Teveel Bangkok

Als een warm bad valt Bangkok op me neer. Ik dompel onder en ik verdrink. Het was teveel warm bad.

Mijn vakantie begint op Khao San road, dé backpacker hotspot in Bangkok en dat was een slecht plan. Ik wist natuurlijk wel dat het zou wemelen van de toeristen en tuctuc chauffeurs die je om de haverklap lastig vallen. Tuctuc sir, where do you want to go? Wat ik echter niet wist dat het er ook wemelt van super luidruchtige discotheken. Als grommende vliegtuig motoren trilt mijn maag mee op de zware basdreunen die elke kroeg uit rollen. Harder, nog harder, super hard, KHAO SAN ROAD HARD!! En mijn hotel ligt midden in dit straatje. Pas om 2 uur 's nacths houdt de ellende op, gevolgd door dronken Engelsen die op de gang gaan staan schreeuwen. En dat dan twee nachten achter elkaar. Geen ideaal droom scenario om eens om je gemak de jetlag eruit te slapen.

Vandaag was de eerste fiets dag. Bangkok uit, heel veel verkeer, eenrichtingswegen, en een route die me over de allerkleinste weggetjes heen stuurt. Plus 30 graden, tachtig procent luchtvochtigheid en nog niet uitgeslapen. Pffff,.... Het meest  spannende weggetje onderweg was toch wel een betonnen fietspad van krap een meter breed dat boven een kanaal liep. Geen hekken langs het pad. Een keer mis sturen en ik flikker direct een meter naar beneden een vies kanaal in. Het pad loopt ook nog eens soms even heel steil omhoog of omlaag om een ander kanaal of weg te passeren. Sommige van de tunnels zijn super laag. Ik stoot tot twee keer toe mijn hoofd en de helm heeft nu al zijn meerwaarde bewezen.

Na een km of 40 lijk ik eindelijk de uitdijende Bangkok agglomeratie achter me te hebben gelaten. Maar ik ga er vandaag geen lange tocht van maken. Dat komt wel als ik wat aan de hitte ben gewend en wat uitgeslapener ben. Na 68 kilometer stop ik in Nakhon Pathon. Stadje,  grote tempel, hotel. Even niks.

Pyama vliegen

Vliegen in je pyama, ik weet niet zeker of dit iets nieuws is of een verder uitgewerkt versie van een bestaand concept. Op Dubai luchthaven loopt elke reizigers op gemaksschoenen, op sportpantoffels, of op sandalen. Een joggingbroek  met fleece trui. Een afritsbroek met hoodie. Of in ski ondergoed. Ze sloffen langs Gucci en Prada, bekijken de whisky van the Glenlivet en kopen een stuk chocolade van Lindt. Het concept van makkelijke kleding aantrekken tijdens een lange vlucht, zoals gepropageerd door reisgidsen en reisprogrammas is doorgeslagen naar kleding wat nog net geen pyama is. Dat zal dan de volgende stap zijn.

Een aantal uren later op Khao San road, dé backpacker hotspot in Bangkok, gaat dit fenomeen stug verder. Toerisme verloedering. Je herkent lokale Thai aan drie dingen. Ze zien er etnisch als Thais uit, ze dragen een mondkapje, of het hangt op hun kin en ze hebben nette kleding aan.  Ze zouden er zomaar mee naar hun werk kunnen gaan. Feitelijk doen ze dat dus ook. Ze onderhouden toeristen in hun hansopjes, terwijl die van hun som tan salade eten met een grote fles Leo bier. De toeristen worden gemasseerd, ze kijken voetbal en een enkele ouderwetse toerist blogt erover. Met een afritsbroek en sandalen. Ik hoor er net zo goed bij en dat bevalt me eigenlijk niet. Ik heb zin om wielrenkleding aan te trekken en weer 'in functie' te zijn. 

Live WK op 10k

Live voetbal kijken op 10 kilometer hoogte, vier stoelen voor mezelf alleen, onder het genot van een glaasje witte wijn. Hoeveel decadenter kan het worden? En dan ben ik niet eens voor de business class optie gegaan. Dat werd me een paar dagen voor deze vlucht nog aangeboden door Emirates. Op basis van 'first come first serve' kon ik door 817 euro bij te betalen upgraden naar business class. Net iets te prijzig. Ach,... dacht ik, als business class nog niet vol zit, dan economy waarschijnlijk ook niet. Nou had ik niet direct ingeschat dat ik een volledige rij van vier stoelen voor mezelf zou hebben, da's meer een gelukje.

Misschien is dit ook wel de laatste WK pot die ik ga aanschouwen. In Thailand is alles door het tijdverschil heel laat. En tot nog toe is dit een fantastisch WK. Alles wat een wereldkampioenschap voetbal nodig heeft zit erin. Corruptie, omkoping, machtsmisbruik, politiek spel, het zit er allemaal in. Dat heeft Blatter goed voor elkaar gekregen. Hij kan met recht trots zijn op zichzelf. Mensenrechten schending, censuur en propaganda. Ik denk dat alleen het WK  in Argentinië een surplus aan corruptie had. Daar lieten ze gewoon het gastland winnen. Maar ja, dat deden de Engelsen trouwens ook in 1966.

Qatar gaat overigens niet winnen. De scheidsrechters op dit toernooi mogen dan wat af blunderen. En als de scheids het niet is, dan wel de V.A.R. Maar dat gaat nu niet meer genoeg zijn. Qatar werd in zijn eerste duel nog een super blamage bespaard door een nep buiten spel truck. Stonden ze tenminste niet al na 3 minuten op achterstand en die pingel voor Portugal tegen Uruguay was ook al een lachertje. Ondanks dat Qatar de volgende ronde niet zal halen, zijn ze al wel veel gevaarlijker en beter dan in beide voorafgaande wedstrijden bij elkaar. Misschien dat de Erik ten Hag imitator langs de lijn ze eindelijk aan het voetballen heeft gekregen. Of Oranje speelt weer eens een matige wedstrijd, dat kan ook. Inmiddels heeft Frenkie de Jong de 2-0 binnen getikt. Nu maar eens kijken of de Qatarezen, onder leiding van ten Hag, die overigens een Spanjaard blijkt te zijn,  nog een goal kan meepikken en nog een beetje eer mee naar huis te nemen.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Nope. Het blijft 2-0. Nederland een ronde verder, samen met Senegal dat Uruguay klopt met 2-1

Flatlands

Utrecht - Assen op de fiets. Ik geef toe, het was een beetje een impuls actie. Het klinkt ook niet zo catchy. De flatlands 300 klinkt net wat beter. Misschien is het maar beter dat ik nooit in marketing ga werken. Dan verkoopt er echt niks meer. Die flatlands 300 was een of ander ultra evenement voor fietsers die liever niet slapen. Je moest 300 km afleggen over voornamelijk gravel wegen en dat binnen 16 uur of zo. Niks voor mij. Te ver op een dag. Maar de route leek me wel wat. Die flatlands liep namelijk van Rolde naar Lage Vuursche. Dat klinkt eigenlijk helemaal  suf, ze zullen daarom wel een Engelse catchy naam hebben bedacht.

Goed, even de impuls actie uitleggen. Het was vrijdag en ik zat op mijn thuis kantoor te werken aan een suf probleem. Een of andere oude library updaten en daarna was alles kapot. Jottem. Met als gevolg dat ik het wiel voor de tweede keer mocht gaan uitvinden. Iedereen die nog iets wist over de oude oplossing is op vakantie of vrij. Ik zocht motivatie in oude code en op Google, maar ik kon het niet vinden. Buiten scheen de zon en het weekend zou mooi gaan worden. Wat doe ik eigenlijk nog hier? Tijd om de boel de boel te laten en af te loggen. Het was in een keer weekend en dat plan van die flatlands route zat al langer in mijn achterhoofd. Lunchen, fiets en kampeer spullen inpakken en op pad.

Inmiddels ben ik zo'n 200 kilometer verder en het grootste deel van de route is ronduit schitterend. Heel veel gravel wegen en ook merendeels heel mooi gravel.  Alleen vandaag waren de laatste paar stroken niet befiersbaar. Het gravel was ingeruild voor mul zand van een paar centimeter dik. Er was niet doorheen te ploegen, de fiets wil niet sporen en slaat soms plots links of rechtsaf. Gemopper alom van mijn kant en de laatste 10 kilometer naar Ommen speel ik even vals en pak de asfaltwegen. Morgen de laatste 100 kilometer en dan vanuit Assen een trein terug pakken. Misschien kan ik maandag meer motivatie op kantoor vinden. 

Barcelona – Utrecht op de fiets!

Het idee is simpel. Koop een vliegticket naar Barcelona, neem de fiets mee en fiets naar huis. Een fietsdoos is te koop op Schiphol. Maar dat plan was slechts een plan, geen must. Uiteindelijk moest ik natuurlijk wel een keer naar huis maar het hoefde niet perse op de fiets. Naar Portugal fietsen en vanaf daar terug vliegen kon net zo goed. Of niet verder dan Lyon fietsen en dan een trein of bus pakken was ook een van de mogelijkheden. Uiteindelijk ben ik wel helemaal naar huis gefietst, maar achteraf beschouwd vind ik dat niet de beste optie. Het had wel iets stoers en avontuurlijks om ‘gewoon’ naar huis te fietsen en niet smokkelen met een trein of bus. Maar,….de route die ik genomen heb was eigenlijk niet echt de moeite. Vanaf Dijon ben ik redelijk rechtstreeks in noordwaartse lijn via Troyes, Reims en Brussel terug gefietst. De route via Luxemburg was wellicht iets beter geweest, maar ook daar van vermoed ik dat je heel veel saai landschap krijgt. Het stuk vanaf Dijon naar de Belgische grens bestaat uit graan velden. Nauwelijks dorpjes, geen mensen, geen restaurants, geen winkels, niks. Een leeg landschap. Een dag is dat nog wel aardig, maar het verveelt snel. En België? België kun je het beste per fiets vermijden. Het is het meest belabberde wegdek van heel Europa. Merendeels gewoon niet befietsbaar. De volgende keer laat ik noorden van Frankrijk gewoon zitten. Zuid-Frankrijk is namelijk echt overal super mooi en ideaal als fiets vakantie land. Overal spot goedkope campings en in elke dorp is wel een restaurant open met een menu du jour. Bakkers zijn ’s morgens vroeg altijd open en verkopen zoete broodjes en koffie. De wegen zijn doorgaans goed, het landschap is schitterend en hoe kleiner het weggetje, hoe beleefder de Franse automobilist. Op drukke wegen laten ze hun fatsoennormen varen. Geen idee waarom.

Voor deze vakantie had ik een nieuwe tent nodig. De oude was ter ziele, maar had wel levenslange garantie. Wat in mijn optiek een nogal domme actie was van de fabrikant, want een super lichtgewicht tent is zo fragiel dat zoiets natuurlijk nooit levenslang meegaat. Nemo vond mijn kapotte stokken echter niet onder de garantie vallen (huh?) maar nieuwe stokken als coulance konden ze ook niet aanbieden. Het gevolg was dat ik mijn aankoop vergoed kreeg in de vorm van een tegoedbon bij Bever. Ook een oplossing. Goed,…. geen tent meer, een bak virtueel geld en nu nog een nieuwe uitzoeken. Er speelden 2 problemen met een nieuwe tent. Een groot complex probleem hoe een tent sterk, waterbestendig, lichtgewicht en relatief betaalbaar te maken. En beschikbaarheid was het tweede grote probleem. Mijn conclusie na 1001 sites was dat er geen tenten bestaan die goed scoren op waterbestendigheid, lichtgewicht en prijs. Mijn oude tent zat op 3000 mm water kolom waterdruk voor het onderzeil en 1200 mm voor de buitentent. Dat is zo superdun dat je bang bent met een gescheurde nagel het per ongelijk het doek te doen laten scheuren. Een tent van 1 kg met sterk doek bestond wel, maar de categorie leuk-voor-de-portemonnee viel af. Elf honderd euro. Overige tenten van 1 kg kosten tussen de vier en zes honderd euro en hebben dus geen stevig doek. Ik vertrouw die tenten eigenlijk niet echt. De vorige ging kapot. Niet bij het doek maar de stokken begaven het gewoon bij normaal gebruik. Dan toch maar liever iets meer grammen en iets minder euros. Hilleberg (de Rolls-Royce onder de trekkerstentjes) viel ook af. Niet lichtgewicht en allesbehalve goedkoop. Wat dan wel?

Uiteindelijk heb ik gekozen voor de Vango F10 Helium UL2. En Vango is niet het merk dat bekend staat om super lichtgewicht trekkerstentjes. Ze maken wel heel veel verschillende soorten tentje, van klein naar groot, maar ook allemaal aan de zware en goedkopere kant. Het is helemaal geen A-merk in de lichtgewicht, grammen scorende, high-tech  markt. Deze is voor zover ik weet hun enige poging om ook iets lichtgewichtigs te produceren. En dan is het nog niet eens echt super lichtgewicht. Volgens de fabrikant 1.35 kg, in het echt 1487 gram. Dat is zonder de satéprikkers van haringen van de originele tent en met echte haringen, inclusief alle opbergzakken en reparatie spullen. Fabrikanten liegen wel vaker over de gewichten. Volgens Nemo was mijn tent ook net onder de kilogram, in de praktijk echter 1,15 kg. Voor de haringen heb ik gekozen voor MSR Hook Stake haring. Achteraf een topkeuze. Ik heb geen een haring krom geslagen, ook niet op zeer rotsachtig grond. En de tent is goed! Het zet gemakkelijk op, staat stevig genoeg met 6 haringen, goed waterdicht, ventileert goed en is handig ingericht. De stokken aan voeten- en hoofdeinde geven net genoeg bewegingsruimte en de opbergzakjes boven in de tent zijn echt praktisch. Enige punt van kritiek is dat wat raar oogt dat er 2 spanlijnen door de binnentent heen lopen. In de praktijk had ik er echter geen last van.

De uitrusting:

• Tent
• Luchtmatras
• Donzen slaapzak
• Opblaasbaar kussentje
• Een t-shirt als hoeslaken over het matras
• 2 wieler tenus, broek plus koerstrui. Slechts een aan gehad en elke dag met de hand uitgewassen. De ander was reserve als de was niet snel genoeg zou drogen, maar dat is nooit gebeurd
• 2 afritsbroeken
• 1 onder shirt met korte mouwen, 1 met lange mouwen
• 1 merino wollen polo met korte mouwen, een met lange mouwen
• 4 paar onderbroeken
• 4 paar wielersokken, 1 paar warme sokken
• Een fleece trui
• 1 fietsshirt met lange mouwen
• 1 handdoek
• superdun windjackje
• Fietshelm
• Handschoentjes
• Hoofddoek (Buff), een warme en een hele dunne
• Toilet spullen
• Ehbo spullen
• Fiets reparatie set
• Opladers plus powerbank
• Waslijn, wasknijpers en een universele afvoer stop. Zo kun je altijd een handwas doen
• Scheerapparaat
• Fietsschoen en sandalen
• Hoofdlamp. Niet gebruikt. Het was juni
• mini rugzakje. Daar zat nauwelijks iets in. Maar omdat de tassen bijna vol zaten, was het zeer handig om boodschappen in te vervoeren
• Arkel Freelites achtertassen (2*14 l)
• Een stuurtas (rol 14 l maar slechts half gevuld) Hierin zat de tent, matras en kussen
• Een stuffzak met de slaapzak en vuile was op de bagagedrager
• 2 b
  oeken, dwarsliggers

 De fiets:

• Kona Jake uit 2013. De term gravel racers was nog niet bedacht en toen heette het nog een crosser.
• Schwalbe marathon racer 40 mm. Nul keer lek!
• Triple Shimano Tiagra 10 speed. 50-39-30 voor en 11-32 achter.
• Tubus bagage drager
• Spd pedalen
• Naafdynamo. Niet gebruikt echter omdat de omvormer naar usb stekker kaduuk en ik pas halverwege mijn vakantie een nieuwe kreeg terug gestuurd. Ik heb elke avond een paar uur elektriciteit geleend bij het sanitair om de powerbank op te laden

 

 

 

België

Wat deugt er in België?

De lokale Thai in Nivelle was goed te pruimen

Picon vin blanc blijft lekker

Oude spoorlijnen die tot fietspad zijn gepromoveerd


.
.
.
.


.
.
.
.


Maar eigenlijk gaat dit over:
Wat deugt er allemaal niet in België? Da's namelijk best veel. En niet echt dingen om trots op te zijn als Belg.

Een mega grote, echt super super grote supermarkt. Zo absurd groot dat even een paar dingetjes halen een lange wandeling wordt. Het kan ook te groot. Dat is nog tot daar aan toe, maar wat echt niet deugt is dat er van de 48 kassa's (of zoiets) maar een handjevol open is. Tien, vijftien karretjes staan er voor je in de rij. Ik zie mensen hun paar boodschappen ergens lukraak in het schap terug leggen en de winkel weer uit lopen. De rijen zijn te afschrikwekkend en de boodschappen blijkbaar toch niet zo heel belangrijk.

Het openbaar vervoer staakt vandaag in Brussel.

Wegen. Ik kan geen België blog schrijven en niet mopperen over het wegennet. Het meest belabberde wegennet van heel Europa. Asfaltwegen die in de loop der jaren beklodderd zijn met reparaties. Om de drie meter een rot bult of kuil. Op het verkeer letten is geen optie. Je moet je ogen op de weg houden om niet van de fiets te stuiteren. Fietspaden langs de kant van de weg die een halve meter breed zijn. Geen verhoging, gras of andere vorm van afscheiding. Gewoon een uiterst smal strookje op een weg waar het verkeer 80 mag, harder rijdt en niet uitwijkt. En om dan nog maar te zwijgen over de talloze kapot gereden wegen die al jaren op herasfalteren liggen te wachten.

Bij het binnen rijden van België over een klein weggetje heb ik het bord met 'België' gemist. Vaak staat er op zo'n bord hard je op de snelwegen en op wegen binnen en buiten de bebouwde kom mag. Niet gezien. Ik zag het aan de andere bebouwde kom bordjes. Geel met een rode rand in plaats de witte in Frankrijk. Maar ik zag wel midden in België het 'Vlaanderen' bord. Zo'n typisch bord dat je bij de grens ziet en waar op werd aangegeven hoe hard je op de snelwegen mag en op wegen binnen en buiten de bebouwde kom. Net alsof Vlaanderen een land is binnen België.

Worldline is een Frans bedrijf, ik werk ervoor, maar meer feitelijk is Worldline een Europees bedrijf. De grootste in Europa wat betreft digitaal betalingsverkeer. Ook in België is het groot. Wat echter opvalt, is dat digitaal betalen van onmogelijk is. Het apparaat is stuk of ze doen er gewoon niet aan. In Nederland komt dat niet voor. In Frankrijk en in Spanje ook niet. Alles ging digitaal. Op een kleine kruidenier na die geen CB betalingen accepteerde onder de vijf euro. Hier is het eerder schering en inslag om nog met muntjes en briefjes te betalen. 

Champagne en Roemenië

De tocht door het noorden van Frankrijk kenmerkt zich door een hittegolf, graanvelden saaie wegen en niks. Leegheid is hier kenmerkend voor de streek. Ellenlange rechte wegen met graan. Af en toe een dorpje. Geen restaurants, geen winkels. Soms een broodautomaat. Welke bakker stopt de baquets er in en hoe vers zouden ze nog zijn?

Het is ook de streek van de Champagne. Dat prijzige mousserende wijntje dat wereldwijd grif aftrek vind. Ik heb me altijd afgevraagd waarom voor Champagne de hoofdprijs moet worden betaald en dat elke andere mousserende witte wijn betaalbaar is. Het zou misschien met schaarste te maken kunnen hebben, maar die logische grondslag voor de hoge prijs valt af. De Champagne komt niet van hier. Af en toe zie ik een wijngaard maar ik fiets voornamelijk langs kilometers aan graan. Graan, graan en graan. Of ze maken stiekem wijn uit graankorrels of er deugt iets niet. Ik gok op het laatste. Mijn vermoeden is dat de druiven of de wijn in zijn geheel uit Roemenië komt, vermengd wordt met drie echte champagne wijndruiven en er daarna een mooi etiket wordt opgeplakt. Nog even de kassa 10 keer KADZING!!! laten doen en klaar is Klara.

Morgen verder naar Reims, de Champagne hoofdstad dan naar Wallonië toe. Als ik morgen weer mijn best moet doen op überhaupt een wijngaard te spotten, dan klopt mijn theorie. Ik twijfel zelf al niet meer.