donderdag 19 september 2019

Op weg naar Fukuoka

Japan aan de kust verschilt als dag en nacht met het binnenland van Japan. Bizar gewoon hoeveel rustiger het wordt naarmate je je hemelsbreed 5 km landinwaarts hebt verplaatst. De weg is plots geen lange aaneenschakeling meer van Family Marts, bouwketens, garages, fabriekshallen, woontorens, fast food restaurants en ga zo maar door. Vijf kilometer landinwaarts en er is niets meer. Natuur, een weg, af en toe een auto en om de tien kilometer een kleine nederzetting waar geen winkels van betekenis zitten. Vandaag is de eerste keer dat ik me onderweg zit af te vragen of er straks nog een bevoorrading stop zit. Dat ik blij ben als ik na 40 kilometer een heus restaurant tegenkom.

Vandaag is ook de eerste dag dat ik aan wild kamperen doe. Het is sowieso de allereerste keer in mijn leven dat ik aan wild kamperen doe. En dan tel ik kamperen in Marokko met cycletours in de Sahara even niet mee. Dat was welliswaar ook kamperen, buiten een campingterrein. Maar de tent werd voor me opgezet en de kok kookte voor de hele groep. Ik stond na 118 km wel bij een echte camping, maar die bleek dicht. Alles zat op slot en er was geen kip te bekennen. Wel een blaffende hond, maar dat was bij de buren die ook niet thuis waren. Overige overnachtingsopties zaten er niet in het dorp van drie keer niks. Campings zijn sowieso al redelijk dun gezaaid, zeker als je het vergelijkt met Frankrijk, het kampeerland bij uitstek. De Volgende camping optie lag 30 kilometer verderop, waarvan de laatste 20 kilometer een doodlopende weg de bergen in. Hmm,.... 148 km op een dag vond ik iets te gortig worden. Dan dus maar eens op zoek naar een geschikte plek voor mijn tentje. Die vind ik bij een parkeerplaats langs de doorgaande route. Toilet aanwezig, stromend water, een mooie egale kampeerplek en een kinderspeelplaats. Helaas geen douche. Avondeten had ik al ingeslagen, dus ik waag de gok er maar eens op.

dinsdag 17 september 2019

Twee keer pech op weg naar Hiroshima

De route naar Hiroshima verloopt niet helemaal zonder slag of stoot. Een boel gemopper is het voordat ik de stad arriveer die wereldwijd maar om een ding bekend staat. Allereerst gaf gisterenavond Garmin de geest. Het kinderspeelgoed startte niet meer op en bleef hangen bij loading maps. Een echt stopcontact ipv een externe oplader, een paar keer uit en aan zetten, het hielp niks. Een beetje Google werk leverde een oplossing in de vorm van een harde reset. Daarmee zouden de opstart problemen voorbij zijn en er zou geen data verloren gaan. Dat eerste bleek waar, dat tweede niet echt. Ik moest zo'n beetje alle knoppen tegelijkertijd ingedrukt houden en dat ook nog in de goede volgorde, en daarna kwam er weer leven in. Alle instellingen waren kwijt, alle opgeslagen ritten waren foetsie en de routes waren ook kwijt. Godzijdank stonden de kaarten van Japan en zuid Korea op de externe chip en die bleken ongemoeid gelaten. Anders was ik echt pissed geweest, want dat ga ik nooit zomaar even repareren. Het terughalen van de route door Japan heeft me al ruim een uur klooien gekost. Dat gaat namelijk niet via Bluetooth, maar via de Garmin connect app. En dat is dus software van Garmin en een beetje lezer van mijn blog snapt het al, da's bagger. En vooral heel erg gebruiksonvriendelijk en super contra-intuïtief.

Goed, vandaag kon ik weer gewoon op pad. Eerst mijn tentje afbreken en de boot pakken. Ik zat namelijk op rabbit island. Daar wonen konijnen, echt héél veel konijnen. Ze hebben nul natuurlijke rivalen en elke dag komen er bootladingen toeristen met wortels en sla blaadjes in de aanslag om die beesten te eten te geven. Het is ook een eiland waar Japan tijdens de tweede wereldoorlog een fabriek had staan voor de productie van gifgassen. In een poging die fabriek te verhullen voor de vijand, bestond op officiële kaarten het eiland niet. Tachtig jaar geleden werkte zo'n tactiek. Met de huidige informatie technologie en datastromen is het haast niet voor te stellen dat je zo knullig een heel eiland kan laten verdwijnen. De 'wilde' konijnen zijn zo tam dat als je op je hurken gaat zitten om een foto van ze te maken, ze op je af gespurt komen. Om vervolgens om hun achterpoten te gaan zitten en hun voorpoten omhoog, inclusief een blik van, kom nu maar op met die wortel.

Eenmaal op het vasteland, begint de linkerpedaal te wobbelen. Ik wist dat ik die er niet goed ingedraaid had en de schroefdraad had vernaggeld. Stomme fout maar ik had gehoopt ermee weg te komen tot aan Seoul. Niet dus. Ik krijg het ook niet meer vast gedraaid. Los overigens ook niet meer. Na een paar kilometer is het zo erg dat ik het pedaal in een ruk uit de crank kan trekken. Alle vorm van schroefdraad is naar de vergallemiezen en er zal een nieuwe crank op moeten. Het is nu nog 25 kilometer naar Hiroshima. Ik mep het pedaal terug een probeer met zo min mogelijk kracht op links verder te fietsen. Dat gaat even goed maar met nog 20 kilometer te gaan, dondert in een stukje afdaling halverwege het pedaal eruit. Ok,.. Dat was echt einde oefening. Lopen, uithuilen en een fietsenmaker zoeken. Dat blijkt nog tien kilometer te gaan. Half fietsend, stukken lopend en bergaf het geheel laten rollen.

De fietsenmaker heeft helaas geen 10 speed crank op vooraad liggen. Hij kan wel een Sora 9 speed crank van een show model halen en die monteren. Ik vind die oplossing goed. Voor een crank maakt dat 9 of 10 speed toch weinig uit. Dat, plus een paar nieuwe stevige platform pedalen en ik kan weer verder. Binnen een half uur ben ik geholpen en 15.000 yen armer (zo'n 130 euro). Dat geld is een beetje jammer, dat had ik kunnen voorkomen door beter op te letten op Kansai airport. Maar ik ben nu vooral blij dat ik weer gewoon verder kan. Het is nog een stukje voordat in Seoul ben.

zondag 15 september 2019

Shimanami, een wielren walhalla

Slechts een voetnoot in de lonely planet, maar in de praktijk is dit een wielren walhalla. Onbegrijpbaar dat mijn reisgids hier zo weinig woorden aan vuil maakt. Ik begin me oprecht af te vragen waarom ik eigenlijk zweer bij de lonely planet als reisgids. Wat boeit mij tempel numéro zoveel of waar die hippe bar zit om met de locals te chillen, en dan nauwelijks iets schrijven over een weergaloos mooie fiets route die ook goed te doen is voor een minder getrainde toerist. Onbestaanbaar. Ik fiets vandaag zo'n negentig kilometer waarvan de laatste 30 kilometer over de Shimanami eilanden, morgen doe ik de laatste 30. Tussen de grotere eilanden Shikoku en Honshu liggen een tiental eilanden die via grote bruggen aan elkaar verbonden zijn. Dat levert een zestig kilometer lange weg op met schitterende hoge bruggen. En daar kun je overheen fietsen, over al die bruggen. Denk hier even een vette smiley achter. Deze hele route is als een natte droom voor een wielrenner. Zag ik de eerste paar dagen nauwelijks wielrenners, nu wemelt het er van. Het was vandaag kennelijk ook zondag (vakantiegevoel zorgt ervoor dat ik de tel een beetje kwijt raak), maar de voornaamste reden voor zoveel fietsers is dat het domweg een super mooie route is. En behalve dat zijn er heel veel faciliteiten speciaal voor wielrenner aangelegd. Parken met fietsrekken, pijlen op de weg met de route en aparte fietspaden over de bruggen heen.

Er moeten nieuwe superlatieven worden bedacht voor deze route. Echt verre weg het mooiste stuk Japan tot nog toe.


zaterdag 14 september 2019

Japan is ook een fietsland

Japan is een fietsland, bijna op dezelfde manier als dat in Nederland het geval is. Er zijn echt heel veel fietsen, voor mijn gevoel meer dan dat er daadwerkelijk fietsers zijn, maar toch. Ik heb stallingen gezien bij treinstations die kunnen tippen aan Nederlandse fiets stallingen. Bomvol. En er worden gefietst op vergelijkbare fietsen, tenminste qua prijsniveau. Chinees meuk is het waar ze op rijden, dat is ongeveer dezelfde rommel als de gemiddelde stadsfiets in de lage landen. Want je zou kunnen zeggen dat Nederland een fietsland is en Japan dus ook, maar als je bekijkt hoeveel geld we gemiddeld aan een fiets uitgeven, dan kun je rustig concluderen dat het nul prioriteit heeft in het budget. Alle fietsen van pak en beet onder de 800-1000 euro is gewoon bagger. Als fietsen echt je hobby is, dan geef je er meer geld aan uit. Het kwaliteitsverschil tussen een fiets van 500 euro en een van 1200 is echt gigantisch. En dan heb ik het nog niet eens over het feit hoe goed stadsfietsen onderhouden worden. Een Nederlandse stadsfiets, die hoor je vanuit de verte aankomen. Het rammelt, piept en schuurt. Ok, dat is enigzins gechargeerd, maar fietsen met roestige kettingen, slappe banden en een kapotte bagagedrager zijn niet echt uitzonderlijk.

In Japan is dat ongeveer hetzelfde. Goedkope, slecht onderhouden tweewielers en ik ben de indruk dat ze kortere afstanden fietsen. Elektrische fietsen zijn er uiteraard ook. Speciale mama fietsen met voor en achter een kinderzitje plus ruimte voor een tas met boodschappen en elektrieke power om het geheel in gang te houden. Er zijn ook nog wat verschillen. Veel Japanners zetten hun zadel niet op de goede hoogte, ze zitten structureel veel te laag. Dat zie je in Nederland zelden. Wat veel fietsen hier ook hebben is een houder op het stuur om je paraplu of parasol in vast te zetten. Een best komisch gezicht overigens. De fiets die hier nauwelijks te zien is, is de racefiets of een sportieve recreatieve fiets. Ik ben toch nu tot maar heel weinig Japanners tegengekomen die dezelfde afwijking hebben als ik.

vrijdag 13 september 2019

Shodoshima

Gisteren was geen reden om te bloggen. De eerste twee dagen heb ik zo'n 170 km gefietst, eerst van de luchthaven naar Osaka en daarna verder naar Himeij. In die honderdzeventig kilometer heb ik alleen maar verstedelijkt gebied gezien. Plus ergens een paar kilometer waar er daadwerkelijk landschap was te zien. Bergen, zee en een riviermonding. Maar het was vooral beton, flatgebouwen, kantoren, winkels, nog meer beton, nog meer flatgebouwen en nog meer kantoren. Ik vroeg me af wat ik eigenlijk in Japan aan het doen was. Een onafgebroken reeks aan lelijke gebouwen trok aan me voorbij. Plus heel veel geklooi over trottoirs die als mislukt fietspad door het leven gingen, afgewisseld met ontelbare stoplichten.

Nee, dan vandaag. Dat is echt andere koek. Ik ben van Himeij met de boot naar het eiland Shodoshima gevaren om aldaar door de bergen en langs de kust af te fietsen. Eindelijk bergen, eindelijk uitzicht, eindelijk leuk fietsen. Geen verkeer meer, gedaan met de stoplichten en lelijke gebouwen.

Ik ben weer op fiets vakantie

woensdag 11 september 2019

Japan duur!?

Nee. Japan is geen duur land. Om even alle poeha verhalen te ontkrachten. Japan is niet duur. Ook niet goedkoop trouwens, maar het heeft de reputatie om duur te zijn. Heb je ooit iemand horen zeggen over een weekje Berlijn, pas op dat is wel een dure stad. Of over een rondreis is de VS, die ga je in je portemonnee voelen, hoor. Een weekje wielrennen in de Alpen, kijk uit hoor, alles is daar duur. Nee. Niemand zal dat ooit tegen je zeggen. Omdat iedereen wel ongeveer weet wat het prijsniveau van die landen zijn. Japan houdt er een soort van mysterieus beeld op na dat iedere aankoop meteen krankjorum duur is.

En ja, sommigen dingen zijn echt prijzig hier. Dat verhaal van die karaoke bar waar je plots 100 euro moest afrekenen voor een paar drankjes en een liedje vals zingen zal echt wel kloppen. En de bananen hier kosten echt 80 cent per stuk. En er zullen nog wel wat meer dingen zijn die hoger liggen qua prijsniveau dan veel Europese landen. 

Maar,..... benzine kost 1,17 euro. Mijn hotel kost 45 euro per nacht. En dat is een nette kleine kamer, midden in een wereldstad met eigen bad en toilet. Uiteten kost 15 euro voor een voor- en hoofdgerecht. Een blikje cola (de echte) uit de ontelbare hoeveelheden drank automaten die Japan telt, kost 1,20. Een metro rit van 6 haltes is goed voor 3 euro. Die is dan weer prijzig. Ook taxi's zijn duurder dan in Nederland. Maar ik heb een traditionele Japanse massage gehad van een uur voor 25 euro.

Laten zeggen dat Japan geen goedkoop land is. Mijn eerste indruk is ongeveer gelijk aan Zuid-Korea, ietsje duurder dan Taiwan en vaak goedkoper dan Nederland. Dat dure karakter van het land van de samoerai is waarschijnlijk te danken aan het feit dat veel landen in Azië goedkoper zijn. Maar als je echt met blote ogen wil beweren dat Japan duur is, bedenk dan eens wat een liter peut kost in Nederland, of een fles wijn bij je eten, of een hotelkamer, of een rijtjeshuis in Leidsche Rijn. 

dinsdag 10 september 2019

Het is druk in Osaka

Hoeveel Japanners zouden er in Japan passen? En hoeveel haringen in een ton? Ik ben nu welgeteld een dag in Japan, de nacht even niet meegerekend en mijn eerste indruk  van het land is dat het er absurd druk is. Bizar gewoon. Ik ben vanochtend geland op Kansai airport om daarna naar Osaka te fietsen. Eigenlijk mocht dat niet, maar recalcitrant zijn levert soms heel veel voordelen op en als ik zie hoe de gemiddelde Japanner zich op de fiets in het verkeer gedraagt, dan was mijn actie lang niet zo opstandig als ik in eerste instantie dacht. De brug van het kunstmatige eiland is alleen voor auto's, daar was echt geen vergissing in mogelijk. Maar alle andere optie om weg te komen vielen in de categorie erg duur of gruwelijk onhandig. Een fiets mag de trein niet in, de brug niet over en de ingepakte fiets in de mega doos is onhandig gesjouw. 

Dus fiets uit de doos halen, de doos dumpen bij een bouwplaats en het stuur weer monteren. Banden oppompen hoeft niet, ik had ze tegen de regels in ook niet leeg gelaten. Echt waar, soms is obstinaat gedrag gewoon vet handig. En over die brug fietsen was nauwelijks gevaarlijk, 's avonds door de stad fietsen, dat is pas een crime. Heel veel fietsers en ze negeren nog veel verkeersregels, daar zijn Nederlandse scholieren echt watjes bij. Vooral dat rechts rijden van ze in land waar links rijden de regel is. Ik lig constant op ramkoers met tegenliggers. Oog contact werkt vooralsnog niet. Alsof twee werelden uit een uiteenlopende universa elkaar aankijken en het niet niet eens zin of we lang of kort gaan gebruiken voor de morse code.