuur, de koude wind trotserend.  Al 111 km gehad, nog ruim 80 te gaan over Belgische K-wegen. Kasseien, af en toe een steile bult, beton wegen en kapot gereden stroken. Op de achtergrond babbelen José de Cauwer en Michel Wuyts over van alles en nog wat maar voornamelijk toch over de koers. Af en toe wordt dit onderbroken door een bibberende stem vanaf de motor van Renaat Schotte.

Ik hou van de koers, ik hou van de koers informatie links boven in beeld. G1 86,7 km | P. 6’17” Groep 1 heeft nog 86,7 km te gaan en het Peloton (P) zit op 6 min en 17 sec. G1 zijn dus die zes renners die voor sponsor belangen en hun eigen eergevoel ten strijde zijn getrokken maar de winnaar komt niet vaak uit de vroege kopgroep. En eindelijk, eindelijk is het koers. Echte koers. Geen veldrijden, geen ronde van Dubai en geen ronde van de Middellandse zee. Het is de omloop het Nieuwsblad. De eerste echt voorjaarskoers die er toe doet. De eerste voorjaarskoers op Noord-West Europese bodem. De eerste koers die iedereen wél wil winnen. De eerste keer dat we weer na maanden kunnen kijken naar typisch Vlaams landschap. Rommelig, veel lint bebouwing, bakstenen, groen, elektriciteitspalen en zich netjes gedragend publiek met winterjassen aan en mutsen op.

G1     65,9 km | P.     4’19”

De koers vordert. De voorsprong slinkt. Het aantal kasseien stroken stijgt. Gefietst heb ik vandaag zelf niet. Dat is iets wat er eigenlijk wel bij hoort. Zelf wielrennen, thuis komen, douchen en eten en daarna op de bank ploffen en Sporza inschakelen. Het was 4 graden vanochtend en de buienradar voorspelde veel regen. Ik dacht laat maar, ik ben geen prof. Ik heb het bij anderhalf uur sportschool gehouden. Morgen misschien meer. Morgen is Kuurne Brussel Kuurne. Weer op de bank TV kijken. Inmiddels is de eerste renner met  een gebroken sleutelbeen is al afgevoerd. En de eerste massale valpartij waar meer dan 25 renners en fietsen in elkaar verstrengeld op de koude klinkers liggen, is ook al gezien.

G1     55,6 km | G3       2’04”

De finale gaat beginnen. Ik pak nog een kopje thee en een koekje erbij. Heerlijk, koers op TV.

Van Phnom Penh naar Chiang Mai op een racefiets

• 1725 kilometer.
• 17 fietsdagen. Waarvan twee korte etappes van 55 km. Een omdat ik zwak was wegens darmen niet mee werkten. Plus een korte dagtrip naar de klim van Doi Suthep.
• Gemiddeld 101 km per dag.
• Nul lekke banden. Wederom pluspunten voor Schwalbe.
• Vier weken lang korte broeken weer. Geen dag een lange broek aan gehad.
• Een grens overgang. 
• Een Cambodja visum stempel.
• Een Thailand visum en stempel.
• Mijn paspoort raakt langzaam vol.
• Een andere wereldfietser gesproken. Nog twee andere gezien maar die reden stoïcijns door.
• Een Thaise renner die mij nu op strava volgt.
• Noedelsoep, pad thai als belangrijkste brandstof.
• Plus veel gekleurde mentos stuiter snoepjes en gedroogde tamarinde peulen.
• Elke dag twee anderhalve liter water flessen in de bidons doen. Een derde daarvan ging over mijn hoofd, de rest dronk ik op. 
• Weinig foto's gemaakt.
• Een Thai die van mij een foto heeft gemaakt.
• Cambodja is arm, vriendelijk een heeft een knudde wegennet.
• Thailand is rijker, net zo vriendelijk en heeft doorgaans mooie wegen.
• Maximum snelheid 72 kmh.
• Langste afstand 157 km.
• Wind, vaak tegen, net zo vaak mee. Soms zelfs op een dag 50 km tegen en 50 km mee. En dat terwijl de etappe 100 km lang in westelijke richting liep.
• Veel vlakke etappes.
• Hoogste punt op Doi Suthep om iets van 1600 meter. Er stond geen bord.
• Aantal tempels? Veel.
• Aantal vriendelijke hellos en sawadees? Nog veel meer.
• Nul keer gevallen.

Bijna thuis

In Doha heb ik uitzicht om een niet aangepaste toerist. Het is in een woord vreselijk. Even voor de duidelijkheid de omstandigheden. Ik zit op Doha AirPort te wachten op mijn vlucht naar Amsterdam. Echt warm is het niet in deze hal, een graad of 21 hooguit. Voor me zit een man met kort geknipt donkerblond haar in een wit mouwloos Heineken hemd. Hij heeft een bierbuik, is een jaar of 50 en een heel eng korte dunne soort van sport broek aan. Hij draagt teenslippers en met een been leunt hij op zijn koffer zodat ik nu naar zijn schoenzool kijk. Nog een keer voor de duidelijkheid, we zitten in Arabië. Schoenzolen laten zien, en in je strand kloffie zitten te wachten op een luchthaven om naar een land te vliegen waar het domweg hartje winter is, het is totaal ongepast. Wat mist deze man? Sociaal inlevingsvermogen, IQ of allebei tegelijkertijd?

Ik vlieg naar huis in makkelijke reiskleding. Lange broek, wollen t-shirt en een dunne fleece trui. Plus sandalen met warme sokken. Ik geef toe dat is wel een fout gezicht maar ik reis met weinig bagage en ik heb niks anders bij me. Als ik nettere schoenen had ingepakt, droeg ik ze nu. De onaangepaste toerist is op strand vakantie geweest en lijkt dit nu nog aan iedereen te willen uitdragen. Boeien,... alsof mij dat iets kan schelen. Ik ben op fiets vakantie geweest maar ik heb totaal niet de behoefte om hier nu in wielrentenu, helm en fietsschoenen te gaan rondlopen. Zo van, kijk mij, kijk mij, ik ben op fietsvakantie geweest. En zo af en toe mijn wielrenbroek opstropen om de duidelijke markering tussen bruine- en witte bovenbenen te laten zien.

Waarom ga ik eigenlijk op fietsvakantie naar zuid-oost Azië? Waarom doet iemand zoiets? Fietsen in de Alpen voor een weekje, dat is een redelijk sociaal geaccepteerde vorm van vakantie voor mannen die als een klein kind wielrennertje willen spelen. Weinig mensen kijken hier verbaasd van op. Maar wielrennen in Cambodja, waarom dat nu weer? Er zijn namelijk een boel valide redenen aan te dragen om dat niet te doen. En ik beaam ook al die redenen. Ten eerste is de route redelijk saai. Cambodja bestond uit ruim 500 kilometer van uitzicht over rijstvelden tenzij er geen armoedige bebouwing op de voorgrond stond. Het wegennet is beperkt, veel wegen zijn niet verhard en het wegdek van de weinige asfalt wegen is vaak niet geweldig. Hotels onderweg zijn soms heel erg goed maar vaker is het de categorie budget. Waarom dan toch hier gaan wielrennen?

Om de simpele reden dat het kan. En hier moet je nu even een smiley bedenken met een brede glimlach en een zonnebril. Daarom doe ik dit soort onzin. Gewoon omdat het kan en het levert verhalen op. Ik ben niet zo van de all-in vakanties in een vijf sterren gevangenis. Eh,...ik bedoel natuurlijk een vijf sterren resort. Met een cocktail in het zwembad decadent zitten te wachten totdat de bijbehorende snacks worden geserveerd. Dat is een vakantie die vooraf van minuut tot minuut geregeld en waar niks kan mis gaan. Je hoeft maar even half verschrikt om je heen te kijken als je in de war bent over de 24 uurs openingstijden van het all-in buffet restaurant en direct staat er een behulpzame 5 sterren gevangenis cipier aan je zijde om je gerust te stellen. Nee dan liever Cambodja waar ik op de lokale markt zoek naar een voedselstalletje dat nog een beetje hygiene maatregelen in acht neemt.

Niet alles in Cambodja was overigens kommer en kwel. Vakantie is leuk, een beetje avontuur ook maar het moet wel binnen de perken blijven. Ik ga niet fietsen in oorlogsgebied, drugs bendes met een boel criminaliteit gebied, Noordpool kou gebied met geen bevoorrading of de Chinese overheid bemoeit zich met elke stap die u hier zet gebied. Cambodja is een wat moeilijker doorheen reis land maar ook niet meer dan dat. De voordelen zijn onder andere dat iedereen maar dan ook echt iedereen super vriendelijk is en ik door bijna elk kind met hello wordt begroet. In iets grotere plaatsen zijn restaurants te vinden maar ze wel het woord hygiene kennen. De Cambodjaanse masseuses zijn niet zo van de foute massage, dat is meer iets Thais. En het is er warm en droog en zonnig. 24 uur per dag korten broeken. En dat te bedenken dat het in januari in Nederland echt winter winter was. Griebus kou, sneeuw, ijzel, schaatsen op natuurijs. Dat soort ellende. Dan is wielrennen in Cambodja nog niet eens zo'n slecht plan.

Je zou haast zeggen, volgend jaar nog een keer dus. Maar dat wordt dan toch een nee. Dit was mijn vijfde zuid-oost Azië fiets vakantie en elke keer heb ik Thailand aan gedaan. Een keer alleen Thailand, de overige keren Thailand plus een aangrenzend land. Zo heb ik gefietst in Laos, Vietnam, Cambodja en Maleisië. En de verschillen tussen al die landen zijn groot. Vietnam, Cambodja en Laos hoeven van mij niet zo meer. Het is er gewoon te arm en die armoede zie je overal in terug. Dat vind ik op zich allemaal niet zo erg. Die soms groezelige hotels en gezoek naar goed bereid en lekker voedsel, dat levert wel vaak een grappig verhaal op. Die armoede zie je ook terug in het wegennet en de staat van het asfalt. Sommige mensen worden blij van hun favoriete nummer op de radio, of een kopje thee met een cupcake, ik wordt als een kind zo blij van nieuw asfalt. Van dat prachtige snaar strakke, mooi egale, inkt zwarte nieuwe asfalt. Met van die scherp aftekende wit of gele belijning. Zeker als ik al een tijdje op een stuiter weg heb gefietst, kan ik helemaal lyrisch worden over het nieuwe asfalt. Ik zit dan echt hardop te roepen, ohhhhh.......nieuw asfalt. Gaaaaaaf!!!

En de wegen in Vietnam, Laos en Cambodja zijn gewoon vaak slecht en ik ben dat inmiddels wat beu geraakt. Dus voorlopig hoef ik even niet. Van Thailand krijg ik niet genoeg. Ik wil wel weer terug. Terug naar de mooie bergen in net noorden, terug naar de goede wegen, terug maar de Thaise vriendelijkheid, terug naar de heerlijke voedselstalletjes, terug voor de noedelsoep, terug voor de pad thai, terug voor de viskoekjes, terug voor de papaya salade, terug voor de voet massages. Terug voor het mooie weer. Terug voor ...... zal ik nog even doorgaan?